Tibetan
་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཉིས་པར་བཤད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། མཁས་པ་རྣམས་ལ་རྩོད་འདི་ཡོད། །ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཚུལ་གཉིས་རྗོད་ཡིན་དེ་ཡང་ནི། །ལྷན་ཅིག་མྱོང་བ་ངེས་པས་འགྲུབ། །གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚུལ་གཉིས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། མཁས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་དག་ནི་མྱོང་བ་ངེས་པ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་པས་དེ་ལ་རེས་འགའ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ཉིད་དེ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །སེར་སོགས་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་དེ་ཉིད་དང་སྔོན་གང་མཐོང༌། །དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་འདི་ཅི། །མངོན་སུམ་འོན་ཏེ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསམས་ནས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཚང་བང་དང་གཞན་གནས་པ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མེའི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གསལ་བ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྔོན་པོ་ཉིད་ད་རུང་དུ་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གམ། རྟོགས་པ་རང་བཞིན་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྤྱིར་གྱི་རྒྱུད་བཏགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་མེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དག་པ་དེ་ཉིད་ཡི
Chinese
因此，认识被说成是第二种自性。如果说识的自性就是能说者，这是合理的，那么，对此有这样的解释：智者们有这样的争论：因为依赖于外境，两种方式的陈述才是可能的，而且，同时体验也是确定的。依赖于他者，承认外境之后，才能说两种方式。对于智者们来说，识的自性就是能说者。已经阐明了，不同的事物不可能有确定的体验。如果识本身没有形象，那么，由于形象不同，它有时会以不同的形象来执取。如果执取本身就是执取黄色等不存在的形象，而蓝色本身是快乐的形象，并且它本身是以痛苦的形象来执取的，那么：对于黄色等也有执取，所见的形象和蓝色是什么？认识到那就是它，这又是什么？是现量还是比量？暂时来说，不是现量，因为现量是针对先前和后来的事物而产生的。如果没有现量，那么也不是比量，因此先前和后来的事物不是量之境。那么，由于现量不能执取来回，火等又如何在其他地方成为比量呢？不是这样的，因为比量是以共相为境的，所以将执取的境视为一体来推断。例如，将蜂巢和其他存在的事物视为一体，并清楚地说明“这就是火”，这需要与其他事物一同建立。但实际上，它们并不是一体。同样，在这里，在执取的形象中，蓝色仍然与它不同。因此，在承认没有不同的原因之后，所取和能取，或者说，觉悟的自性和蓝色的形象，被证明是不同的。因此，事物本身并没有不同，但它存在于普遍的假想之中。在那里，真实存在依赖于它自身的特征，并且同时显现是确定的。因此，在胜义谛中，根本没有不同。当知识没有形象时，它在任何时候都是清净的。
English
Therefore, knowing is said to be the second nature. If it is reasonable that the nature of consciousness is the speaker, then there is this explanation: The wise have this debate: because relying on external objects, the statement of two ways is possible, and also, simultaneous experience is certain. Relying on others, after acknowledging external objects, can one speak of two ways. For the wise, the nature of consciousness is the speaker. It has already been explained that different things cannot have a definite experience. If consciousness itself has no form, then, because the forms are different, it will sometimes grasp with different forms. If the grasping itself is the form of grasping that yellow and so on do not exist, and blue itself is the form of happiness, and it itself is grasped with the form of suffering, then: For yellow and so on, there is also grasping, what is the form and blue that is seen? What is this, knowing that it is it? Is it direct perception or inference? For the time being, it is not direct perception, because direct perception arises for prior and later things. If there is no direct perception, then it is not inference either, therefore prior and later things are not the object of valid cognition. Then, since direct perception cannot grasp coming and going, how can fire and so on become inference elsewhere? It is not so, because inference is an object of generality, so it infers by considering the object of grasping as one. For example, considering the honeycomb and other existing things as one, and clearly stating "This is fire," this needs to be established together with other things. But in reality, they are not one. Similarly, here, in the form of grasping, blue is still different from it. Therefore, after admitting that there is no different cause, the grasped and the grasper, or the nature of awareness and the form of blue, are proven to be different. Therefore, things themselves are not different, but it exists in the universal imputation. There, true existence depends on its own characteristics, and simultaneous appearance is certain. Therefore, in the ultimate truth, there is no difference at all. When knowledge has no form, it is always pure.
Tibetan
ན་པར་འགྱུར་གྱི་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དང་རྙོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། རྣམ་པ་གཞན་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གསལ་དང༌། །མི་གསལ་འདྲེན་མ་ལ་སོགས་པ། །སྣང་བ་ཐ་དད་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་པ་དོན་གཅིག་ལ་དམིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་དོན་ལས་དེར་སྣང་མིན་ན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀུན་ནི། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གཟུང་བའི་དོན་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཉེས་པ་དེ་ནི་སོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་འདི་ལྟར། དོན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྗེས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཞན་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང༌། །ཆ་འགའ་ཡིས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དོན་ལས་གཞན་ལས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཟླ་བ་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕ་དེ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཡིན་ཡང༌། །འགའ་ཞིག་ལས་ནི་ཆ་འགའ་ཡིས། །ཐ་དད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན། །ཕ་ལས་འདྲ་བས་སྐྱེ་བའི་བུ་ནི་གཞན་མའི་རྣམ་པ་མི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། མར་མེ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། །སྔོ་དང་དམར་དང་མདངས་ གསལ་བ། །མིག་མི་གསལ་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། །རབ་རིབ་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མར་མེ་ལ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཟླུམ་པ་མདངས་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་མར་མེའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དངོས་ཡིན་ན། །དབང་པོ་གསལ་བ་ཅིས་ནུས་མེད། །མི་གསལ་བས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་ཡང་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ཉམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡང་དག་མཐོང་ན་དེ་མཐོང་བ། །དབང་པོ་ཉམ
Chinese
如果转变的显现和不显现以及浑浊的自性不是，那么也会见到其他的形象。例如： 凭借根的差别而显现， 不显现引导者等等， 执持不同显现的， 识指向同一个事物。 同一个事物怎么会变成各种各样的显现呢？例如： 如果不是从那个事物显现， 因为事物的自性是相同的缘故， 那么所有具有那个事物性质的， 都会变成相同的自性。 如果形象识是没有形象的，那么那时所取的对境本身就会显现。那也只是一个形象，因此不会变成不同的显现。已经阐述了事物不是多种形象。即使是事物的形象，又怎么会变成多种形象呢？识的形象也应该变成一个形象，那么多种形象的过失仍然存在，如果这样说，没有过失，例如： 依赖事物而产生， 并且随顺它的体性， 它也从其他的某些， 部分上有所不同。 将要产生它的形象，是从事物之外的其他事物变成它的形象，例如月亮，虽然形象相同，但会变成眼翳等力量的形象。例如： 依靠父亲， 即使是那个父亲的形象， 也从某些部分上， 可以见到不同之处。 从父亲相似而生的儿子，并非不执持其他母亲的形象。显示根的差别是不同的： 灯等轮， 具有孔雀翎毛的形象， 青色和红色以及光彩， 不清晰的眼睛会见到。 眼翳使眼睛的能力减弱的人们，会看到灯等，具有青色等各种形象的差别，圆形且光彩夺目。然而，如果变成那样的事物本身，会变成灯的真实自性，那么那时： 如果它是外在的实物， 清晰的根怎么会无能为力？ 不清晰的也会见到。 而且那也是不清晰的，根并没有衰退，例如： 如果正确地见到，就会见到它， 根衰
English
If the clarity and non-clarity and turbid nature of transformation are not, then other forms will also be seen. For example: By the difference of the senses, clarity, Non-clarity, guides, and so on, The consciousness that grasps different appearances Points to the same object. How does the same object become various appearances? For example: If it does not appear there from that object, Because the nature of the object is the same, Then all those with the nature of that object Will become the same nature. If the image-consciousness is without image, then at that time the object to be grasped itself will appear. That is also just one image, therefore it will not become different appearances. It has already been explained that things are not multiple images. Even if it is the image of things, how can it become multiple images? The image of consciousness should also become one image, then the fault of multiple images still exists, if you say so, there is no fault, for example: It arises depending on the object, And follows its essence, It also differs from some others In some parts. What will arise as its image is that it transforms into its image from things other than the object, for example, the moon, although the image is the same, it will transform into the image of the power of cataracts and so on. For example: Depending on the father, Even though it is the image of that father, From some parts, Differences can be seen. The son born similar to the father does not not hold the image of the other mother. Showing that the difference of the senses is different: The circles of lamps and so on, Have the appearance of peacock feathers, Blue and red and luster Clear. Unclear eyes will see. Those whose eye power is weakened by cataracts will see lamps and so on, with various differences in blue and other forms, round and bright. However, if that kind of thing itself becomes the true nature of the lamp, then at that time: If it is an external object, How can the clear senses be powerless? The unclear will also see. And that is also unclear, the senses have not declined, for example: If you see correctly, you will see it, The senses decline