Tibetan
་བརྟེན་ཅན། །བྱེད་པོ་ཤེས་བྱེད་གནས་པ་གང༌། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ངོ་བོར། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་ངེས་འབྲེལ་པའི། །བློ་ལ་བརྟེན་པས་རྟོགས་བྱེད་ན། །འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འདིར་སྣང་བ་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ཡི་དོན་ནི་མེད་ན་ཡང༌། །སྣང་བ་ལ་ནི་ངེས་ཡོད་མིན། །སྣང་བ་མེད་ན་ཕྱི་རོལ་ནི། །གཏི་མུག་ཕ་རོལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྣང་བ་ནི་ཕྱིར་རོལ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྣང་བ་མེད་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་ལས་མྱུ་གུར་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འོ་ན་མྱུ་གུ་འབའ་ཞིག་སྣང་བར་མི་ནུས་ཏེ། འབའ་ཞིག་སྣང་ན་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡོད་པས་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བར་ས་བོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ཡང༌། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལས་ཉམས་པ་མེད། །གང་ ཚེ་སྣང་བ་མེད་འགྱུར་ན། །རྣམ་ཤེས་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་སྣང་བ་ལས་ནི་རང་གི་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་དེ་སུ་ལ་ཡང༌། །སྣང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ན། །གང་གིས་མྱུ་གུ་དེ་རྒྱུ་ཅན། །འགྱུར་བ་དེ་ཡོད་ཚད་མ་གང༌། །ནུས་བ་ཉེ་བར་བརྗོད་པས་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །འབྲས་བུ་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ནི། །གྲུབ་ན་དེ་ཡི་ཡོང་པར་རྟོགས། །དེ་དངོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ཡང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པས་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་འདི་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པས་སུས་བཟློག །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཕྱིར་རོལ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །ཕྱིར་རོལ་ལ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་
Chinese
具有所依。作者、知者、住者为何？如果它以自性，显现如此确定关联的，依于心识而了知，有何相违？此处唯需显现，非是实事，因不显现者，虽有亦与无无别。如是说唯有对境存在。外境若无，然于显现非必有。若无显现，外境则成，极度愚昧。已示显现纵无外境亦可有。若无显现，则外境亦无，因未见之故。是故从显现为种子而显现为苗芽，是因与果，有何相违？若仅能显现苗芽，则不能显现为种子，若仅显现，则无显现为种子，故成无因。若依说外境存在者之见，则非无因，因有不显现之种子故。如是，虽外境不显现，然外境本身，未曾失坏。何时显现灭尽时，识本身亦不存在。若谓彼有他者之显现，故非无因，则不然，因无决定故。若谓从他者之显现，亦不生自之显现，则此亦非相同，如此，若彼事物，于任何者，皆不显现时，谁使彼苗芽，成为有因，彼存在之量为何？以能近说，则一切言说皆离，是无能近说之相。若谓后见之故，则已作答。若谓从果而知有，则若因与果之事物，成立，则知彼之所有。若知彼为事物本身，亦成因与果之事物。是故以互相依赖之过失，定不能成立。若谓此执著为一者，亦是所见，则于识亦有执著，谁能遮止？若谓以无识故，如何执著，则此外境亦相同。于外境亦唯有执著而存在，如是安立名言。
English
It has a basis. What is the agent, the knower, the dweller? If it is of such a nature, the appearance is so definitely related, and it is understood by relying on consciousness, what contradiction is there? Here, only appearance is needed, not reality, because what does not appear, even if it exists, is no different from non-existence. Thus, it is said that only the object exists. Even if there is no external object, it is not necessarily present in appearance. If there is no appearance, the external object becomes extreme ignorance. It has been shown that appearance can occur even without an external object. If there is no appearance, then there is no external object, because it is not seen. Therefore, there is no contradiction in appearing as a sprout from appearing as a seed, being cause and effect. If only the sprout can appear, then it cannot appear as a seed. If it only appears, then there is no appearance as a seed, so it becomes causeless. According to the view of those who say that external objects exist, it is not causeless, because there are seeds that do not appear. Thus, although the external object does not appear, the external object itself has not deteriorated. When does the appearance disappear? Consciousness itself does not exist. If it is said that it has the appearance of others, so it is not causeless, then it is not so, because there is no certainty. If it is said that one's own appearance is not born from the appearance of others, then this is not the same. Thus, if that thing does not appear to anyone, who makes that sprout have a cause, what is the measure of its existence? By speaking of what can be approached, all speech is separated, which is the characteristic of not being able to be approached. If it is said that it is seen later, then the answer has been given. If it is said that it is known to exist from the fruit, then if the things of cause and effect are established, then all of it is known. If it is known as the thing itself, it also becomes the thing of cause and effect. Therefore, it cannot be established due to the fault of mutual dependence. If it is said that this clinging to one is also what is seen, then who can prevent clinging to consciousness? If it is said that because there is no consciousness, how can there be clinging, then this is the same for external objects. It is only through clinging that external objects exist, thus establishing terminology.
Tibetan
བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ནི་ཕྱི་རོལ་སྒྲོ་བཏགས་བ་ལས་གཞན་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མེད་དོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་འདིར་འགྱུར་ན། མཐོང་བ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་འདིར་འགྱུར་ན་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། །སྣང་བ་དེ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་ཡང་གཞན་ཡིན་པས་ན་འདི་ནི་མཚུངས་སོ། །དེར་ཡང་དོན་དམ་པར་ནི་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་འགལ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་འགྱུར་ན། །ཕྱི་ནས་ཉིད་ནི་ རྟོགས་པར་འགྱུར། །སྔར་རྟོགས་པ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ནི། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྔར་ཉིད་རྟོགས་ཟིན་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཅིའི་དོན་དུ་འཇུག །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ཡོད་པར་རྟོགས། གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པས་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་དག་དེར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲོ་བརྟགས་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཕྱིས་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་ཆད་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་པའང་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མཆད་པར་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་ཡིན་ན་བག་ཆགས་བར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་འཆད་པ་ཉིད་དོ། །གོམས་པ་ལ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ན་དོན་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་དོ། །མཐོང་བ་ནི་མ་མཐོང་བ་དང་མཚུངས་པར་རྟོགས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་དག་ཉིད་བག་ཆགས་པར་དུ་ཞུགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་དས་དེ་རྣམ་
Chinese
是这样的。即使如此，显现也只是世俗谛中存在。在推理的时候，除了外境的假立之外，其他的存在是不存在的。那个假立，如果仅仅是这样在这里转变，那么在见的时候也会转变。如果仅仅是这样在这里转变，那么就会显现。如果显现是其他的，那么，意义也是其他的，因此这是相同的。在那里，究竟上也不是证悟唯一。对于唯识宗来说，也像患有眼翳的两个人看到两个月亮一样，对其他的也进行诠释。因此，对于唯识宗来说，如果依赖于在其自性中必定显现且相关的部分，作为因和果的事物，有什么相违的呢？对于说外境存在的人来说，已经说明了存在相违。因为没有量。另外，如果外境被证悟，那么，就从外面被证悟。如果先前被证悟，那么一切的，一切相都被证悟了。如果外境的火等是常恒的，那么，它的一个相先前已经被证悟了，那么，从推理中为了什么目的而进入呢？如果推理没有证悟自己的体性，如果是这样，那么如何证悟这个存在呢？如果证悟为其他的体性，那么对于识的自性来说也是相同的。如果证悟将显现和所分别的事物合为一体而进入，在那里进行假立，那么，那个假立做什么呢？不是这样的，如果没有它，那么后来就会产生对境的断除吗？如果不是那样，那么断除如何产生呢？如果证悟断除是事物，那么不是直到习气之间转变，即使是那样，也是不间断的。因为习惯上没有它的自性。如果这样承认，那么对于境来说也没有它的自性。见不能证悟为与不见相同。然而仅仅是假立而已，这对于唯识宗来说也是相同的。如果不同类的识的因进入习气之间，那么如何……
English
It is like that. Even so, appearance is only existent in conventional truth. At the time of inference, other than the imputation of external objects, there is no other existence. That imputation, if it only transforms here like this, then it will also transform in seeing. If it only transforms here like this, then it will appear. If the appearance is other, then, the meaning is also other, therefore this is the same. There also, ultimately, it is not the realization of oneness. For the Vijnanavada, just like two people with cataracts seeing two moons, they also interpret others. Therefore, for the Vijnanavada, if relying on the part that necessarily appears and is related in its own nature, as the object of cause and effect, what contradiction is there? For those who say that external objects exist, it has already been shown that there is contradiction. Because there is no valid cognition. Furthermore, if external objects are realized, then, they are realized from the outside. If previously realized, then everything, all aspects are realized. If external objects such as fire are permanent, then, one aspect of it has already been realized previously, then, for what purpose does one enter from inference? If inference does not realize its own nature, if it is like that, then how does one realize this existence? If one realizes it as another nature, then it is the same for the nature of consciousness. If realization combines appearance and what is to be distinguished as one and enters, and imputes there, then, what does that imputation do? It is not like that, if there is no it, then will later produce the cutting off of the object? If it is not like that, then how does cutting off arise? If realizing cutting off is a thing, then it is not transformed until between habits, even if it is like that, it is still uninterrupted. Because there is no its own nature in habit. If one admits like this, then for the object there is also no its own nature. Seeing cannot realize as the same as not seeing. However, it is only imputation, this is the same for the Vijnanavada. If the causes of consciousness of different kinds enter between habits, then how...