Tibetan
་གཉིས་སྣང་བ་ལ་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་གཅིག་ཁོ་ནའོ། གལ་ཏེ་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ཐ་དད་པ་ནི་འདི་ཉིད་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ལ་འགལ་བ་ཡང་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་འགལ་བ་ནི། །རྟག་པ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཉིད། །རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་ན། །གཉིས་པ་འགལ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དག་ནི་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། རྣམ་པ་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཉིད་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་དང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མྱོང་བ་མེད་པར་དོན་འགའ་འམ། །དོན་མེད་པ་ཡི་མྱོང་བ་འམ། །མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ། །དེས་ན་དེ་དག་ཐ་དད་མིན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་དང་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དོན་མེད་པ་ཡི་མྱོང་བ་དང༌། །མྱོང་བ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་མེད། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་ཕྱིར། །དོན་མྱོང་དེ་ནི་གཅིག་པ་ཉིད། །ཐ་དད་པར་ནི་ཉེར་སྦྱོར་ཕྱིར། །ཐ་དད་རིག་པ་ཐ་དད་འདོད། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཐ་དད་མི་དད་དབྱེར་ཅི་ཡོད། །དེས་ན་འདིར་ཕ་རོལ་པོས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་ཞིག་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཆད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ན་འདི་འདྲ་བའི་ཐ་དད་པས་ཅི་བྱ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བས་སེར་པོ་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཚེ་སེར་པོ་དེ་མི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བ་མེད་པའི་སྔོན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་བརྗོད་པ་ཁོ་ནའོ། མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་ལས་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་ནི་གཞན་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོད་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཡིན་པས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་གྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་དུས་སྣང་བ་ཡིན། །དོན་ནི་ཤེས་ལས་གཞན་མིན་པ། །བཟློག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་བ་ཉིད། །གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར
Chinese
在二取境中，成就和安乐没有差别，因此是唯一的。如果说因为存在相违的法，怎么会是唯一呢？差别就是指在此处存在相违的法。如果说，此处的相违也是互相舍弃而存在的体性，那不是的。像那样的相违是： 常与另一者， 以证悟随行故， 第二相违不存在。 那些不是证悟随行本身的相违。它的自性就是：无有分别。它本身与它自己并不相违。因此，证悟随行、背离和言说是，唯一者显现为二。为了说明随行和背离的事物本身并非胜义存在，说： 无有体验之境， 或无境之体验， 未见将成体验者， 因此彼等非他异。 因为没有随行和背离，蓝色和体验是同一的，因为没有见到互相背离。如此： 无境之体验与， 无体验之境未见。 因此恒常不离故， 境与体验即是一。 为了施设差别， 异体认知立为异。 若无彼故无此故， 异与非异有何别？ 因此，在此处，对方仅仅是安立一个称为“差别”的名言而已，对他人没有任何损害。如果说，若无有应取和应舍的 区分，这样的差别有什么用？那么，为什么说“拿蓝色的东西来”却不会拿着黄色的东西来呢？因为那时黄色不会显现，所以不会拿着它来。无有果的蓝色，那只是不可言说而已。不分离的体性是从知识而存在的，因此它无法被带到其他地方。已经阐明，差别的名言是从随行和背离而来的，因此它不是从真如而转变的。因此，知时即显现，境非异于知，极难遮止，因为成就和安乐无有差别。
English
In the appearance of duality, there is no difference between accomplishment and bliss, therefore it is only one. If one says, how can it be one since contradictory dharmas exist? Difference is what is called the existence of contradictory dharmas in this very place. If one says that the contradiction here is also the nature of existing by mutually abandoning, that is not the case. Such contradiction is: Constant and the other, Because of following with realization, The second contradiction does not exist. Those are not contradictions of realization itself following. Its nature is this alone: that which is called without distinction. That itself is not contradictory to itself. Therefore, following with realization, turning away, and speaking are that the one alone appears as two. To show that the things of following and turning away themselves do not truly exist, it says: Without experience, some object, Or experience without object, Not seeing what will become experience, Therefore, they are not different. Because there is no following and turning away, blue and experience are the same, because one does not see mutual turning away. Like this: Experience without object and, Object without experience not seen. Therefore, since they are always inseparable, Object and experience are one. In order to apply difference, Different cognition is established as different. If there is no that, therefore there is no this, What difference is there between different and non-different? Therefore, here, the other party is merely establishing a name called "difference," so there is no harm to others at all. If one says, if there is no distinction between what should be taken and what should be abandoned, what is the use of such a difference? Then, why doesn't one bring something yellow when one says, "Bring something blue"? Because at that time, yellow does not appear, so one does not bring it. The blue that has no result is only unspeakable. The nature of non-separation exists from knowledge, so it cannot be taken elsewhere. It has already been explained that the term of difference comes from following and turning away, so it is not transformed from Suchness. Therefore, when knowing, it appears, the object is not different from knowing, it is extremely difficult to prevent, because accomplishment and bliss are not different.