Tibetan
ན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དང༌། རྣམ་པ་གཅིག་པོ་དེ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་དེས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའོ། །བཤད་པ་སྔ་མ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། གཞན་དུ་དེ་རྣམས་ཅན་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་ཤེས་ལ་གནས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་དེའི་རྣམ་པར་རང་རིག་པས་མ་མྱོང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་དྲན་པས་གནས་པར་བྱེད། གནས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་རྣམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །ཤེས་པ་རྣམ་གཅིག་ལྷག་པ་ཉིད། །གདོན་མི་ཟ་བར་འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དག་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྔ་མས་ནི་སྔོན་པོ་འཛིན་ནོ། །དེའི་ཕྱི་མས་ནི་སྔོན་པོ་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཕྱི་མས་ནི་སྔོན་པོ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱི་མས་ཀྱང་དེ་ལ་ལྷག་པའོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིས་གཞན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་དཔེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དོན་གྱི་ངོ་བོས་རྣམ་གཉིས་དང༌། །བདག་གི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ། །གཉིས་པ་དེ་ནི་གསུམ་པ་ཡི། །ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཤེས་པ་གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་གཉིས་དང༌། རང་གི་རྣམ་པ་གསུམ་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། བཞི་བས་ནི་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བརྩི་བ་དང༌། དྲན་པར་ནུས་ཀྱི་བར་དུའོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་པས་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ནི་དོན་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དྲན་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཡང་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་དུ་ཤེས་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་པས་ན་དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཁྲུལ་པས་དེའི་རྣམ་པའོ་ཞེས་བསྡོམས་པས། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་པ། དོན་འབྲས་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་དྲན་ན། །དོན་བྲལ་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །གལ་ཏེ་སྲེ་ན་སྣང་བ་དང༌། །ཡིད་བྱེད་ལ་ཡང་དེ་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་དོན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དྲན་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེས་བློ་རྨོངས་པའི་རྒྱུད་ཅན་དག་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་ལ་ཡང་བསྡོམས་ནས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་ པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྡོམ་པ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེའི་ཚེ་སྣང་བ་ལ་ཡང་བྱེད་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་སྣང་བ་མེད་པར་ནི་གཟུགས་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྣང་བར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ནི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་སྣང་བ་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཡང་གཟུགས་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེས་ན་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་པས་སྣང་བ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་མེད་པར་སྣང་བ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བྱ་མེད་པར་ནི་འགས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཡང༌། །དེ་བཞིན་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ། །མེད་པར་བུམ་པ་དྲན་མི་འགྱུར། །རང་གི་རྒྱུས་དབེན་པར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་གིས་ཤེས་པ་དྲན་པ་ན་དོན་དྲན་པར་འགྱུར་བ་འམ། ཤེས་པ་འཛིན་པ་ན་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་པ
Chinese
然也。真实而言，是那两种和那一种随之进入的缘故，所以被它遍及。那两种也是证悟的自性和蓝色的相状。先前的解说，应当理解为以一种差别，以一种增上。如果那样安立为两种，又如何是两种呢？对此宣说：若非彼等性，如何住于识？如果自性未曾以自证觉受彼之相状，那么彼时，识以忆念安住于彼之相状。安住，即是知晓彼之相状本身。在那里作分别，从何而来呢？因为如实证悟的缘故。如此，后后之识，一种增上。无疑地应当如此理解：如此，后后逐渐以一种一种相状增上，否则不是。如此，前者执持蓝色。其后者是知晓蓝色。其后者是知晓知晓蓝色，其后者也确定是对它的增上。因此，由此不会变成其他。这本身用例子来展示：以义之体性为二，于自之相状若干，第二者为第三之识所证悟。第二识为前识之二相，及以自之三相所证悟，第四者则以一种增上那三者，乃至如何计数和忆念的能力。然而，第二者仅仅是知晓识。对此，识是对境而作用的缘故，所以与它相关联。因此，它在忆念时若不存在则不会产生，所以境也是忆念，因此，否则识不能忆念，所以那样忆念。因此，以对它的作用本身，总结为错乱即是它的相状。如果说是对它的相状作分别，对此解说：若以境果性知忆，离境故乃错乱性，若掺杂则显现与作意，亦将如是变。错乱等。
English
It is so. In truth, it is pervaded by that, because those two and that one enter subsequently. Those two are also the nature of realization and the aspect of blue. The previous explanation should be understood as distinguished by one aspect, increased by one aspect. If it is established as two in that way, how is it two? To this it is said: If not of those natures, how will it abide in knowledge? If the self-nature has not experienced its aspect through self-awareness, then at that time, knowledge abides in its aspect through memory. Abiding is knowing its aspect itself. Where does the differentiation there come from? Because of realizing it as it is. Thus, each subsequent knowledge is increased by one aspect. Undoubtedly, it should be understood in this way: Thus, each subsequent one gradually increases by one aspect, otherwise it is not. Thus, the former holds blue. The latter is knowing blue. The latter is knowing knowing blue, and the latter is also determined to be an increase on it. Therefore, it will not become other than this. This itself is shown by example: With the nature of the object as two, in some aspects of self, the second is realized by the third knowledge. The second knowledge is realized by the two aspects of the previous knowledge, and by its own three aspects, and the fourth increases those three by one aspect, up to the ability of how to count and remember. However, the second is merely knowing knowledge. To this, knowledge acts on the object, so it is related to it. Therefore, if it does not exist in memory, it will not arise, so the object is also memory, therefore, otherwise knowledge cannot remember, so it remembers in that way. Therefore, by its very action on it, it is summarized as delusion is its aspect. If it is said to differentiate its aspect, to this it is explained: If knowing and remembering are by the nature of object and result, then because of being separate from the object, it is the nature of delusion. If mixed, then appearance and attention will also change in that way. Delusion, etc.
Chinese
与了知相关联。如果识是境的果，或者对境有所作为，因此，忆念识时，必定会忆念境。那么，由此，那些心智愚昧者也会如此理解吗？如果是这样，那么显现和作意也应该如此理解。如同对识来说，是境的果一样，对显现和作意来说，也是果。因此，对二者也应该总合起来理解，作为果本身，没有任何差别。然而，因为是对境有所作为，所以那是总合，而作意不是，因为对它没有作为。如果是这样，那么那时显现也同样有所作为，因为没有显现，就不能对色有所作为。因此，那是不行的。因此，如同不会说“显现显现”一样，也不会说“色显现”。然而，因为显现属于境的范畴，所以通过确定色显现来理解。不是的，因为显现本身是明了者，所以不是境，怎么能对它有所作为呢？然而，即使显现是明了者，但因为确定了色，所以变成了色本身，因此是境。如果是这样，那么使之明了的识也因为进入色，所以是色本身，因此如同显现具有相一样，识也应该具有相。如同没有色就不能执持显现一样，识也是如此。如果没有色等所明之物，就不会理解有任何称为识的东西。因此，色等的相本身就是识。即使通过果本身如此理解，同样，所有果也都会与因一同被执持。因此，没有陶师等，就不会忆念瓶子。不会忆念与自己的因分离的事物。然而，凭借什么忆念识时会忆念境，或者执持识时会执持境，识与境所作的差别，是否有什么存在呢？
English
It is related to knowing. If consciousness is the fruit of the object, or if it acts on the object, therefore, when consciousness is remembered, the object will inevitably be remembered. So, will those with dull minds understand it that way? If so, then appearance and attention should also be understood in the same way. Just as for consciousness, it is the fruit of the object, so too is it the fruit for appearance and attention. Therefore, the two should also be understood together, as there is no difference in being the fruit itself. However, because it acts on the object, it is a combination, but attention is not, because it does not act on it. If so, then at that time, appearance is also equally active, because without appearance, there can be no action on form. Therefore, that is not possible. Therefore, just as one would not say "appearance appears," one would not say "form appears." However, since appearance belongs to the category of object, it is understood by the very certainty that form appears. No, because appearance itself is a clarifier, it is not an object, so how can it act on it? However, even if appearance is a clarifier, but because it is determined by form, it becomes form itself, therefore it is an object. If that is the case, then the consciousness that clarifies also enters into form, so it is form itself, therefore, just as appearance has an aspect, consciousness should also have an aspect. Just as appearance cannot be grasped without form, so too is consciousness. Without the object to be clarified, such as form, it is not understood that there is anything called consciousness. Therefore, the aspect of form, etc., is itself consciousness. Even if it is understood in this way through the fruit itself, similarly, all fruits will also be held together with the cause. Therefore, without a potter, etc., one will not remember a pot. One will not remember something separated from its own cause. However, by what does remembering consciousness lead to remembering the object, or holding consciousness lead to holding the object, is there any difference made by consciousness and the object?