Tibetan
ལ་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་མཐུན་པས་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་བརྒྱུད་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལ་དང་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ།། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བདག་རིག །དེ་ཕྱིར་དེ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སོགས་རིག་བཞིན། །རང་བདག་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ལ། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རང་རྟོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་དང༌། གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང་རྟོགས་པའོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང༌། འབྲས་བུ་གནས་པ་འདི་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཞེ་འམ་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་མོད། འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་གཉི་ག་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། ལུས་ཀྱི་རིག་པ་མཐའ་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡིན་ན་ནི། རང་རིག་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཡིན་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར། རང་ཉིད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང
Chinese
並非說一切支分是由見到法性相同而來，這實際上是謬誤的傳承，因為已經闡明了這其中並不存在初始。因此，輪迴是由無始以來非真實的習氣所安立的。如何對自身的本性安立量等呢？對此，心是完全斷除的，被認為是執取的相狀。因為那是它的本性，所以是自證。因此，它是它的成立者。那即是所成立，那即是成立者，那即是成立的。對此，如了知貪欲等一樣，在具有境的自性量上，所量、能量、果存在，這應當應用於一切。已經闡明了快樂等由串習的力量所生是自證的自性。體驗快樂等是現量，對此，量和所量自證是無有差別而存在的。此真實性是四種圓滿，即能測量者、所量、量和證悟，凡是所說的這些都不是真實的，因為一切都在一個自性中圓滿。如果容許真實等不是他體，但黃色等卻是他體，這是不對的，因為所量和量以及果存在，這應當應用於一切。如體驗快樂等一樣，體驗藍色等也是如此。藍色的相狀或者快樂的相狀雖然可以這樣說，但這有什麼差別呢？因為兩者都是以自己的體性而了知的。因此，藍色、快樂以及身體的一切了知都是以自己的體性而存在的，而不是以其他的體性而存在的。如果一切都是以自己的體性而存在，那麼就只有自證了。如果藍色等在了知上，不像快樂等那樣成為執取的相狀的自性，那這如何是譬喻呢？就像快樂等一樣，因為是自身明亮的自性，所以就像自身一樣。所謂明亮的自性是什麼呢？就是沒有隱藏的自性。如果是這樣，那麼對它也有體驗的自性，因此，那些是自性體驗。
English
It is not the case that all parts come from seeing the same Dharma nature. This is actually a lineage of error, because it has been explained that there is no beginning in this. Therefore, samsara is established by unrealized habits from beginningless time. How can valid cognition, etc., be established on one's own nature? To this, the mind is completely cut off, and is considered to be the aspect of grasping. Because that is its nature, it is self-awareness. Therefore, it is the establisher of it. That itself is the established, that itself is the establisher, that itself is the established. To this, just as knowing desire, etc., on the self-nature valid cognition with an object, the object to be measured, the measuring, and the result exist. This should be applied to everything. It has already been explained that the arising of happiness, etc., from the power of habituation is the nature of self-awareness. Experiencing happiness, etc., is direct perception, and for this, the valid cognition and the object to be measured, self-awareness, exist as non-different. This very reality is complete in four aspects: the measurer, the object to be measured, the valid cognition, and the realization. Whatever is said is not true, because everything is complete in one nature. If it is allowed that truth, etc., are not different, but yellow, etc., are different, that is not right, because the object to be measured, the valid cognition, and the result exist. This should be applied to everything. Just as experiencing happiness, etc., is the same as experiencing blue, etc. Although it can be said that it is the aspect of blue or the aspect of happiness, what is the difference between them? Because both are known by their own nature. Therefore, blue, happiness, and all knowledge of the body exist by their own nature, and not by the nature of others. If everything exists by its own nature, then there is only self-awareness. If blue, etc., in knowledge, do not become the nature of the aspect of grasping like happiness, etc., then how is this a metaphor? Just like happiness, etc., because it is the nature of self-luminosity, it is like oneself. What is meant by self-luminosity? It is the nature of not being hidden. If that is the case, then it also has the nature of experience, therefore, those are self-nature experiences.
Tibetan
་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་རུང་ཉིད་དེ་ཚད་བདག །གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ ནས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་མིག་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་འཇུག་ཀྱང་རེས་འགའ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། མ་ཞུགས་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཆགས་སོགས་གྱུར་ན་མི་འཇུག་ཀྱང༌། །རང་གི་རང་བཞིན་མི་སྣང་ཕྱིར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ནི། །གཞན་ཉིད་དུ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྣང་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མིག་གི་ཉེས་པ་འདི་ནི་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མིག་སོགས་ལས་བྱུང་བ། །གོམས་ལས་གཞན་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཀུན། །གོམས་པ་ཡི་ནི་སྟོབས་ལས་ཡིན། །བག་ཆགས་ཀྱི་མྱོང་བ་རྣམ་གྲངས་ཅན་གོམས་པ་ཉིད་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དུ་མ་སྣང་བ་ན་གང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་མི་ཤེས་སོ། །སྣང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་འཁྲུལ་ན་ཡིད་བརྟན་པ་ག་ལས་ཡིན་དེས་ན། སྣང་བ་དག་ནི་མཐའ་དག་ཀྱང༌། །བག་ཆགས་དངོས་པོས་སྤྲུལ་པ་ཡིན། །རང་བཞིན་དུ་ནི་མངོན་འདོད་ལས། །གཞན་སྣང་བ་ཡི་རང་བཞིན་བཞིན། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རྣ
Chinese
然纵彼即是量之体，所量自证乃其果。 青等彼等亦非隐蔽性，是故乃是体验之自性。 是故如乐等一般，堪为自证。 青等彼等亦非由他之自性而隐蔽。 若谓非由眼等之力，青等即非隐蔽性耶？ 非也，以唯由自性故非隐蔽也。 何以故？以眼入故，青非隐蔽性者非也。 以眼入亦有时不转为非隐蔽，不入亦可为隐蔽性故。 如是，贪等转则虽不入，以自性不显现故。 色等之相，乃于他性中显现。 若谓虽由眼等生者令其现前，然若境之自性不显现，此如何为非隐蔽耶？ 以自性显现即是非隐蔽也。 然此眼之过失乃由串习之故耶？ 若谓由眼等生者，于串习之外而了知者。 则青等一切显现，乃由串习之力也。 串习乃是种种习气之体验，乃由眼等生之因也。 其时，显现为青等一切，乃由习气之力所生也。 若谓乃是显现为异相之习气，以显现为自性乃是习气生起之因，故与眼等相关耶？ 非也，以互相观待故，一切皆为异相也。 是故于众多显现时，不知何者为自性也。 显现乃是量，若彼欺诳，则从何而可信耶？ 是故，一切显现皆为习气之事物所幻化。 于自性中，乃由显现之欲求，如他显现之自性一般。 损者与所损之事物已于前述。 是故，于外境之义中，亦唯自证乃是果，而彼之相乃是量。 若谓识等。
English
However, even if that is the nature of the valid cognition, the object to be measured is self-awareness, which is its result. Blue and so on, those are also of a non-hidden nature, therefore, they are of the nature of experience. Therefore, like happiness and so on, they are suitable for self-awareness. Blue and so on, those are also not hidden by the nature of others. If it is said that it is not the non-hiddenness of blue and so on due to the power of the eyes and so on? No, because it is non-hidden only by its own nature. Why? Because the eye enters, therefore, it is not that blue is non-hidden. Because even if the eye enters, sometimes it does not turn into non-hidden, and even if it does not enter, it is possible to be non-hidden. Like this, if attachment and so on change, then even if it does not enter, because its own nature does not appear. The aspects of form and so on appear in otherness. If it is said that even though what arises from the eyes and so on makes it manifest, if the nature of the object itself does not appear, how is this non-hidden? Manifestation by its own nature is non-hidden. However, is this fault of the eye due to habituation? If it is said that what arises from the eyes and so on is understood as other than habituation. Then all appearances of blue and so on are from the power of habituation. Habituation is the experience of various imprints, which is the cause arising from the eyes and so on. At that time, everything that appears as blue and so on is born from the power of imprints. If it is said that it is an imprint that appears in a different aspect, because appearing in its own nature is the cause of the arising of imprints, therefore, it is related to the eyes and so on? No, because everything is a different aspect in relation to each other. Therefore, when many appear, it is not known which is the self-nature. Appearance is valid cognition, if that is deceptive, then from what is it reliable? Therefore, all appearances are transformations of things of habituation. In its own nature, it is from the desire for manifestation, like the nature of the appearance of others. The object of harm and the harmer have already been shown before. Therefore, in the meaning of external objects, only self-awareness is the result, and its aspect is valid cognition. If it is said that consciousness and so on.