Tibetan
ཞན་དུ་འང་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ནི། །འགའ་ཡང་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་པ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྟེན་ནས་ཕྱིའི་དོན་རྟོགས་པ་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པའི་མིག་ཅན་རྣམས་ལ། འཛིན་དུ་མ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དེ་དག་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་རིག་ན་ནི་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ཡང་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ཐལ་བས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་དེ་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གཉི་ག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། ཕྱོགས་གཉི་གར་འགྱུར་མོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་སོ་སོར་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ག་ལས། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར། གཅིག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཀྱང་དོན་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །འདིར་ནི་མ་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བྱ་བ་མཐོང་བས་ན། ངེས་པར་མ་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མ་བ
Chinese
而且互相依赖，什么也没有看到存在。因此，依靠于无始以来的那样的推论，通过推论的传承而进入的推论，在了悟外境时，由于能取、所取和体验的行相的分别念产生，所以是对能取等进行了悟。但在胜义谛中，则是无分别的体验本身。你们的这种了悟从何而来呢？对于通过咒语和续部等接近而获得的眼目者来说，由于执著等与它的自性相分离的那些，也显现为蛇等的自性。那些在未了悟那些之前，他人未见到的也说成是见到。如果如实现量了知自己的自性是什么，那么就不需要依赖教法了。如果现量也依赖教法而变成那样，那是不对的，因为见到了推论的能力。如果现量本身就是能力，那是不对的，因为推论会成为量，所以不对。如果它依赖于现量本身，那么，即使是现量，也是从习气的力量中产生的，所以不是胜义谛本身。另外，在相违方面也有推论，那怎么会两个都是推论呢？即使变成两个方面，那是不对的，因为会成为每个人都以实物的方式存在。即使变成那样有什么过失呢？那会变成自证，因为互不混淆，所以不是共同的。 因此，即使他人没有那样了悟，也仍然是共同的了悟。然而，他人没有了悟，这件事本身从何而来呢？如果说是从推论而来，那么在相违方面也会产生推论。如果说在相违方面也没有推论，那是为什么呢？因为没有了悟唯一性和关联性。相似的推论也已经完成了意义。在这里，由于见到了与未见相符的行为，所以，必定是通过未见来进行推论。这也是对方自己所承认的，那些未……
English
And also mutually dependent, nothing is seen to exist. Therefore, relying on such inference from beginningless time, through the inference that enters the lineage of inference, when realizing external objects, since the conceptualization of the aspects of the grasper, the grasped, and the experience arises, therefore it is the realization of the grasper and so on. But in the ultimate truth, it is the experience itself without differentiation. From where does your realization come? For those who have obtained eyes through approaching mantras and tantras, since those who are separated from the nature of clinging, etc., also appear as the nature of snakes, etc. Those, until they realize those, even what others have not seen is said to be seen. If one directly knows one's own nature as it is, then one does not need to rely on the teachings. If direct perception also relies on the teachings and becomes like that, that is not right, because the power of inference is seen. If direct perception itself is the power, that is not right, because inference would become a valid cognition, so it is not right. If it depends on direct perception itself, then even if it is direct perception, it arises from the power of habit, so it is not the ultimate truth itself. Furthermore, there is also inference in the opposite, so how can both be inference? Even if it becomes two aspects, that is not right, because it would become that each person exists as a real thing. Even if it becomes like that, what is the fault? That would become self-awareness, because they are not mixed with each other, so it is not common. Therefore, even if others have not realized it in that way, it is still realized as common. However, from where does this very statement that others have not realized it come? If it is said to be from inference, then inference will also arise in the opposite. If it is said that there is no inference in the opposite, why is that? Because the oneness and connection are not realized. Similar inference has also accomplished the meaning. Here, since the action that is in accordance with the unseen is seen, it is certain that inference is made through the unseen. This is also admitted by the opponent himself, those who have not...
Tibetan
སླད་མིག་ཅན་གྱིས། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་མྱ་ངམ་ན། །ཆུང་ངུ་འང་ཆེན་པོར་སྣང་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས། གལ་ཏེ་དོན་དེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་མཐོང་བ་དེ་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་སོ། །ཡང་ན་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་རྟོགས་པ་ལ་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་རང་གི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདིར་མཐོང་ངམ་མཐོང་ཡང་བླ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བར་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །གཞན་ཡང་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང༌། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུ་གནས་ པ་འདི། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་བྱས། །རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་ན་གཟུང་བ་དང་རང་གི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་སྟེ། རང་ཉིད་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་སྣང་བ་ནི་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་འཛིན་པ་དང༌། རིག་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཡང་ན་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་དག་གིས་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། གསུམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་དག་བདག་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད
Chinese
后来有眼者，因此没有那样见到。例如遥远旷野中，小也显为大一般。同样，此乃是大本身，如是了悟，以于彼义而精勤，即是趋近，是为共同。若说彼义他人亦见，如是则是他人所承认。因此，应舍弃由他处以比量所见，如是比量乃是众人所共知。唯有彼等所见乃是他人所承认。又或者，某人如何了悟，从彼相同之了悟外，有何了悟之机会？比量亦以自之形相而为究竟，故乃是现量。若在此，名言者岂不了悟，说见到或虽见然而是虚妄，外境亦是存在耶？彼亦是进入自之自性，因为直至欲求现量显现之间，皆是进入自之自性之故。决定说，成为外境之他物是无有了悟。此外，共同了悟亦是从串习之力而生，譬如梦境一般。那么，所量与量，以及果如何安住耶？此处说：所取能取与识三，虽有然非所量等，能量与果此安住，如何随其所现而作。了悟之事物彼即在于彼，如是了悟，故所取与自之自性不观待他，故为能取，乃是自身如是转变之故。了悟之自性是识，如是从体验所生之分别念，于名言中作分别安立。随其所现乃是与所见相符之分别念。虽有然非，谓所取能取与，识等虽有，然非存在于具有存在之境上。又或者，所取等非存在于共同等之能取上。其余乃是他人所说。因此，胜义中唯是体验，而非三者。若一切皆转变为我之形相
English
Later, those with eyes do not see it that way. For example, in a distant wilderness, even the small appears large. Similarly, realizing that this is the great itself, approaching it by striving for that meaning is common. If it is said that others also see that meaning, then it is admitted by others. Therefore, one should abandon seeing by inference from elsewhere, as such inference is known to all. Only those seen are admitted by others. Or, how does one understand, what opportunity is there for understanding other than from that same understanding? Inference is also ultimate only in its own form, so it is direct perception. If here, do the nominalists not understand, saying that they see or although they see, it is false, and the external object also exists? That is also entering into one's own nature, because it is entering into one's own nature until the desire for direct perception to appear. It is certain that other things that have become external objects are without understanding. Furthermore, common understanding also arises from the power of habit, like a dream. Then, how do the object of measurement, the means of measurement, and the result abide? Here it is said: The object, the subject, and the consciousness, although they exist, are not the object of measurement, etc. How do the means of measurement and the result abide, acting as they appear? The object of understanding is in it, so understanding that the object and its own nature do not depend on others, so it is the subject, because it is the transformation of oneself. The nature of understanding is consciousness, so the conceptual thought arising from experience establishes distinctions in name. What appears is the conceptual thought that corresponds to what is seen. Although it exists, it is not, meaning that the object, the subject, and the consciousness, etc., although they exist, do not exist in a place with existence. Or, the object, etc., does not exist on the subject of commonality, etc. The rest is what others have said. Therefore, in the ultimate sense, it is only experience, not the three. If everything transforms into the form of self