Tibetan
རྣམ་པ་གཞན་དུ་འང་མཐོང་ངམ་ཅི། །དོན་མགོན་དེ་ལྟར་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་མཐོང་དེ་ལྟར་འདོད་བྱ། །མྱོང་ཉིད་བདག་ནི་ལྟ་བོ་ན། །དེ་ཡི་མཐོང་བྱེད་ག་ལས་འདོད། །གལ་ཏེ་རང་རིག་བྱེད་པས་ན། །དེ་ལྟར་སྡོ་སོགས་ལ་ཁྱད་མེད།། བདག་གི་རྫས་ཉིད་གཞན་ཉིད་ནི། །གལ་ཏེ་དེ་རིག་པས་འཇལ་ན། །སྔོན་པོ་སོགས་ཀྱི་འང་སྔོན་པོ་ཉིད། །རིག་པ་རིག་ལས་ཅིས་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བདག་གི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་རིག་པས་རིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན། སྔོན་ པོ་ཡང་རང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ལ། རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །མིང་ཙམ་གྱིས་ནི་གཅིག་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །གཅིག་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ཞེས་ཡིད་ནི་འཇུག་པ་ཡིན། །དུ་མའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཅེ་ན། །ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཅིག་ཅེ་ན། །སྔོན་སྩོགས་ལས་ནི་ཅིས་མི་འདོད། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚེ་སྔོན་པོ་བདག་ཡིན་འགྱུར། །ཡུལ་ཐ་དད་པས་མིན་ཞེ་ན། །རང་བཞིན་ཐ་དད་ལས་ཅིས་མིན། །ཐ་དད་རང་བཞིན་ཐ་དད་ལས། །ཡིན་པར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་གྲགས། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་ཐ་དད་ལ། །ཡུལ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཡུལ་སོགས་ཐ་དད་པ། །ཁྱད་བྱེད་ཐ་དད་བྱེད་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་མེད་པར་རིག་པ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བཅིངས་གྲོལ་ལ་སོགས་དབྱེ་བའང༌། །དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཀུན་ལ་མཉམ་པར་མཐོང་བ་ལ། །ཐ་དད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད། །དོན་དམ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་གང་དུ་ཡང༌། །ཐར་པ་ལ་སོགས་འབད་པ་བྱེད་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དེར་དོན་མེད་སེམས་རིག་པར་ལྔ་ན། །རི་བོང་རྭ་ལའང་སྒྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཇི་ལྟར་འབང་པ་དེ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པ་དང༌། གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་འདི་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བས་ན། །ཕྱི་རོལ་ཡོད་སྩོགས་བརྫུན་བློ་ཡིན། །ཕྱི་སོགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན། །སྒྲུབ་བྱེད་རྟོག་པ་མེད་པ་མིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཕྱི་དང་ནང་ཐུན་མོང་བ་དང༌། བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར
Chinese
或者以其他方式也见到了吗？为了遣除义护的这种观点，应当随顺他所见到的那样去承许。如果说体验本身就是能见的我，那么从何处去寻求它的能见者呢？如果说是通过自证而见，那么这样一来，与嗔恨等就没有差别了。我的自性如果是他性，如果通过识来衡量它，那么蓝色等的自性也应是蓝色本身。识又怎么不是从识产生的呢？既然我的自性的体性被他识所认识，那么为什么对蓝色等不也同样承认呢？蓝色也是自证的自性，是异体；自性的体性也将成为异体。像我一样，蓝色等也是认识的自性。如果说这二者的自性在证悟时没有成立，那么这种不成立在行为上也同样存在。仅仅通过名称，就不能将一个事物变成两种自性。一个事物就是一个事物的自性，心是这样认定的。如果说多种自性是一个，那么一切都将变成一个。如果说所识和能识是一个，那么为什么不从蓝色等开始承认呢？所识和能识是一个，那样的话，蓝色就会变成我。如果说因为对境不同而不能这样认为，那么为什么不从自性不同来考虑呢？自性不同，是因为存在不同的自性，这在世间是普遍公认的。既然自性不同，又怎么会因为对境不同而变得不同呢？因此，对境等不同，就会成为区分事物的差别因素。因此，如果没有自证，那么一切识都将是无所缘的。束缚和解脱等的区分，在胜义谛中是不存在的。对于平等看待一切事物的人来说，差别是不存在的。在究竟实相中，无论在哪个世间，都不会有为了获得解脱等而努力的行为。如果说在那里，五种心识是无意义的，那么对于兔角也不需要任何论证。就像奴仆在胜义谛中不存在一样，束缚和解脱等的区分也是如此，因为它们是相同的。另外，由于生起分别念，因此认为外境存在等是虚假的念头。区分内外等，并不是没有能成立的分别念。不是没有分别念，而是进行分别念本身，就是对外、内、共同以及具有习气之因等进行分别
English
Or have you seen it in another way? In order to refute this view of Don Gön, one should accept it as he sees it. If experience itself is the seeing self, then from where should one seek its seer? If it is seen through self-awareness, then in that case, there is no difference from hatred and so on. If my own nature is other, and if it is measured by consciousness, then the nature of blue and so on should also be blue itself. Why is consciousness not born from consciousness? Since the nature of my own substance is known by other consciousness, then why not also admit the same for blue and so on? Blue is also the nature of self-awareness, and it is other; the nature of substance will also become other. Like myself, blue and so on are also the nature of awareness. If it is said that the nature of both is not established in enlightenment, then that non-establishment is also the same in action. By name alone, one cannot make one thing into two natures. One thing is the nature of one thing, the mind is thus engaged. If it is said that many natures are one, then everything will become one. If it is said that the knowable and the knower are one, then why not admit it from blue and so on? The knowable and the knower are one, then blue will become me. If it is said that it is not so because the objects are different, then why not from the difference of nature? Different nature is from different nature, this is known to all the world. Since the nature is different, how can it become different because the objects are different? Therefore, the difference of objects and so on will become the differentiating factor. Therefore, without self-awareness, all consciousness is without an object. The distinctions of bondage and liberation and so on do not exist in the ultimate sense. For those who see all things equally, there is no difference. In the ultimate reality, in whatever world, there is no effort to attain liberation and so on. If the five consciousnesses are meaningless there, then there is no need for any proof for a rabbit's horn. Just as a servant does not exist in the ultimate sense, so too are the distinctions of bondage and liberation and so on, because they are the same. Furthermore, because of the arising of conceptual thought, the idea that external objects exist and so on is a false notion. Differentiating between external and internal and so on is not without establishing conceptual thought. It is not without conceptual thought, but the very act of conceptualizing is to differentiate between external, internal, common, and having the cause of habitual tendencies and so on.
Tibetan
་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི། མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་མེད་པས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ན། །ཤེས་པ་ཡོད་ཉིད་ལ་སོགས་ བློ། །གལ་ཏེ་བརྫུན་འདོད་ལྟ་བྱེད་འདིར། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཚད་མ་མེད་ཕྱིར་ཤེས་པ་འདི། །ཡོད་ཉིད་ལ་སོགས་དེས་རྙེད་དཀའ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ཉིད་དོ་ཞེས་གྲག་གོ །རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དོན་གྱིས་གོ་བདེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་མེད་རྣམ་པར་རྟོག །ཚད་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ཡིན། །གང་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། །གཞན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ལ། །དེ་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཞིག་གྱུར་ཀྱང༌། །གཞན་གྱིས་ལེན་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལྟ་ཐ་སྙད་མེད་ཅེ་ན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་སུ་ཡིས་བཟློག །རྣམ་པར་རྟོག་ཉིད་ཀུན་ཡིན་ནམ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བག་ཆགས་དང་ནི་འབྲེལ་འགྱུར་བ། །མི་མངོན་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། །སྣང་བ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ན། །སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ལྟར་སྣང༌། །གལ་ཏེ་མིག་སེར་ཅན་གཉིས་དག །གསེར་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིས། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་མི་སླུ་བ། །དེ་ལ་དོན་དམ་གང་ཞིག་ཡིན། །འདི་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། །ངེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག །ཉེ་དང་བསྐལ་དང་སེམས་ཅན་ལ། །སྩོགས་པའང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མེད། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་ཉེ་བ་དང༌། །དེ་ལས་ཆོས་འདི་བསྟན་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པ་དང༌། །འདི་ཡོད་པ་དང་འདི་མེད་པ། །ཞེས་བྱ་རྙེད་དཀའ་དེ་དག་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་མི་བདེན་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། །འདི་ནི་བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ལྟ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ། །ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་རིག་པ་ཡིན། །བློ་རྣམས་བརྫུན་པ་ཉིད་ལ་ནི། །གནོད་པར་བྱེད་པའང་དམིགས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་བག་ཆགས་ལས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་གནོད་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེད་པ་དག་མེད་པར་ནི། །འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར
Chinese
安立的。显现的自性无分别，因此能了悟自己的体性，不是其他的体性，像这样已经开示完毕。因此这是思考：当分别产生时，识的有性等等。 智。如果在此处作虚妄想，其他的量是不能了悟的。因为没有量，所以此识，有性等等难以获得。没有分别，就是外境的体性，这样说。如果是以义理解而要了悟，以义理容易理解就是分别的自性。分别对于佛来说，因为不是量，所以识的有性等等，因为没有量而会坏灭吗？那不是的。如果无其他的分别，是能成为量的觉知。何时分别，以及其他也不是量，那时即使一切都坏灭，还有什么可以被其他的取走呢？如果这样，名言就没有了吗？在世俗中谁能遮止呢？一切都是分别吗？如果说是名言的理由，因此它就变成胜义谛了，因为对于名言是不欺骗的。如果这样说，那也是不合理的。习气和关联转变，具有不显现的自性，当显现生起时，就像具有不欺骗性一样显现。如果两个黄眼病患者，自以为显现为黄金，互相之间不欺骗，那其中有什么胜义谛呢？这个也应当解说。我们的所有知识，因为是分别所以颠倒。对于亲近和劫和有情等等，等等也很难获得。这是薄伽梵亲近，以及从那之中开示此法，以及从那些之中是颠倒，以及此有和此没有，名为难以获得的那些，是作为能立的分别的，自性不真实之故这样说。这是因为习气力量决定的缘故，在胜义中没有也是有的。对于佛的唯一见，是堕入边见的智慧。对于诸智是虚妄的，也没有能损害的对境。这样因为从习气转变的缘故，它本身就是损害的因。没有这样说的人，如何成为错乱呢？
English
is established. Since the nature of manifestation is non-conceptual, one realizes one's own nature, not the nature of others, as has already been taught. Therefore, this is the thought: when discrimination arises, the knowledge of existence, etc. Intelligence. If one makes false assumptions here, other valid cognitions cannot understand it. Because there is no valid cognition, it is difficult to obtain this knowledge of existence, etc. Non-discrimination is said to be the nature of external objects. If understanding is to be achieved through understanding the meaning, then easy understanding of the meaning is the nature of discrimination. Since discrimination is not a valid cognition for the Buddha, will the knowledge of existence, etc., be destroyed because there is no valid cognition? That is not so. If there is no other discrimination, it is known to be a valid cognition. When discrimination and other things are not valid cognitions, even if everything is destroyed at that time, what can be taken away by others? If so, is there no conventional truth? Who can prevent it in the relative truth? Is everything discrimination? If it is said to be the reason for conventional terms, then it becomes the ultimate truth, because it does not deceive conventional terms. If you say that, it is also unreasonable. Habits and connections change, having an invisible nature, when appearances arise, they appear as if they have infallibility. If two people with yellow eyes mistakenly believe that they appear as gold, and they do not deceive each other, what ultimate truth is there in that? This should also be explained. All our knowledge is inverted because it is discrimination. It is not difficult to find closeness, kalpas, sentient beings, etc. This is the Blessed One's closeness, and the teaching of this Dharma from it, and the inversion from those, and this existence and this non-existence, those called difficult to obtain, are said to be the nature of the establishing discrimination, because it is not true. This is because it is determined by the power of habit, and although it does not exist in the ultimate sense, it does exist. The Buddha's single view is the wisdom that falls into extremes. For all wisdom is false, and there is no object to be harmed. Thus, because it changes from habit, it itself is the cause of harm. How can those who do not say so become confused?