Tibetan
དི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲགས་ཤེ་ན། རྟོགས་བཞིན་པར་ནི་འབྱུང་འགྱུར་དང༌། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ཡི་བར་དུ་བྱུང་གྱུར་ན། །གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་གཞག །གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་འདི་མེད་ན། །རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པ་འདི། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ཆད་རྒྱུ་གནོད་བྱེད་འདོད། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་དེའི་ཚེ་དུས་ཀྱི་བར་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་གནོད་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདི་མ་བྱུང་ན་དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་བཅད་དོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །གཞིག་བྱ་འཇིག་བྱེད་དང་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དེ་ བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ལྐོག་གྱུར་བུམ་པ་ལ་སོགས་ལ། །རྣམ་ངེས་འབྱུང་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ། །དེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཤེས་སྐྱེས་ན། །དེ་ཚེ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འཇོག །ཤེས་པ་ཤེལ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །དེ་བཞིན་གང་གང་ཉེར་གནས་པ། །དེ་དེའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །རེ་ཞིག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོང་ངོ་ཞེས་ལུང་འགའ་ཞིག་གམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གལ་ཏེ་འདི་མེད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི། ཅི་འདིར་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་དོན་དེ་ཡོངས་སུ་འཁྱམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ན་འཁྱམ་པ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར། །སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་ཕྱོ་བ་ཡིས། །སེམས་པའི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་སེམས། །འདི་ནི་དེ་ཚེ་མཐོང་ངོ་ཞེས། །སྔོན་མཐོང་ན་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་བརྗོད་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཅི་དེར་མཐོང་བའམ། གཏམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐོབ་པ་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཚོལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་ན་གང་གི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་འཁྱམ་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་འདིའི་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས། །མ་རྟོགས་པས་ན་དངོས་ཉིད་མིན། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དེ་ལ་དམིགས་པར་གྲུབ་ལ། མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོའི་འབྲལ་པ་གྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོ་དང་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་དངོས་པོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་གནས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྟོགས་བྱེད་པ། །མེད་པར་ཁས་བླངས་འབའ་ཞིག་ཡིན། །ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལས། །སྔར་རིག་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་དེ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་བརྟགས་པར། །ངའམ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་རྟོགས་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་རྣམ་བརྟགས་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་དེ་རིག་ཅེས། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྣམ་དཔྱོད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་ལྟར་དེ།། མེད་ན་མེད་ཉིད་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་འགྱུར་འདིར་སྐྱོན་ཅི། །གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་ཤེས་པ་ཡི། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་ནི། །རང་ཉིད་རྟོགས་ན་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་འགྱུར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །འགའ་ཞིག་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ། །བརྒལ་ཞིང་རྟོག་པ་རིག་གམ་ཅི།། དེ་ཡི་འཁྲུལ་ཉིད་ག་ལས་ཞེས། །བདག་ལ་བརྒལ་བརྟག་རྟེན་མ་ཡིན། །འཁྲུལ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེར། །རྒྱུ་བཙལ་བས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཚེ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་ཡང་ང་འདི་ལྟར། །འཁྲུལ་པ་ག་ལས་ཞེས་མི་སྨྲ། །གང་གི་ཚེ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ན་རང་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་འདི་ནི་དངུལ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སླར་ལོག་པ་དེའི་ཚེ། གང་གིས་ངའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ན་དངུལ་མ་རྟོགས་པར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དངོས་པོ
Chinese
这仅仅是证悟，并非完全断定差别。因此，认为是无所缘。那么，如何显现所害和能害的体性呢？对于正在证悟的事物，假设为未来和一体，如果对于它的能害的认识，出现在它的中间，就以能害来安立。如果这个能害不存在，这个没有断绝的分别，就会保持原样。因此，认为断绝之因是能害。如此，当对于在其他时间存在的物体，在其时间段内，出现了确定地认为其他自性的认识，那么，先前证悟的对境被分别断绝，就是执著为被损害的对境。因此，安立它为能害。如此，如果这没有发生，那么，在其他时间认识到的先前对境，就不会被断绝。因此，从随行和违逆中，证悟到是被能害所断绝。所破、能破和所缘的物体也是如此。 如此：对于隐蔽的瓶子等，对于确定未来出现的物体，如果生起具有其相的认识，那时就安立为所缘。认识像水晶一样清澈，同样，任何靠近的事物，都依赖于它的相，如此这般地清澈。暂时隐蔽的事物将会出现，这是从一些教证或者比量中确定的。如果极度清晰的分别识没有消失，那么，这里有什么存在吗？或者不存在？意义就会完全变成游移不定。如果见到意义的自性，就会像游移者走到旁边一样依靠。因此，安立为所缘。如此：心完全游移不定，具有思虑的作用的心，这在那个时候才能见到。如果先前见到，就会变得稳固。说见到和听到，那么分别念在那里见到什么呢？或者获得言语的戏论是什么呢？当趋向于寻求时，当显现如何听闻等等的时候，在那时，显现为稳固，对于那个完全放弃游移不定的...
English
This is merely realization, not a complete determination of difference. Therefore, it is considered to be without an object of focus. Then, how does the nature of what is harmed and what harms become known? For what is being realized, assuming it to be the future and one, if the knowledge of its harmer arises in its midst, it is established as the harmer. If this harmer does not exist, this non-cessation of distinction would remain as it is. Therefore, the cause of cessation is considered the harmer. Thus, when a cognition arises that takes as its object the determination of another nature within the time period of an object that is considered to exist at another time, then the object of the previous realization being distinguished is the object fixated upon as being harmed. Therefore, it is established as the harmer. Thus, if this did not occur, then the previous object cognized at another time would not be distinguished. Therefore, from following and reversing, it is realized that it is distinguished by the harmer. The object to be destroyed, the destroyer, and the object of focus are also the same. Thus: For hidden vases and so on, for objects that are certain to appear in the future, if a cognition with its aspect arises, then it is established as the object of focus. Cognition is as clear as crystal, similarly, whatever is near, relies on its aspect, and is clear in that way. Temporarily hidden things will appear, which is determined from some scriptures or inference. If the extremely clear consciousness does not disappear, then, is there anything here? Or is there not? The meaning would become completely wandering. If the nature of the meaning is seen, it will rely on it as if a wanderer has gone to the side. Therefore, it is established as the object of focus. Thus: The mind is completely wandering, the mind with the function of thinking, this is seen at that time. If seen before, it will become stable. Saying seeing and hearing, then what does the conceptual thought see there? Or what is the attainment of verbal elaboration? When tending towards seeking, when manifesting how hearing and so on, at that time, what is manifested as stable, for that completely abandoning the wandering...
Chinese
将幻相的对境安立为无有，这只是世间的说法而已。如果此物的真相并非如此，如果不是这样，那么就因为没有通过非显现、现量和比量来证悟，所以就不是实物。暂时来说，现量并不能证悟隐蔽的事物存在。因为没有它，所以比量也不能。为什么呢？如果隐蔽的事物被证实存在，那么现量就得以确立为对境。如果现量具有对境，那么事物的分离也就得以确立，并且由此，通过从与此相关的觉悟之物所产生的比量，才能理解事物。因此，由于通过比量完全确立的事物是所缘境，所以现量是具有对境的。并且，比量与此相关联，并且由此才能理解事物，因此，就像轮子一样，它会无有停歇地不断运转，因此不可能证悟事物。因此，证悟事物者，仅仅是否认其存在。因为是从了知量之自性中，先前就已存在认识的缘故。觉悟是跟随它的，是差别和具有差别的。在没有考察它的自性之前，我或你先前所认识的，如果之后再进行分别考察，又怎么能说那是认识呢？如果那样进行分别思辨，那么它本身就是那样。如果没有，那么谁会进行辩驳和考察呢？这里有什么过失呢？如果先前和之后的知识，是损害者和被损害者的体性，如果自己证悟了，那么谁会进行辩驳和考察呢？有什么过失呢？对于某些仅仅是自身的事物，会进行辩驳和考察吗？它的错乱从何而来呢？对于我来说，辩驳考察不是所依。如果确定是错乱，那么寻找原因又有什么用呢？当其他事物也以同样的方式，非常清晰地被证悟时，那时也不会说“我也是这样，错乱从何而来”。当错乱可能发生时，由于自己具有分别觉悟，所以当说“这不是银子”而返回时，那时，我的宗派如何才能变得没有过失呢？如果不认识银子，那么它的特殊事物
English
To establish the object of illusion as non-existent is merely a worldly expression. If the reality of this thing is not so, if it is not like that, then because it is not realized through non-manifestation, direct perception, and inference, it is not a real thing. For the time being, direct perception cannot realize the existence of hidden things. Because it does not exist, neither can inference. Why? If the hidden thing is proven to exist, then direct perception is established as an object. If direct perception has an object, then the separation of things is also established, and from this, through inference arising from the object of awareness related to it, one can understand things. Therefore, since the thing fully established through inference is the object of cognition, direct perception has an object. And inference is related to this, and from this one can understand things, therefore, like a wheel, it will continuously turn without stopping, so it is impossible to realize things. Therefore, the one who realizes things is merely denying its existence. Because it is from knowing the nature of valid cognition that there was prior knowledge. Awareness follows it, it is difference and having difference. Before examining its nature, what I or you previously knew, if it is then examined separately later, how can it be said that it is knowledge? If one speculates in that way, then it itself is like that. If not, then who would argue and examine? What fault is there here? If the prior and subsequent knowledge is the nature of the harmer and the harmed, if one realizes oneself, then who would argue and examine? What fault is there? For some things that are merely themselves, will they be argued and examined? Where does its confusion come from? For me, argumentation and examination are not the basis. If it is certain that it is confusion, then what is the use of looking for the cause? When other things are also realized very clearly in the same way, then one will not say, "I am also like this, where does the confusion come from?" When confusion is possible, because one has discriminating awareness, so when one says "This is not silver" and returns, then, how can my tenet become without fault? If one does not recognize silver, then its special thing