Chinese
对于非理性的事物，反驳是语言的运用范围。仅仅因为不欺骗，也不妨碍它本身就是一方。语言的运用范围本身不是一方，因为它是需要证明的对象。需要证明的事物，通过显而易见的特征的不存在来证明自己的形态，既然它是一方，怎么会变成无方呢？所谓“领悟”，在这里是指通过语境的力量来理解的知识，它怎么会变成通过语言来驳斥的情况呢？无论说了多少，如果把它作为对象，那就不是语言的领悟，而只是语境带来的。如果不是这样，就无法从语言中领悟意义。一般的词语也会被认为适用于语境的特殊性。例如，“sen da ba on cig”这个词，在食物的语境中，就会理解为热。如果没有外在的可领悟之物，作者等就不可能存在。如果领悟是有原因的，那么它就会被自己的话所损害。如果不是稍微领悟一下，或者不是通过它来领悟，那怎么会变成那样呢？即使没有领悟的对象，说什么“领悟什么对象”也是一口气说完的。像这样：如果没有不同的可领悟之物，作者等就会存在，如果领悟不是有原因的，那怎么会被自己的话所损害呢？行为和作者等，都是被考察的，而不是究竟的意义。就像说“自己用自己来满足自己”一样。因为领悟的词语的意义不是外在的原因，所以不会被自己的话所损害。然而，领悟会变成名声的自性，即使那样，我们也已经确立了由其他事物所把握的事物就是领悟。即使凭借名声的自性，也已经确立了领悟的词语不依赖于领悟，而是领悟不同的事物。因此，仅仅凭借世间的名声，就已经确立了外在的事物是对象。如果说世间的名声不能改变，那不是的。仅仅凭借世间的名声，事物就不会存在，进行分别的世间是事物。
English
For irrational things, refutation is the scope of language use. Just because it doesn't deceive, it doesn't prevent it from being a party itself. The scope of language use itself is not a party, because it is the object to be proved. The thing to be proved, by the absence of obvious characteristics, proves its own form, since it is a party, how can it become non-directional? The so-called "understanding" here refers to the knowledge understood through the power of context, how can it become a situation of refuting through language? No matter how much is said, if it is taken as an object, it is not the understanding of language, but only brought by the context. If it is not like this, it is impossible to understand the meaning from the language. General words are also considered to be applicable to the particularity of the context. For example, the word "sen da ba on cig", in the context of food, will be understood as hot. If there is no external thing to be understood, the author, etc. cannot exist. If understanding has a reason, then it will be damaged by its own words. If it is not a slight understanding, or it is not understood through it, then how will it become like that? Even if there is no object of understanding, saying "what object to understand" is also said in one breath. Like this: If there is no different thing to be understood, the author, etc. will exist, if understanding is not caused, then how will it be damaged by its own words? Actions and authors, etc., are all examined, not the ultimate meaning. It's like saying "use yourself to satisfy yourself". Because the meaning of the words of understanding is not an external cause, it will not be damaged by its own words. However, understanding will become the nature of fame, even so, we have established that the thing grasped by other things is understanding. Even with the nature of fame, it has been established that the words of understanding do not depend on understanding, but understand different things. Therefore, merely by the fame of the world, it has been established that external things are objects. If it is said that the fame of the world cannot be changed, that is not the case. Merely by the fame of the world, things will not exist, the world that distinguishes is things.
Tibetan
་པོ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་རིག་པ་ལས། །མ་གཏོགས་འཇིག་རྟེན་ཡང་གང་ཞིག །རིག་པ་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ན་ནི། །དེ་དམིགས་མེད་པར་བྱས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིག་པ་མེད་པར་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ན། །བེམས་པའི་བདག་ཉིད་རྡོ་ལ་སོགས། །འདི་ཀུན་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར། །གང་ཡང༌། དེ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་ཉིད་ན། །ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། །ཁྱད་ཅན་ཁྱད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ངེད་ཅག་ལ། །དངོས་ པོ་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ངེད་ཅག་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ། བདག་གི་ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་དུ། །རྟོགས་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར། །རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང༌། །ཡོད་མིན་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་ནས་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ནི་སངས་རྒྱས་པས་ཁས་མ་བླངས་སོ། །འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཕྱིར་རྒོལ་བདག་ཅག་ལམ་གྲུབ་པོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་ནི་བདག་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་ལ། རང་རྒྱུད་པ་ནི་དཔྱོད་པ་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་པོ། །གང་ཞིག་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པ་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བདེ་བླག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་རྩོད་པ་ཡི། །གཞི་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གྲུབ་གྱུར་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ། །ཁྱེད་དེ་མ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་དེས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་ལ་སྒྲ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
是为成立之因。为成办义理，除智慧外，世间又有何者？若智慧即是世间，则已成无所缘。若无智慧，世间彼性能辨别，则物性之石等，此等一切皆能辨别。然若彼承认而立宗，则有违于承认。有法于法不成，如是于我等，能令了悟他物之有法之了悟，如是于汝不成，于他亦不成。如是于自之法及自续中，了悟时亦如是。唯了悟少分亦无，以无了悟故。如此，若立彼异性成立，而立了悟为宗，则如是之法于汝不成。如是佛陀不承认。然若反之，承认成立无异性，如是则于反驳者我等不成。成立无异性之了悟，我等不承认。如是自之法性于佛陀等不成，自续部于论者等不成。何者为成为有法性之了悟少分亦无有，以不能观察除二边之外故说，彼以何种方式而有耶？易言之。何以此已说竟，无疑诤论之，基不成者是。若彼已成，立者何所立？汝以彼不成之门，说有法不成故。无异性成立之体性之有法，于了悟之差别不成者，即是诤论之基所应成立者故。彼差别于成立之时，即是有法不成之意。若彼已成，则安立成立者何为？若以差别不成故，成宗之过失，如数论师说声常住等，则非也。
English
This is the reason for establishing it. To accomplish the meaning, what else is there in the world besides wisdom? If wisdom is the world, then it has become without an object. If there is no wisdom, and the world itself can distinguish, then the nature of matter, such as stones, all of these can distinguish. However, if that is admitted and a thesis is established, then it contradicts the admission. The property does not exist in the quality, and as such, for us, the understanding that makes us realize other things, such an understanding does not exist for you, nor does it exist for others. Similarly, in one's own dharma and in one's own continuum, it is the same when understanding. There is not even a little understanding, because there is no understanding. Thus, if one establishes the establishment of difference and establishes understanding as a thesis, then such a dharma does not exist for you. Thus, the Buddha does not admit it. However, if conversely, one admits the establishment of non-difference, then it does not exist for us, the opponents. We do not admit the understanding that establishes non-difference. Similarly, one's own dharma nature does not exist for the Buddhas, and the Svātantrika does not exist for the debaters. Whatever becomes the understanding of the nature of the subject, there is not even a little of it, because it is said that it cannot be examined except for the two extremes. In what way does it exist? It is easy to say. Why is this already said? Undoubtedly, the basis of the dispute is the non-establishment. If that is established, what does the establisher establish? Because you say that the property does not exist through the door of its non-establishment. The property of the nature of the establishment of non-difference, the difference of understanding in the subject that does not exist, is what should be established as the basis of the dispute. That difference, at the time of establishment, is the meaning of the non-establishment of the subject. If that is already established, what is the establisher doing to establish it? If the fault of the thesis arises because the difference does not exist, such as the Samkhyas saying that sound is permanent, then it is not so.
Tibetan
འདི་ལྟར། གྲངས་ཅན་ལ་ཡང་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ། །འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །དཔེ་ལ་དོན་ནི་གྲུབ་ན་ཕྱོགས། །ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་ཉིད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་འཇིག་པ་ནི། །མ་གྲུབ་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དམ། །ཡང་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་ཕྱོགས་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་འདི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། ཅི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་ན། །དེའི་ཚེ་དཔེའི་སྐྱོན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་ཆོས་མ་གྲུབ་ན། ཆོས་ཅན་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་གྲུབ་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཉན་པས་གཟུང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པས་བརྗོད་པ་གཞན་ཡང་མི་འཐད་དོ། །སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་གཞན་དག་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ལྟ་འང་ཁྱེད་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ།། བརྗོད་བྱའི་དབྱེ་བས་མི་འདོད་ཕྱིར། །ཞེས་ཏེ། རྗོད་བྱེད་དང་བརྗོད་བྱ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒོལ་བ་གང་ཞིག་སྤྱི་ཁས་མ་བླངས་པས་སྒྲའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་ཡང་བརྟག་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ཕྱིར་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྒྲའི་དོན་ཙམ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་གྲངས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ནང་དུ་གཞག་པ་གཞན་མཐའ་དག་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་བཀོད་ནས་བཟློག་པར་བྱའོ། །རེ་ཞིག་གཞན་དག་བརྗོད
Chinese
如此，对于数论派来说，成为宗过失的原因是，转变本身就是遣返。如果比喻的意义成立，那就是宗，如果差别不成立，那就不是。然而，如果比喻破灭，那就是未成，成为因的过失，因不决定，或者成为相违。如果破灭是因为在宗上未成立的缘故，是过失。那不是，因为那本身就是所立。因此，如果差别成立本身就是宗的过失，那怎么会是过失呢？难道自己的自性不是成为过失吗？然而，如果比喻未成立，那时是比喻的过失或者因的过失，所以不是宗的过失。如果自方的法未成立，也不是有法不了解，如果虚空的功德未成立，有法声未成立就不是。那仅仅是被听者所领受就是有法，如果不是那样，任何有法都不存在。因为后来的论敌所安立的这个法在一切处都未成立的缘故。因此，这也不是过失，所以这是“基那”。正因为如此，对方所说其他的也不合理。声音意义仅仅以自性，如何使其他了解呢？那样对您来说也不会转变，因为不承认所说之差别。因为不承认能说和所说与其他的差别。如果论敌不承认共同，甚至不能仅仅以声音意义的自性来观察，那么他没有对有法等等的分别，怎么能遣返呢？那不是，因为成立了“了解”这个没有差别的声音意义，也就是“识”的意义，也就是具有“显现”这个名称的意义。因为凡是被称为“了解本身”的事物，凡是以一种方式执著的对境，那在二月等等的了解和其他事物上是成立的。因为应当考察那的如是性是什么，所以如果将那安立在所立之中，其他一切都是未成立的，有什么不合理的呢？在那上面，未成立本身后来安立之后应当遣返。暂时先说其他的。
English
Thus, for the Samkhya school, the reason for becoming a fault of the subject is that transformation itself is a refutation. If the meaning of the example is established, then it is the subject; if the difference is not established, then it is not. However, if the example is destroyed, then it is unestablished, becoming a fault of the reason; the reason is uncertain, or it becomes contradictory. If destruction is a fault because it is not established on the subject, that is not so, because that itself is what is to be established. Therefore, if the establishment of difference itself is a fault of the subject, how can this be a fault? Is it not that one's own nature becomes a fault? However, if it is not established in the example, then it is a fault of the example or a fault of the reason, so it is not a fault of the subject. If one's own dharma is not established, it is also not that the subject is not understood; if the qualities of space are not established, it is not that the subject, sound, is not established. That which is apprehended by hearing alone is the subject; if it were not so, no subject would exist. Because this dharma, which is posited by the subsequent opponent, is not established everywhere. Therefore, this is also not a fault, so this is 'kina'. For that very reason, other statements by the opponent are also unreasonable. How can the nature of sound and meaning alone cause others to understand? That will not change for you, because you do not accept the distinction of what is to be said. Because you do not accept the difference between the speaker and what is to be said from others. If an opponent does not accept the general, and cannot even examine the nature of the meaning of sound alone, then he has no conception of the subject and so on, how can he refute? That is not so, because the meaning of sound alone, which is without distinction, which is the meaning of 'consciousness', which has the name 'appearance', is established. Because whatever is called 'understanding itself', whatever is the object that is apprehended in one way, that is established in the understanding of two moons and so on, and in other things. Because it should be examined what its suchness is, so if that is placed within what is to be established, since everything else is unestablished, what is unreasonable? On that, the unestablished itself should be refuted after it is later posited. For now, let us speak of others.