Tibetan
་ཤི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་ནི་ཤི་བ་ལ་ཡང་འཐད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་དོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་འཇིག་པ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བསྟན་པ་ཅན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཅི་ལྟར་མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ།། དེ་བཞིན་དུ་མེ་དུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་མཐུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་གཞི་མཐུན་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དྲན་པ་ལ་ཞིག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱིས་བྱུང་བའི་འཇིག་པས་ཡིན་ནོ། །གཞི་མཐུན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་ཡིན་ནི་རང་བཞིན་ལ། །དེ་ཉིད་དུ་ན་ཞིག་མེད་པ། །དེ་ཚེ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ནི། །ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བབ་ཆོལ་ཡིན། །ཞིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེའི་མེད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པར་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ན་དངོས་པོ་ལ་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ ཏེ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྔ་མ་གང་ཡིན་པའོ། །ཕྱི་མ་མི་དམིགས་པ་ཡང་དེ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ད་ལྟར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་མ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱོར་པར་འཛིན་ན་ནི་འཆི་བའི་མཐར་ཐུག་པ་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་གཞན་དང་མ་འབྱོར་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་གྲུབ་པ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །གང་གིས་ལྟོས་ནས་འཇིག་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཁྱབ་མིན་ན། །ཅི་ཡི་དོན་དུ་གཞན་ལ་ལྟོས། །འོན་ཏེ་དངོས་རང་ཁྱབ་ཉིད་ན། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་དོན་མེད་ཉིད། །ཅེས་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། ལྟོས་མེད་དངོས་པོ་ནམ་ཡང་ནི། །དེ་ལྟ་མིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དཔེར་ན་དེ་ཉིད་འཇིག་ཀ་མར། །ལྟོས་ལ་བརྟེན་པར་མི་འདོད་བཞིན། །དང་པོ་ཁོ་ནར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ན་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར
Chinese
因为没有死亡的缘故。对于果的死亡也是完全合理的，因为那是其他的实物。没有实物就是它本身空虚，因为认识到“那没有”是共同的基础。所谓实物的毁灭，如果不是共同的基础，那就是其他的教派，就像说“眼泪的身体”一样。同样，像说“火和烟”一样，不是共同的。如果在这里共同的基础实际上不存在，而是认识到“以前的自性毁灭了”，那也是因为后来出现的毁灭。如果说那个共同的基础不是那样的，那也是不行的，如果那样的话，就会变成很大的矛盾。就像这样：如果是记忆的自性，在那时就没有毁灭。那时所见的自性，说“毁灭了”就是胡说。所谓“毁灭”，就是指没有。存在的时刻不是没有。在没有的时刻，也因为那本身没有，怎么会是它的没有呢？因此，对于说实物没有而各别的人来说，就会变成没有“没有”这个共同的基础。因此，在实物没有的时候，对于实物来说不是其他的，因此会变成共同的基础。后来出现的实物没有，就是这本身，也就是具有与它相反的先前的那个。不观察后来的，也就是观察那个。那也是现在的自性的执著，是执持的显现的自性。如果与后来的结合而执著，那么就会变成执著于死亡的终极，这已经说明了。因此，不与其他的结合而认识，仅仅从产生就成立，不依赖于其他的。如果问：依靠什么而毁灭，像那样的毁灭就是它的自性的体性吗？这里说：如果实物不是周遍的，为了什么缘故要依赖其他的？或者，如果实性是周遍的，那么依赖它就没有意义。这已经说过了。正因为如此，才说：不依赖的实物什么时候，怎么会变成不是那样的呢？例如，就像它本身在毁灭时，不希望依赖和依靠一样。在最初仅仅以现量见到断绝的时候，如果在某些时候也不是那样，那怎么会呢？
English
Because there is no death. It is also completely reasonable for the death of the fruit, because that is another object. The absence of an object is empty of itself, because it is recognized that "that is not" is the common basis. The so-called destruction of an object, if it is not a common basis, then that is another sect, just like saying "the body of tears." Similarly, like saying "fire and smoke," it is not common. If here the common basis does not actually exist, but it is recognized that "the previous nature has been destroyed," that is also because of the destruction that occurred later. If it is said that that common basis is not like that, that is also not possible, because if it were like that, it would become a great contradiction. Just like this: If it is the nature of memory, then there is no destruction at that time. The nature seen at that time, saying "destroyed" is nonsense. The so-called "destruction" refers to absence. The moment of existence is not absence. In the moment of absence, also because that itself is not, how can it be its absence? Therefore, for those who say that an object is absent and separate, it will become without the common basis of "absence." Therefore, when an object is absent, it is not other to the object, therefore it will become a common basis. The absence of an object that appears later is this itself, that is, the previous one that has the opposite of it. Not observing the later, that is also observing that. That is also the clinging to the nature of the present, it is the nature of the manifest that is held. If clinging to it in conjunction with the later, then it will become clinging to the ultimate of death, this has already been explained. Therefore, not recognizing it in conjunction with others, it is established merely from arising, it does not depend on others. If asked: Relying on what is destroyed, is such destruction the nature of its essence? Here it says: If the object is not pervasive, for what reason should it rely on others? Or, if the real nature is pervasive, then relying on it is meaningless. This has already been said. Precisely because of this, it is said: When does a non-dependent object, how can it become not like that? For example, just like it itself does not want to rely on and depend on when it is destroyed. When the severance is seen manifestly only at the beginning, if it is not like that at some times, then how can it be?
Tibetan
་འགྱུར་ཏེ་དཔེར་ན་རྟག་པར་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །ལྟོས་པ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་ཀྱང༌། །དངོས་པོ་ཡོད་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་ལྟོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། སྐད་ཅིག་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་སྐབས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པར་འབྱུང་བ་ཅི་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་གཞིའི་མཐུན་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྩྦ་ཀ་ཤ་ཀ་ཀུ་ཤ་ལ་འཇུ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་དེ་དངོས་ཡིན། །དངོས་མེད་དེ་ལྟར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཕྱི་མ་དང༌། མ་བྱོན་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་ན། འོ་ན་འཇིག་པ་མེད་པས་ན། འཇིག་པ་དང་མི་ལྡན་པར་འཇིག་པ་ཅན་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་འཕོས་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་འཇིག་པ་ཡིན། འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་དེ་ཉིད་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་ལ་རག་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འགལ་བས་འཇིག་པ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། འཇིག་པ་མེད་ན་འགལ་བར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་དག་དེ་ཡོད་གཞན་ལྟོས་མེད། །དེ་དག་དེ་ཡོད་ལ་ངེས་ཡིན། །འབྲས་བུ་ཡི་ལ་གེགས་བྱེད་པ། །མེད་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་བཞིན། །དཔེར་ན་གང་གིས་བྱེད་པ་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་འགལ་བ་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པས་དེ་ལ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་པ་ལྟོས་པ་མེད་དེ། དངོས་པོ་འཇིག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་
Chinese
转变，例如常说者本身就变成了坏灭的状态一样。没有依赖，即使是一瞬间，事物也不会存在，如果这样说。如果事物坏灭是不依赖的，那么即使是一瞬间也是没有依赖的，所以，即使是一瞬间，事物存在的时刻也会没有。像这样，没有原因，不依赖其他，所以，总是存在或者不存在。是这样说的。因此，事物自性的当下坏灭是如何成为它的自性的呢？如果不是它的自性，那么也没有基础的共同点，如果这样说。这也是抓住树干、树枝、树叶一样，如果这样，那就是事物。没有事物怎么会那样呢？坏灭是后面的事物和没有出现的事物本身，如果事物本身不存在，那怎么会那样呢？变成了它的自性，并且也会没有，这样说是不合理的。如果是这样，那么，如果没有坏灭， 没有坏灭怎么会变成具有坏灭性的呢？如果坏灭是不同的，但是没有从自己的体性中转移，那怎么会是坏灭呢？坏灭的自性的不同本身就是转移吗？如果是这样，那也是，因为会变成认识不同本身的对境。会像之前的事物一样被观察到。不同的不同就是这个，夺取其他自性不是这样。因为矛盾而确定了坏灭。如果没有坏灭，矛盾就不会成立。因此，哪些存在是不依赖其他的，那些存在是确定存在的。就像阻碍果实的，没有者集合一样。例如，凭借什么，与存在分离的原因集合，最终阻碍自己产生果实，也不依赖矛盾，因此确定了它，同样，事物也不依赖坏灭，因为事物坏灭是不依赖的，所以不是刹那。如果是有依赖的，那么，肯定不会变成坏灭。因为产生就是坏灭吗？不是的，因为没有关系。没有关系就不是能成立所要成立的理由。坏灭没有原因
English
It transforms, for example, just as the one who speaks of permanence itself becomes the state of destruction. If it is said that even for a moment there is no dependence, then things will not exist. If the destruction of things is indeed without dependence, then even for a moment there is no dependence, so even for a moment there will be no time for things to exist. Likewise, it is said that because there is no cause and no dependence on others, it will always exist or not exist. Therefore, how can the immediate destruction of the nature of things become its nature? If it is not its nature, then there is no common ground, if you say so. That is also like grasping the trunk, branches, and leaves of a tree. If it becomes like that, then it is a thing. How can non-things become like that? Destruction is the later thing and the non-arisen thing itself. If the thing itself does not exist, then how can it become like that? It has become its nature, and it will also be non-existent, it is not reasonable to say. If that is the case, then if there is no destruction, how can it become something with destruction without destruction? If destruction is different, but it has not moved from its own essence, then how is it destruction? Is the difference in the nature of destruction itself the transfer? If so, it is also because it becomes the object of realizing the difference itself. It will be observed just like the previous thing. The difference of difference is this itself, which is not to take away the nature of others. Destruction is determined by contradiction. If there is no destruction, contradiction will not be established. Therefore, those that exist are independent of others. Those that exist are definitely existent. Like the collection of non-existents that hinder the fruit. For example, by what means, the collection of causes separated from existence, ultimately hinders itself from producing fruit, and does not depend on contradiction, so it is certain for it, similarly, things also do not depend on destruction, because the destruction of things is independent, so it is not momentary. If it is dependent, then it will certainly not become destruction. Is it destruction because it is born? No, because there is no relationship. That which has no relationship is not the reason for establishing what is to be established. Destruction has no cause.