Tibetan
།དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདི་ལ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་མ་རྟོགས་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་འཁྲུལ། འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་ཡུལ་ཡིན། མ་རྟོགས་པར་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་ལྷག་པར་ངེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་འཁྲུལ་པར་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དང་པོར་རང་གི་ངོ་བོར་མ་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཡུལ་ཡིན། གཞན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་འཁྲུལ་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ན་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་པ་གང་ཡིན། དོན་ལ་མ་རེག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་ལྟར་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པ་ཉིད་ནི་མི་བདེན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ངེས་པ་ཉིད་པ་མི་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ངེས་པར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ངེས་པར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྒྲ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །སྒྲ་འཇུག་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པར་བཟློག་པའི་དོན་དུ་མི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི་གཞན་དག་སྐྲག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་རྟེན་པར་འདོད་ཅེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐ་སྙད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཏེ། གཞན་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། སྒྲ་ལས་གཞན་ནི་རྣམ་གཅོད་འདིར། །རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །དངོས་པོ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན། །མེ་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་མེ་མ་རྟོགས་ཀྱང་མེ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་ནས་འཇུག་གོ །སྒྲ་ལས་ནི་དངོས་པོ་ལ་
Chinese
因此，也说这其中没有丝毫事物。如果说，它难道没有被虚构为外在自性的自性吗？不是的，因为不可能存在不了解知识和所知的其他事物。如果说，它具有错觉的自性，那么，如果以自己的体性来了解，怎么会错乱呢？然而，如果不了解，怎么会是境呢？不了解就更不能确定它存在。如果后来知道是错觉，那么，最初不以自己的体性了解，怎么会是作为“存在”而被安立的境呢？如果以他者的自性来了解，那么其他的了解就不是错觉的真相，因此没有穷尽。如果确定它是不真实的，所以才说是错觉，那么，什么是不真实的呢？就是没有触及到意义。那难道不是它的自性吗？怎么会是不真实的呢？安住于自己的自性就不是不真实的。如果说，因为它产生了另一种确定，所以是不真实的，那么，确定本身就会变得不真实，因为它产生了那个。如果说，那也仅仅是不真实的，不是的，因为它由习气的确定而产生另一种形态。如果是那样，那么说“一定是错觉”也是不相关的，因为它也安住于自己的自性。因此，声音的意义是没有自性的。那么，怎么会以“存在”来命名呢？因为声音的运用，所以才命名为“存在”。从声音运用的 特征的命名中，才能了解“存在”。所谓“排除他者”，是为了阻止执着于总相等，使人不了解其意义。如果说丝毫也不存在，那么其他人就会感到害怕。正因为如此，才说那也需要依赖名言。如果不是那样，名言就会中断，也就是说，其他人会舍弃。例如：从声音中排除其他，在此处，通过各种了解的相互关系，仅仅通过因和果的关系，事物才会存在。当说“点火”时，即使不了解火，也会在排除非火之后而运用。从声音中对于事物
English
Therefore, it is also said that there is not the slightest thing in this. If it is said, does it not have the nature of being fabricated as an external nature? No, because it is impossible for other things to exist without understanding knowledge and what is to be known. If it is said that it has the nature of illusion, then, if it is understood by its own nature, how can it be confused? However, if it is not understood, how can it be an object? It is even more impossible to determine that it exists without understanding. If it is later known to be an illusion, then, since it was not understood by its own nature at first, how can it be an object that is established as "existence"? If it is understood by the nature of another, then the other understanding is not the truth of illusion, so there is no end. If it is determined that it is untrue, so it is said to be an illusion, then, what is untrue? It is precisely not touching the meaning. Is that not its own nature? How can it be untrue? Abiding in one's own nature is not untrue. If it is said that it is untrue because it produces another certainty, then certainty itself will become untrue, because it produces that. If it is said that that is also merely untrue, no, because it produces another form from the certainty of habit. If that is the case, then saying "it must be an illusion" is also irrelevant, because it also abides in its own nature. Therefore, the meaning of sound is without nature. Then, how can it be named as "existence"? Because of the use of sound, it is named as "existence". From the naming of the characteristics of the use of sound, one can understand "existence". The so-called "excluding others" is to prevent attachment to generality and so on, so that people do not understand its meaning. If it is said that there is not the slightest thing, then others will be afraid. Precisely because of this, it is said that that also needs to rely on conventional expressions. If it is not like that, conventional expressions will be interrupted, that is to say, others will abandon it. For example: excluding others from sound, in this place, through the mutual relationship of various understandings, things can only exist through the relationship of cause and effect. When saying "light the fire", even if one does not understand fire, it will be used after excluding non-fire. From sound, for things
Tibetan
མ་རེག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ནི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལས་ནི་ཐོབ་པའམ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་གྱི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་བསྒྲུབས་སམ་བཀག་པ་ན། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས་པ་དང༌། །བཀག་འགྱུར་བདག་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར། །ཐ་དད་ཡིན་ན་གཞན་དང་གཞན། །བཀག་པ་དང་ནི་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། །བསྒྲུབ་པ་དང་ནི་དགག་པ་དག །ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འདུ་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་གཅིག་བསྒྲུབ་པའམ། འགོག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའམ་བཀག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བསྒྲུབས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་མ་བསྒྲུབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མ་བསྒྲུབས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དུམ་བུར་བསྒྲུབ་པ་དང་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་མེད་པས་དུམ་བུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ངེས་དེ་བསྒྲུབས་པས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་མ་བསྒྲུབས་པར་ནི་མི་འཐད་དོ། །ད་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི་འཁྲུལ་པས་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་ངེས་ལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞུང་གཟུགས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ནི་ཡོད་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ལ་ཅུང་ཞིག་ནི་ངེས་པར་འགྱུར་ལ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ངེས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ངེས་མ་ཡིན་ནམ་མཐོང་བ་ནི་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལ་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ངེས་པས་གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཅི་སྐད་ཅིག་ཉིད། བསྒྲུབ་པ་དང་བྲལ་སྔོན་པོར་རྟོགས་ན་ནི། །གཞན་གྱི་སྐད་ཅིག་དངོས་པོར་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཚད་མར་གྲུབ་པ་གཞན་གྱིས་གནོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་ན་ཐུག་པ་མེད་དེ། དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ཡིན་པས་ཡིད་བརྟེན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་སྔོན་པོར་ངེས་པར་སྐད་ཅིག་མ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་
Chinese
未触之分别，依赖于自性之证悟生起。由此生起趣入之分别，由此体验行之自性，由此转变为获得或非如是之名言。然无有能说与所说。若非如是，则于诸义之法一者成立或遮止时，一切自体皆成立，及遮止。以无异体故。若异体，则成他与他。是遮止与成立。成立与遮止，不集于一法之上。若诸法与法性无有差别，则法一者成立或遮止时，一切皆成成立或遮止。彼成立时，彼之自性未成立，此不应理，以亦成未成立之过故。遮止亦如是。分段成立与遮止亦不应理，以无有差别故，无有分段之自体故。若声之决定成立，则彼之自性未成立，此不应理。设若已成立，然由错乱故未决定耶？若是，则一切皆成未决定，故成无有证悟。少分决定，少分未决定，亦不能立宗，以无有分别故。若有分别，则可如是，否则不然。是说唯有对境，彼由分别而成为有，由分别而成为有别。是故，如何于一者之上，少分决定，而余则不然？若决定，则此为何耶？设若刹那决定，然青色未决定，或见非应理耶？若如是，则亦有过失。此如，若由决定，彼为何耶？唯是刹那。若离成立而证悟青色，则不成他之刹那事物。量所成立，不为他所害。若量所成立，为他量所害，则成无穷，以彼亦是他故，而成无有可信赖者。然若于青色决定，而趣入刹那
English
Non-contacting conceptualization depends on the arising of the realization of its own nature. From this arises the entering conceptualization, from this the experience of the nature of going, and from this it transforms into the designation of obtaining or not being so. However, there is nothing that is the sayer or the said. If it is not so, then when one dharma of things is established or negated, all self is established and negated, because there is no different entity. If there is a different entity, then it becomes other and other. It is negation and establishment. Establishment and negation do not gather on one dharma. If the dharmas are not different from the dharmata, then when one dharma is established or negated, all becomes established or negated. When it is established, it is not that its own nature is not established, because it also becomes the fault of not being established. Negation is also the same. Establishing and negating in segments is also not reasonable, because there is no difference, so there is no self of segments. If the determination of sound is established, then it is not reasonable that its own nature is not established. If it is already established, but it is not determined due to confusion? If so, then everything becomes undetermined, so there is no realization. It is also not possible to establish the thesis that a small part is determined and a small part is undetermined, because there is no distinction. If there is a distinction, then it can be so, otherwise it is not. It is said that there is only an object, and it becomes existent by distinction, and it becomes distinct by distinction. Therefore, how can a small part be determined on one, and the rest not? If it is determined, then what is this? If the moment is determined, but the blue is not determined, or seeing is not reasonable? If so, then there is also a fault. This is like, if by determination, what is it? It is only a moment. If one realizes blue apart from establishment, then the moment of another thing will not be accomplished. What is established by valid cognition is not harmed by another. If what is established by valid cognition is harmed by another valid cognition, then it becomes endless, because it is also another, and it becomes unreliable. However, if one is determined to be blue, and enters the moment