Tibetan
་ན་རྟོགས་བཞིན་པ་ཉིད་མེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། འོ་ན་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་གིས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཡུལ་དུས་འགོག་ཅེ་ན། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡོད་དེ་ལྟར་ནི། །མི་འགོག་ཅི་ལྟར་དེ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་འགོག་མི་འགྱུར། །ད་ལྟར་འདི་ན་རང་བཞིན་འདི་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང༌། དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གང་དང་ཡུལ་གང་དང༌། དུས་གང་ཡིན་པ་དེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཅི་ལྟར་འགོག །འོན་ཏེ་མེད་ན་བློས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་གཅད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་དུ་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྲིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་གཞིའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ན་མེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། མེད་ན་ཅི་ལྟར་ཡུལ་དུ་བྱེད། །འོན་ཏེ་དགག་པར་བྱ་བ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འགོག་པར་བྱེད་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་སྒྲོར་བཏགས་ནས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་མི་ལྡོག །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ལ་དོན་བརྟན་པའི་བརྟན་པའི་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ནི་ཐ་སྙད་མི་སྲིད་པ་དེའི་སྲིད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་སྲིད་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་ཡོད་པར་བཟུང་ན་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་མེད་པར་ཡིན་ན་དེས་ན་འགལ་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ པར་བཅད་ན་ནི། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །མེད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་ཕྱིར་ན། །སྒྲུབ་པ་གཞན་དུ་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་དངོས་མེད་རྟེན་པ། །ཕྱི་རོལ་རྟེན་མིན་སྒྲ་དོན་ལ། །བརྟེན་ནས་འདིར་ནི་སྒྲུབ་པ་དང༌། །དགག་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ཡིན། །ཚད་མའི་དོན་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། །སྒྲ་ཡི་དོན་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟེན་ཡིན་གྱི། ཚད་མའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་དོན་ནི་དངོས་པོ་
Chinese
那么，正在证悟的自性如何会不存在呢？如果证悟是另一种方式，而不存在也是另一种方式呢？如果有人说，存在本身是应该被某些具有所缘等法的事物所否定的，那么，对此的解释是：如果说所缘和时间被否定，那么，它如何存在而又如此地不被否定？它如何不存在而又如此地不被否定呢？现在，说“此处没有这样的自性”，这也是不能否定的。像这样，哪个自性、哪个所缘、哪个时间是，如果存在，如何否定？如果不存在，心识就不可能将其作为所缘，因为不能断定不存在的事物。如果作为所缘，那么，地等也应该成为所缘。如果不是那样，就不能作为所缘。这是完全断除不被魔所食之自性，因为没有其他可能性。如果说“这个地方没有”，而将地的自性作为所缘，那么，如何会不存在呢？如果不存在，如何作为所缘呢？如果通过虚构应该否定的事物来进行否定，那么，如果那样，也应该虚构相似的方面，因为存在与相似方面相违背的事物，如何不与相似方面相违背呢？因此，对于外境，建立和否定意义稳固的稳固性，因为那是词语不可能存在的事物，所以词语将会断绝。如果说建立的词语不是不可能存在吗？不是的，因为对于作为所缘的事物，没有建立。如果说“瓶子存在”，如果认为存在，那么，那本身就是建立，所以再次建立“存在”有什么用呢？如果认为不存在，那么，因为矛盾，所以不能建立“不存在是存在的”。如果已经断定为存在，那么，对于它，建立是没有意义的。因为已经完全断定为不存在，所以其他的建立是不可能的。因此，依靠事物和非事物，依靠外境而非依靠外境，对于词语的意义，依靠这些，这里的所有建立和否定都是被允许的。量（ प्रमाण，pramāṇa）的意义也是不同的，词语的意义也是不同的。词语的意义是存在和非事物的所依，而量的意义不是那样。量的意义是事物。
English
Then, how could the very nature of being realized not exist? If realization is in another way, and non-existence is also in another way? If someone says that existence itself is to be negated by some things that possess objects and so on, then, the explanation for this is: If you say that the object and time are negated, then, how can it exist and yet not be negated in that way? How can it not exist and yet not be negated in that way? Now, even saying "there is no such nature here" is itself something that cannot be negated. Like this, whatever nature, whatever object, and whatever time it is, if it exists, how can it be negated? But if it does not exist, the mind cannot possibly take it as an object, because it is impossible to ascertain what does not exist. If it is taken as an object, then the base and so on should also become objects. If it is not like that, it cannot be taken as an object. This is completely cutting off the nature that is not eaten by demons, because there is no other possibility. If you say "it does not exist in this place," and take the nature of the base as an object, then how can it not exist? If it does not exist, how can it be taken as an object? If you negate by fabricating what should be negated, then, if that is the case, you should also fabricate similar aspects, because there are things that contradict similar aspects, how can you not contradict similar aspects? Therefore, for the external, the establishment and negation of the stability of meaning, because that is something that words cannot exist, therefore words will be cut off. If you say that the words of establishment are not impossible to exist? No, because for things that are taken as objects, there is no establishment. If you say "the pot exists," if you assume it exists, then that itself is establishment, so what is the use of establishing again "it exists"? If you assume it does not exist, then, because of contradiction, you cannot establish "non-existence is existence." If it has been determined to exist, then, for it, establishment is meaningless. Because it has been completely determined to be non-existent, other establishments are impossible. Therefore, relying on things and non-things, relying on external rather than relying on external, for the meaning of words, relying on these, all establishment and negation here are allowed. The meaning of valid cognition (pramāṇa) is also different, and the meaning of words is also different. The meaning of words is the basis of existence and non-things, but the meaning of valid cognition is not like that. The meaning of valid cognition is things.
Tibetan
མེད་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལས་ཞིག་ལ་བློ་ཅི་འདྲ། །མ་ཞིག་པ་ལའང་དེ་འདྲ་ཉིད། །དེས་ན་དངོས་དངོས་མེད་རྟེན་ནི། །སྒྲ་དོན་ཚད་མའི་དེ་ལྟ་མིན། །དེས་ན་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་བློས་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཞུགས་ན། དེས་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་བྱེད་ལ། དགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞུགས་ན་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་དུ་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཉམས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེར་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་ན་ནི་དངོས་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པས་ན་གང་གིས་དེ་གཉིས་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་འདྲ་མེད་ནའང་ཆོས་ཅན་དེ། །དེ་དག་དང་ནི་འབྲེལ་པར་སྣང༌། །དེ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པ་ཉིད་ལས། །ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་རྟེན་པར་འདོད། །ཐ་སྙད་འདི་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲའི་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་མ་རྟོགས་པ་ གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་རྟེན་ཞེ་ན། གཞན་སེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་སེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག །སྒྲ་ལ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་ནའོ། །རྟོགས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་ལ་ལམ་ནང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནའང་སྒྲའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དེ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་དང་འབྲེལ་པ་ལྟ་བུར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
不是无的所依。量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的意义是不可能成为其他形态，因为自性必定被把握。对于声音的消逝，你的想法如何？对于未消逝的也是同样。因此，有和无的所依，声音的意义并非如此。因此，成立和破斥的对象，是有分别念的心的臆测，因为分别念不一定指向事物。没有分别念的一切也不是量。如果非量进入成立的方式，那么为了显示它不是量而进行破斥；如果进入破斥的方式，那么就进行成立。如果这个认识本身是错误的，那么自性就会显现为那样，因为自证没有错误。自己的体性不能被视为其他，因为会过度地失去自己的体性。如果显现为其他形态，那么它本身也是自己的体性，因此在那里也会变成那样，从而变得没有止境。如果存在于自己的体性中，那么对事物的亲近接受本身就被遮止了。如果所法也通过自己的体性被认识，那么凭借什么它会与那两者关联，如何成立和破斥是共同的呢？这里说到：即使没有那样，所法，也显现为与它们关联。那也是从声音的运用本身，认为“有”这个词语是所依。这个词语不是依赖于外在和内在的自性，而是依赖于声音的意义。声音不能认识外在和内在的自己的体性。如果不能从那认识，因为没有其他，那么成立和破斥的词语如何依赖呢？说是依赖于遣除其他。依赖于遣除其他是什么意思呢？无论声音有什么认识。那个认识是什么，难道不是那样说吗？一点也不是。即使那样，这个词语也是产生无始以来的普遍愚昧。这样进行分析，即使外在没有像内在一样存在，声音意义的特征的所法，也显现为与成立和破斥等关联。
English
It is not a basis for non-existence. The meaning of validity (pramāṇa) is that it is impossible to exist in another form, because the own-nature is necessarily apprehended. What is your thought about the sound that has ceased? It is the same for the one that has not ceased. Therefore, the basis of existence and non-existence is not like that of the validity of sound and meaning. Therefore, the objects of establishment and refutation are what are conceived by minds with conceptualization, because conceptualizations are not necessarily engaged with objects. All that is without conceptualization is also not valid. If something that is not valid enters into the mode of establishing, then it refutes in order to show that it is not valid; and if it enters into the mode of refuting, then it establishes. If this understanding itself is an error, then the self will become clear as such, because self-awareness has no error. One's own nature cannot be seen as other, because it would be excessive to lose one's own nature. If it appears as another form, then that itself is also one's own nature, so it would become like that there as well, thus becoming endless. If it exists in its own nature, then the very act of closely taking up objects is prevented. If the subject of a quality is also understood by its own nature, then how can it be related to those two, and how can establishment and refutation be common? Here it is said: Even if it is not like that, the subject of a quality appears to be related to them. That is also from the very application of sound, it is assumed that the term "exists" is the basis. This term does not depend on the external and internal own-nature, but rather depends on the meaning of the sound. Sound does not recognize the external and internal own-nature. If it is not understood from that, because there is no other, then how do the terms of establishment and refutation depend? It is said that it depends on eliminating others. What does it mean to depend on eliminating others? Whatever understanding there is of sound. Is that not saying what that understanding is? Not at all. Even so, this term generates beginningless universal ignorance. Analyzing in this way, even if the external does not exist like the internal, the subject of a quality with the characteristic of the meaning of sound appears to be related to establishment and refutation, and so on.