Tibetan
་པར་འགྱུར་བ་ནི་མྱོང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་རྟོགས་པ་ནི། །རྟོགས་པར་འདུས་པ་དངོས་ཉིད་ནི། །རྟོགས་པར་མ་ཆུད་རྟོགས་མིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མ་རྟོགས་པ་བར་ན་ཡོད་པ་མེད་ན། ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་བས། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་ཤིག་བྱ་སྟེ། བྲེགས་པའི་ཕྱིར་སོགས་པའི་སྒྲ་དང་སེན་མོ་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེར་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས། ངོ་ཤེས་པ་དེས་ན་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །སྤྱི་ཡང་བར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པའི་དེ་ཉིད་ ནི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བར་གྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ན་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། གནས་སྐབས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ད་ལྟར་འདས་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མི་ཉམས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་ན་དོན་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཀྱང་འདས་ན་དོན་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བར་ན་ཡོད་པ་དེ་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་གཏོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ནི་སྤང་ཟིན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་བར་རིག་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཉིད་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པས་ངོ་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ
Chinese
成为…并不是包含在体验之中的，因为是对隐蔽之物的觉悟。就像这样：对隐蔽之物的觉悟，是包含在觉悟中的事物本身，未能觉悟即非觉悟，这件事也已经阐述完毕。如果未觉悟之物不存在于中间，那如何能被认识呢？因为见到先前和后来的事物具有相同的属性，仅仅是觉悟而已。虽然会像那样变化，但其他人又能做什么呢？就像辨认劈开的声音和指甲一样。然而，在那里，认识的知识是以共同点等为对象的。如果共同点本身是唯一的，那么通过认识就无法成立唯一的清晰。共同点也不存在于中间，因为没有量。如果认识本身是量，那是不对的，因为仅仅是先前和后来的自性是认识的原因，因此它本身就是认识的目标。认识的那个本身不是以中间的自性为目标，因为没有对中间自性的认知。未见到的隐蔽之物不是目标，如果见到了，那就不是隐蔽之物，因此那是知识本身。如果隐蔽了，那如何认知呢？在任何状态下存在的时候，那本身就不是隐蔽的。即使现在因为过去而隐蔽了，但知识本身也不会消失。如果消失了，那么事物的本质也会消失。如果事物也过去了，那么就会从事物本身消失。那么，存在于中间的那个不是事物本身，因为它已经过去了。即使过去的事物是隐蔽的，但也不会放弃事物本身，因为没有矛盾。没有体验的事物如何能成为体验呢？那么，没有作用的事物又如何能成为事物本身呢？没有体验的事物是无法执行事物的作用的。因此，通过推测来认知已经被驳斥了。如果其他人认知了中间的事物，那就是对那个本身的认知。其他人认知本身也不是认识，因为那个人和那个事物之间没有统一性，因此认识无法成为原因。推测的方式是从习气的力量中产生的一种知识的自性。
English
Becoming... is not included in experience, because it is the realization of what is hidden. Like this: The realization of what is hidden, is the very thing included in realization, not realizing is not realization, this matter has also been explained. If the un-realized thing does not exist in between, how can it be recognized? Because seeing that the previous and subsequent things have the same attributes, it is only realization. Although it will change like that, what else can others do? Just like recognizing the sound of splitting and fingernails. However, there, the knowledge of recognition is object-oriented with commonalities, etc. If the commonality itself is unique, then the unique clarity cannot be established through recognition. The commonality also does not exist in between, because there is no measure. If recognition itself is a measure, that is not correct, because only the nature of the previous and subsequent is the reason for recognition, therefore it itself is the target of recognition. That very recognition is not aimed at the nature of the middle, because there is no knowledge of the nature of the middle. The unseen hidden thing is not the target, and if it is seen, then it is not the hidden thing, therefore that is knowledge itself. If it is hidden, how can it be known? At whatever state it exists, that itself is not hidden. Even if it is now hidden because of the past, the knowledge itself will not disappear. If it disappears, then the essence of things will also disappear. If things also pass, then they will disappear from things themselves. Then, that which exists in the middle is not the thing itself, because it has passed. Even if the past thing is hidden, it will not abandon the thing itself, because there is no contradiction. How can something without experience become experience? Then, how can something without function become the thing itself? Something without experience is unable to perform the function of things. Therefore, knowing through inference has been refuted. If others know the middle thing, that is the knowledge of that very thing. The knowledge of others itself is also not recognition, because there is no unity between that person and that thing, therefore recognition cannot become a cause. The way of inference is the nature of a kind of knowledge that arises from the power of habit.
Tibetan
ས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱང་སྟོབས་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བག་ཆགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡོད་དེ་བག་ཆགས་ཞེས་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་བྱས་པ་ཡི། །ནུས་པ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་ལུས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་དོན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡིན་པར་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་དག་གིས་རྟོགས་སོ། །དོན་ནི་ལུས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་རྟག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བའམ། དོན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རོལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་ཡང༌། །བསྒོམས་པ་ཡིན་ནི་ཁྱད་པར་གྱི། །གསལ་བ་ལ་སོགས་ཁྱད་འགྱུར་ཕྱིར། །སྣང་བ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་འབྱོར་པར་གྱུར་ན། མི་འདོད་པ་ལྡོག་ཅིང་འདོད་པ་འོས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཁྱད་ཆེའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་བློའི་ངོ་བོ་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འཆོལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལས་ལེན་ན་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཉེ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ལྟར། དྲན་པ་བརྗེད་པར་འདོད་པ་དང༌། །འགས་ནི་ལོག་པར་རིག་པ་སྟེ། །གཞན་དག་མེད་སྣང་གཞན་དག་ནི། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་འདོད། །རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །མེད་པ་སྣང་བ་ལ་ཡང་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །དྲན་པ་བརྗེད་པ་གང་ཡི
Chinese
是这样的。因此，所有显现的现象，也都是习气本身的力量。如果习气本体是一个，那么各种不同的识又是如何产生的呢？如果说是由于习气不同而不同，那么，如果产生无边差别的蓝、黄等各种识的习气存在，那么此时它与外境有什么差别呢？所谓的习气岂不是徒有虚名吗？并非如此，因为： 前识所作之 功能说为习气 彼无身故 如何与境同 所谓的习气，是前一识所产生的力量，习气的自性，有情识者是如此理解的。境是具有身体的自性，恒常进行损害的。如果说境只是在意识的当下是损害之因，并非恒常如此。那么，习气以力量产生的显现，或者境是损害之因，这两者有什么差别呢？并非如此，因为： 外境有无差别然 串习即是差别因 显相等别转变故 显现非是境自性 如果从串习的力量中产生颠倒的习气，那么不想要的就会消失，想要的就会出现，因此这是很大的差别。因此，所有不同的显现，都是心的本体，由习气所造成的。如果习气成为一个识的自性，如果有唤醒者，那么所有的习气都会被唤醒，因此会产生无边显现的识，会变得非常混乱。如果从外境获取，就没有过失，因为所见的就是附近的境。并非如此，因为也承认见到不近的境。例如： 忆念欲忘及 有者颠倒识 其他无显现 其他一切有一切 暂时，一切存在于一切之中，对于那些来说，过失是相同的。对于无显现来说，也会导致所有不存在的事物都显现。忆念，遗忘任何一
English
It is so. Therefore, all appearances that appear clearly are also the power of habit itself. If the nature of habit is one, then how do the various consciousnesses arise differently? If it is said that they are different because the habits are different, then if there are habits that generate consciousnesses of endless differences such as blue and yellow, then what is the difference between it and the external object at that time? Isn't the so-called habit just an empty name? It is not so, because: The power made by the previous consciousness Is said to be habit Because it has no body How can it be the same as the object? The so-called habit is the power generated by the previous consciousness, and the nature of habit is understood by those who have consciousness. The object is the nature of having a body and constantly causes harm. If it is said that the object is only the cause of harm in the present moment of consciousness, but not always so, then what is the difference between the appearance produced by the power of habit and the object being the cause of harm? It is not so, because: Whether or not there is a difference in external objects Familiarity is the cause of difference Because the appearance and other differences change The appearance is not the nature of the object If a reversed habit arises from the power of familiarity, then what is not wanted will disappear and what is wanted will appear, so this is a big difference. Therefore, all different appearances are the nature of the mind, caused by habit. If habit becomes the nature of one consciousness, and if there is an awakener, then all habits will be awakened, so consciousness with endless appearances will arise, and it will become very chaotic. If it is taken from external objects, there is no fault, because what is seen is the nearby object. It is not so, because it is also admitted that objects that are not near are seen. For example: Memory wants to forget and Some recognize it as inverted Others have no appearance Others say that everything exists in everything For the time being, everything exists in everything, and for those, the faults are the same. For non-appearance, it will also lead to the appearance of all non-existent things. Memory, forgetting any