Tibetan
ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་མེད་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། རྒྱུ་གང་ཞིག་ནི་མེད་པ་ཡིས། །བུམ་པ་ལ་སྲོག་མཐོང་མེད་པ། །ལུས་ཡའང་གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན། །ལུས་ལ་མེད་པར་རིགས་མ་ཡིན། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་བློ་དང་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་མེད་པས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལོག་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཞེས། །འདིར་ཁྱོད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གང་དུ་བློ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་གང་ཞིག་མེད་པས། བུམ་པ་ལ་སྲོག་མི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་ལུས་ལ་མེད་པར་འགྱུར་ན་སྲོག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ན། བློ་ལ་སོགས་པས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཅི་ལྟར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་ཐལ་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་གསོན་པོའི་ལུས་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པར་ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་བྱས་པའི་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསོན་པོའི་ལུས་ཀྱང་སྲོག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་ པར་འགྱུར་རོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང༌། བདག་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཆོས་མཐུན་ཕྱིར། །ཐ་དད་པ་ཡང་དེ་རྟོགས་ན། །དེའི་ཚེ། གཞལ་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་བུམ་སོགས་རྣམས། །བདག་དང་བཅས་པར་ཅིས་མི་དཔོག །ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འདོད་ཅེ་ན་ཚད་མ་ཉིད། །འདོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་དང༌། །དངོས་མེད་རྣམ་གཞག་གང་གིས་ནུས། །འདོད་པས་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་དེ་ལ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་འགྲུབ་པ་ནི་མི་འདོད་ཀྱང་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་དབང་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ལ་རང་དབང་མེད་པར་འདོད་པས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འདོར་ལེ་ན་བྱེད་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒོལ་བའི་འདོད་པས་ནི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པས་ནི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་འཆོལ་བར་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བློ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་སྲོག་ལ་
Chinese
如果这样说，那是不对的。因为不是没有其他而进行遮遣的缘故。比如：什么原因没有了，瓶子上就没有了生命显现。身体也是，如果那个没有了，身体上没有也是不合理的。瓶子等等上面，心和努力等等也是没有的。因此，如果因为没有了而遮遣生命等等，或者说是因为没有我，那么，你在这里有什么理由没有怀疑呢？因为什么原因没有了心等等，瓶子上没有生命显现，如果那个在身体上也没有了，那么就会变成空无生命等等。因为心等等不是没有，那怎么会变成遮遣生命等等呢？或者，如果活着的身体和瓶子等等在无我方面是相同的，那么，即使心等等的存在与不存在所造成的法不相同，也因为是无我的缘故，活着的身体也会变成空无生命等等。 即使因为没有生命等等而法不相同，也会变成有我吗？对于此，要说的是：如果因为稍微有一点法相同，就理解为不同，那么，那时，仅仅因为是可量度的缘故，瓶子等等为什么不能推断为有我呢？稍微有一点点法相同的情况是不存在的。 如果说不希望这样，那么就是正量。因为希望是所有事物的起因。没有它，事物和非事物怎么能区分呢？希望不是变成正量，而是对于拥有正量的人来说，具有分别念的希望才会产生。即使不希望被正量所证实，也是无法改变的。正量是不依赖于希望而独立存在的道理。如果不是这样，正量没有自主性，希望可以随意取舍事物和非事物，那么事物和非事物就无法安立。因为辩论者的希望会证实作为对象的需要证实的事物，而反驳者的希望则会因为希望而使事物和非事物无法区分地存在。 那么，心等等那些也会被理解为有我，因此，如果心等等存在，那么生命
English
If you say that, it is not correct. It is not because it negates the absence of others. For example: What reason is there that when it is absent, life does not appear on a vase? If that is absent from the body as well, it is unreasonable for it to be absent from the body. On a vase and so on, mind and effort and so on are also absent. Therefore, if life and so on are negated because of absence, or if it is said that it is because there is no self, then what reason do you have here for not doubting? Because what reason is there that when mind and so on are absent, life does not appear on a vase, if that is also absent from the body, then it would become empty of life and so on. Since mind and so on are not absent, how could it become a negation of life and so on? Or, if a living body and a vase and so on are the same in terms of selflessness, then even if the dharmas caused by the presence and absence of mind and so on are different, because it is selfless, the living body would also become empty of life and so on. Even if the dharmas are different because of the absence of life and so on, will it become with self? To this, it must be said: If because there is a slight similarity in dharma, it is understood as different, then at that time, just because it is measurable, why can't vases and so on be inferred to have a self? There is no such thing as a slight similarity in dharma. If you say you don't want this, then it is valid cognition. Because hope is the cause of all things. Without it, how can things and non-things be distinguished? Hope does not become valid cognition, but rather for those who have valid cognition, hope with discrimination will arise. Even if you don't want to be proven by valid cognition, it cannot be changed. Valid cognition is a reason that exists independently without relying on hope. If it is not like this, valid cognition has no autonomy, and hope can arbitrarily accept or reject things and non-things, then things and non-things cannot be established. Because the debater's hope will prove the things to be proven that are the object, and the opponent's hope will make things and non-things exist indistinguishably because of hope. Then, those minds and so on will also be understood as having a self, therefore, if mind and so on exist, then life
Tibetan
སོགས་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་བློ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ལོག་པས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྲོག་དང་མིག་འབྱེད་ལ་སོགས་ནི། །དྲན་འདོད་རྩོལ་བ་ལས་སྐྱེ་ཡིན། །དེ་དག་ཡུལ་དབང་བློ་ལས་འབྱུང༌། །དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་ལས་ནི། །ལྡོག་པའི་རང་གེ་རིགས་ལས་འབྱུང༌། །དེ་ཙམ་ལ་ནི་བདག་དངོས་འདི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཡིན། །གཞན་དུ་རྟོག་ན་ཐུག་པ་མེད། །དྲན་པ་དང་འདོད་པ་དང་རྩོལ་བ་དག་ནི་མི་འདོད་པ་འམ་དེ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་ནི་སྲོག་དང་མིག་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་ པ་འཇུག་གོ །དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་འཇུག་ཅེ་ན། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་བློ་དག་ལས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་རིགས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་ནི་ཡུལ་སྔ་མ་ཉིད་ལ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །བདག་གི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་འདི་དག་ཙམ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པར་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་སྔ་ཕྱི་མཚམས་འབྱོར་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་གང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ནི་གཞན་གྱིས་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་བཟློག་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་འགྲུབ། དྲན་པ་གཅིག་ལས་མཐོང་བ་ནི་མེད་དེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གཅིག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དྲན་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་དང༌། མི་དྲན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གྱི་ཁྱད་ཀྱིས་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཞེས་ཏེ་གཞན་ནོ་ཅོག་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་གསལ་བ་གོམས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུད་ཡོད་པ་ལས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྟག་ཏུ་དྲན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་བདག་ཡོད་ན་དྲན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་མི་བརྗོད་ཀྱི་གལ་ཏེ་དྲན་པ་ནི་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དྲན་པ་པོ་མེད་པ་དྲན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།
Chinese
如果说“等等的转变不是不转变”，这是不合道理的吗？不是不合道理的，因为是其他的本身使它进入。如果确定是我的心等等使它进入，那么以转变使之转变才是合理的吗？不是这样的，例如： 生命和开眼等等， 从忆念欲求勤奋生。 它们从境根识中生， 它们也从互相缘中， 从转变的自类生出。 仅此而已我的实物， 随行转变所依赖的。 若于他想无有穷尽。 忆念和欲求以及勤奋等是进入不欲求或者其他某种之中，并且从中生命和开眼等等进入。 如果问忆念等等从何进入？从境和根以及识等。这些也依赖于互相的依存而从自己的类别中产生，境的境是先前的境本身，根和境等也是如此。我的实物仅仅与这些因和缘的集合相关联，因此没有必要接近，其他人做什么呢？如果无我，那么不是不会变成前后衔接的自性之忆念吗？例如，谁看见的，就是谁忆念，因为其他人看见的，不能成为其他人忆念的对境。这也是仅仅颠倒吗？从这又能成就什么呢？从一个忆念中没有看见，因为先前和之后相同本身不能现量认识，并且忆念也不是量。如果其他人所缘，并且不忆念，即使那样也会因其他的差别而忆念。说“其他”，不是说所有其他都相同。谁成为忆念之因的，那样的非其他是从自己的因所生，因为因和果是确定的。不是因为有我才忆念，而是从具有光明、串习和具备的相续中产生。如果不是那样，那么将恒常忆念。如果这样说，如果存在我，那么就是忆念本身，但不说如果忆念就是有我本身，因为没有忆念者，忆念是不可能的。
English
If it is said that "the change of etc. is not not changing," is that unreasonable? It is not unreasonable, because it is other itself that causes it to enter. If it is certain that it is my mind etc. that causes it to enter, then is it reasonable to cause it to change by changing? It is not like that, for example: Life and opening the eyes, etc., Are born from memory, desire, and diligence. They arise from object, faculty, and consciousness, They also arise from mutual conditions, From the changing own kind. Only this much is my real thing, Dependent on the following change. If you think otherwise, there is no end. Memory, desire, and diligence, etc., enter into what is not desired or something else, and from that, life and opening the eyes, etc., enter. If you ask from what does memory etc. enter? From object, faculty, and consciousness etc. These also arise from their own kind depending on mutual dependence, the object of the object is the previous object itself, and so are the faculty and object etc. My real thing is only related to this collection of cause and condition, so there is no need to approach, what do others do? If there is no self, then wouldn't it not become the nature of memory that connects before and after? For example, whoever sees, that is who remembers, because what others see cannot become the object of others' memory. Is this also just reversing? What can be accomplished from this? There is no seeing from one memory, because the same before and after cannot be directly recognized, and memory is not a valid cognition either. If others are the object, and do not remember, even then they will remember because of the difference of others. Saying "other" does not mean that all others are the same. Whoever becomes the cause of memory, such non-other is born from its own cause, because cause and effect are certain. It is not because there is a self that there is memory, but it arises from having a lineage of clarity, habituation, and possession. If it is not like that, then there will be constant memory. If you say this, if there is a self, then it is memory itself, but it is not said that if memory is the self itself, because without a rememberer, memory is impossible.