Tibetan
ང་ནི་གཟུང་བ་དག །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འགལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཟུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ཆེའོ། །ཤེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་ཡང༌། །ཐེ་ཚོམ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད། །མ་དམིགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཕྱིར། །གཟུང་བ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་ན་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་གཟུང་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བའི་རང་བཞིན་ལས། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དུས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རང་གི་དངོས་པོས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ད་ལྟར་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འབྱུང་ བ་དང་ད་ལྟར་བ་དང་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་གཅིག་འབྱུང་བའི་དོན་དག་ཁོ་ན་སྟེ། དུས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དངོས་པོས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བཟུང་བ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པའི་དོན་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཉིད་ནི་འབྱུང་བ་དང་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ངས་བཟུང་བ་ནི་འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་དྲན་པར་འགྱུར། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་མ་བཟུང་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བ་ནི་ཤེས་པས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པས་སྔོན་པོ་ཉིད་འཛིན་བཞིན། །ད་ལྟར་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡང༌། །ད་ལྟར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་མ་བཟུང་བ་ཅི་ལྟར་དྲན་ཞེ་ན། ཐལ་བ་འདི་གཟུང་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། འཛིན་བཞིན་པ་ན་དྲན་པ་མེད། །དེ་ནི་གཟུང་བའི་རྗེས་ཐོགས་འབྱུང༌། །འདས་པར་བཟུང་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པས་དེ་དྲན་མིན། །དྲན་པ་ད་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡིས། །སྔ་མ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས། །ཡོ
Chinese
我所执著的，是互相矛盾的。如果在那时也存在的话，那么那时所执著的本身就是执著的行为。如果没有了知，还是执著的自性吗？不是那样的话，就不会变成其他的形态，因为互相决定的自性本身就是互相矛盾的缘故。如果连显现本身也是，疑惑怎么会是显现本身呢？因为对不明显的事物产生疑惑，所以对所执著的事物不会有疑惑。如果像现在这样执著的话，就不会产生疑惑，因为和它没有差别。那时所执著的不会是未来，因为和现在的自性没有差别，就像现在一样。如果说是和未来时相连，所以是未来，那么，如果这样，那么以自己的事物来说，事物就不是现在等等，然而未来、现在和过去，只是同时产生的意思，因为没有其他时间。即使有，那也是同时使用的意思。如果是那样，当事物执著事物的自性时，因为也执著它的自性，所以不会产生疑惑。如果说无常的意义是同时使用，那么未来和过去就是这样，如果是那样，因为不能执著，所以会想起我所执著的就是这个。即使没有执著同时使用，说自己的体性就是执著本身也是不正确的，因为自己的体性不是过去和未来，这是您自己的意愿。因此，现在是因为被了知所执著，所以才被执著为现在。就像显现为蓝色一样，了知执著蓝色本身一样，显现为现在，也是了知为现在。如果说没有执著，怎么会忆念呢？这个过失对于执著也是一样的，就像这样。正在执著的时候没有忆念，那是在执著之后产生的。执著过去，但它没有自性，所以不会忆念。忆念现在产生，怎么会知道先前的事物呢？
English
What I grasp is mutually contradictory. If it exists at that time, then what is grasped at that time is the act of grasping itself. If there is no knowing, is it still the nature of grasping? If it is not like that, it will not become another form, because the nature of mutual determination is mutually contradictory. If even the manifest itself is, how can doubt be the manifest itself? Because doubt arises about things that are not obvious, so there will be no doubt about what is grasped. If it is grasped as it is now, there will be no doubt, because there is no difference from it. What is grasped at that time will not be the future, because there is no difference from the nature of the present, just like the present. If it is said that it is connected to the future time, so it is the future, then, if so, then in terms of one's own things, things are not the present, etc., but the future, the present, and the past are only the meaning of arising simultaneously, because there is no other time. Even if there is, that is also the meaning of using simultaneously. If that is the case, when a thing grasps the nature of a thing, because it also grasps its nature, there will be no doubt. If it is said that the meaning of impermanence is simultaneous use, then the future and the past are like this, if it is like that, because it cannot be grasped, so it will be remembered that what I grasp is this. Even if simultaneous use is not grasped, saying that one's own essence is grasping itself is also incorrect, because one's own essence is not the past and the future, this is your own wish. Therefore, the present is grasped as the present because it is grasped by knowing. Just as it appears as blue, just as knowing grasps blue itself, appearing as the present is also knowing as the present. If it is said that if it is not grasped, how can it be remembered? This fault is the same for grasping, just like this. There is no memory when grasping, that arises after grasping. Grasping the past, but it has no nature, so it will not be remembered. Memory arises now, how will it know the previous things?
Tibetan
ད་མིན་དངོས་མེད་རང་བཞིན་ནི། །ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དྲན། །དེ་མིན་རང་བཞིན་ཤེས་པར་ཡང༌། །དྲན་པ་ཡིན་ཞེས་བབ་ཅོལ་ཆོས། །འོན་ཏེ་བདག་ཞེས་དེ་ཚེ་ཡོད། །དེས་ནི་སྔོན་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད། །འཛིན་པ་དང་ནི་དྲན་པ་ལའང༌། །དེ་ནི་ནུས་པར་འཐད་པ་ཉིད། །དང་པོར་འཛིན་དང་དྲན་པ་ནི། །གལ་ཏེ་བདག་ལས་ཐ་དད་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་ནི། །འཛིན་དང་དྲན་པ་དེ་ཡོད་མིན། །འཛིན་དང་དྲན་པ་གཞན་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་འཛིན་པ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། ལུས་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་དེ་གཉིས་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདོད་ན་དེ་ཡང་མེད་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །འཛིན་དང་དྲན་དང་ལྡན་པ་ཉིད། །མཁའ་ སོགས་ཀྱང་ནི་ཡིན་གྱུར་ཏེ། །བརྩད་པ་དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན། །སྔོན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་འགྱུར་བ་འགའ་ཞིག་མེད་པར་ནི་འདི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་དྲན་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད། དོན་གཞན་རྟོགས་པའི་འབད་པས་ཅི་བྱ། འབྲེལ་པ་ཡང་འདི་ཉིད་བརྩད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟག་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ལ་ཟིན་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །དེ་ལ་དྲན་པས་ཀྱང་ཅི་ཤེས། །དྲན་པ་དེ་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར།། སྔ་མ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ། དྲན་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཡིན་ན་སྔ་མ་དང་མཚམས་མི་སྦྱོར་བར་བརྩལ་མ་ཐག་པ་ཉིད་འཛིན་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔ་ཕྱི་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི་རྩོལ་བའི་དེ་མ་ཐག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་སྤངས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། བརྩལ་མ་ཐག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེར་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་མོའི་བརྟག་པ་ནི་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་གཉིས་ཀ་ཡང་དཔེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་དང་རང་བ
Chinese
如果不是真实存在的自性，如何忆念它的体性？如果不是它的自性，也能被认识，随便说“是忆念”，这不合理。然而，如果说“我”在那时存在，因此能够认识先前的事物，对于执取和忆念，这才是合理的能力。如果最初的执取和忆念与“我”相异，那么本质上，执取和忆念就不存在于它之上。如果执取和忆念是其他，那么不是它的自性，就不是执取者和忆念者，因为身体也会变成那样。如果说“不是，因为是无常”，那么天空等也会变成那样。如果认为那两者不会在那之上聚集，那么这也等同于不存在。就像这样：因为与它相连，才具有执取和忆念。天空等也会变成那样，争论也是一样的。如果在先前和后来的时间里，没有任何变化，那么这不合理，因为忆念在其他方面是不合理的，所以忆念者是能理解的。如果是那样，那么天空等也会那样变化，但努力理解其他意义有什么用呢？也应该争论这个关联。或者，也应该承认忆念等是常恒的。如果说“这就是我”，那么对于所执取的产生怀疑，忆念又能知道什么呢？因为忆念在那时不存在，先前又如何理解呢？这就是所发生的情况。因此，先前和后来的自性不是显而易见的执取，也不是忆念，所以这是什么呢？因此，如果是常恒的，那么不与先前连接，就不可能执取刚刚产生的。因此，因为没有执取先前和后来的，所以“声音是无常的”这个说法成立。正如所说，知识是自己体性的直接显现，而不是努力的直接显现，这种说法也可以被其他方式驳斥。如果确实是自己体性的直接显现，那么也会变成努力的直接显现。在那里，非常精细的观察是没有必要的。因此，结果和自性的两种征相都用这个例子来表示。如果结果和自
English
If it is not the real self-nature, how to remember its essence? If it is not its self-nature, it can also be known, and it is unreasonable to casually say "it is remembrance." However, if it is said that "I" exists at that time, therefore it can recognize previous things, and for grasping and remembering, this is a reasonable ability. If the initial grasping and remembering are different from "I", then in essence, grasping and remembering do not exist on it. If grasping and remembering are other, then it is not its self-nature, and it is not the grasper and the rememberer, because the body will also become like that. If you say "no, because it is impermanent", then the sky and so on will also become like that. If you think that the two will not gather on it, then this is also equivalent to non-existence. Just like this: because it is connected to it, it has grasping and remembering. The sky and so on will also become like that, and the argument is the same. If there is no change in the previous and later times, then this is unreasonable, because remembrance is unreasonable in other aspects, so the rememberer is understandable. If it is like that, then the sky and so on will also change like that, but what is the use of trying to understand other meanings? This connection should also be argued. Or, it should also be admitted that remembrance and so on are constant. If you say "this is me", then there is doubt about what is grasped, and what can remembrance know? Because remembrance does not exist at that time, how can it be understood before? This is what happened. Therefore, the self-nature of the previous and the later is not an obvious grasping, nor is it remembrance, so what is this? Therefore, if it is constant, then without connecting to the previous, it is impossible to grasp what has just arisen. Therefore, because there is no grasping of the previous and the later, the statement "sound is impermanent" is established. As it is said, knowledge is the direct manifestation of one's own nature, not the direct manifestation of effort, this statement can also be refuted in other ways. If it is indeed the direct manifestation of one's own nature, then it will also become the direct manifestation of effort. There, very subtle observation is not necessary. Therefore, both the result and the sign of self-nature are represented by this example. If the result and self-