Tibetan
མ་པ་ཅན། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན། སྐྱེ་བ་ཉིད་ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྐྱེན་གྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་ཕྱིར། །སྒྲ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཡིན། །མར་མེ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །བུམ་སོགས་ཐ་དད་འགྱུར་མ་ཡིན། །གསལ་བར་བྱེད་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་གསལ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྒྲོན་མས་གསལ་ན་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དམར་པོར་མཐོང་བ་དང༌། ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་མངོན་པར་གསལ་ན་སེར་པོ་དཀར་པོ་ཉིད་དང༌། རལ་གྱིས་མངོན་པར་གསལ་ན་གདོང་དཀར་ཤམ་ཡང་སྔོ་བསངས་སུ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དངོས་རྣམས་གསལ་བྱེད་ལས། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་ནི། །འབྲས་ཕྱིར་གསལ་བྱེད་བྱེད་པོ་འགྱུར།། གསལ་བར་བྱེད་པས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ལས་མ་ཉམས་པར་རང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཇི་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལེན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་གསལ་བྱེད་འཁྲུལ་སྐྱེད་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གསལ་བྱེད་ཡིན། །འགའ་ཞིག་གསལ་བར་བྱེད་ན་ནི། །གསལ་བྱེད་གསལ་བར་གསལ་བྱེད་ཉིད། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རབ་རིབ་ལ། །སོགས་པའང་གསལ་བྱེད་དག་ཏུ་འགྱུར། །དེ་དག་ལ་ཡང་འཁྲུལ་བྱེད་ལ། །ཉེས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འཁྲུལ་ཡང་གདངས་ལས་ནི། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་བཞིན་འཛིན་པ། །དེས་ན་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ། །དེ་ཡི་ ལ་བྱེད་ཡིན་འདོད་ན། །གལ་ཏེ་གདངས་ཆེན་པོ་དང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མས་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟན་ཡང་དེ་ནི་འཁྲུལ་པས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ནར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་ཀྱང་སྒྲའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། གཞན་གསལ་པའི་བདག་ཉིད་སྣང་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡང་ལན་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ལས། །སྒྲ་ཡི་རང་བཞིན་གཞན་ཡོད་ན། །ཐ་སྙད་ཉིད་དུ་སྣང་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་དུ་འཁྲུལ་པར་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཐ་དད་ཐ་མི་དད་པ་ཡི།
Chinese
མ་པ་ཅན། 凡是“彼即是此”的说法，都是有理由的。因此，声音不是常住的，所以怎么能在刚发出时就显现呢？生起本身就是量所认识的对境，因为它具有这样的特征。因为缘起的差别，声音是果。因为灯等差别，瓶等不会变得不同。显现者的大小不会使所显现的事物变得不同。如果灯显现时，蓝莲花会看起来像红色，月光显现时，黄色会变成白色，用剑显现时，白色的脸颊也会看起来像蓝色，如果变成这样等等，那也是不对的。就像这样：如果事物从显现者那里，具有其他的自性，那么从那之外的自性，作为果，显现者会变成作者。显现者不会使其自性丧失，而是使其自身的自性如实地显现。那么，不存在的自性怎么能显现呢？否则，兔子角等也会被显现。如果说那是通过颠倒显现来显现的，那么这已经被驳斥了。或者说这是错乱，所以没有这个过失，那也是不行的。就像这样：如果显现者产生错乱，那怎么能是显现者呢？如果某个显现者显现，那么显现者显现显现者本身。如果不是那样，那么眼花等也会变成显现者。对于那些错乱的制造者，没有其他的过失。或者，即使是错乱，也是从音调中，执持它的自性。因此，如果认为努力等是它的作者，如果声音的差别与音调的大小等没有关联，即使是那样，那也是错乱所造成的，而不是它本身。如果错乱也是声音的真实，是其他显现的自性，那么这也是被回答过的。如果声音的自性与错乱的自性不同，那么就会显现为不同的事物，否则就不会被认为是错乱。不同与非不同。
English
Māpācan. All statements such as "that is this" are due to reasons. Therefore, since sound is not permanent, how can it be manifest as soon as it is produced? Production itself is the object cognized by valid cognition, because it possesses such characteristics. Because of the difference in conditions, sound is a result. Because of the difference in lamps, etc., pots, etc., do not become different. The size of the illuminator does not make the illuminated object different. If, when a lamp illuminates, a blue lotus appears red, and when moonlight illuminates, yellow becomes white, and when a sword illuminates, even a white cheek appears bluish, if it becomes like that, etc., that is also not right. Like this: If things, from the illuminator, have a different nature, then from that other nature, as a result, the illuminator becomes the agent. The illuminator does not diminish its own nature, but illuminates its own nature without distortion. Then, how can a non-existent nature be illuminated? Otherwise, a rabbit's horn, etc., would also be illuminated. If it is said that it is illuminated by appearing distorted, then this has already been refuted. Or if it is said that this is delusion, so there is no fault, that is also not acceptable. Like this: If the illuminator generates delusion, then how can it be an illuminator? If some illuminator illuminates, then the illuminator illuminates the illuminator itself. If it is not like that, then dizziness, etc., would also become illuminators. For those who create delusion, there is no other fault. Or, even if it is delusion, it is from the tone that it grasps its own nature. Therefore, if it is thought that effort, etc., are its agents, if the difference in sound is not related to the size of the tone, etc., even so, that is caused by delusion, and not by itself. If delusion is also the very nature of sound, and is the nature of another manifestation, then that has also been answered. If the nature of sound is different from the nature of delusion, then it will appear as a different thing, otherwise it will not be recognized as delusion. Different and non-different.
Tibetan
།རང་བཞིན་དུ་ནི་སྣང་གྱུར་ན། །ཐ་དད་ཞེས་བྱས་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གཞན་ཉིད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་ནི། །འཁྲུལ་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཉམས་འགྱུར། །འཁྲུལ་ལ་འཁྲུལ་མེད་པར་རྟོགས་ན། །དེས་ན་འཁྲུལ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འཁྲུལ་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་སྒྲའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པས་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་ཀྱང་སྒྲའི་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་ཐལ་བས་ལང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཉེ་བར་དགོད་པ་ཡིན་ལ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས་སྒྲའི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་ཡང་འཁྲུལ་ན་ནི་སྒྲའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཉིད་སྣང་པར་འགྱུར་བས་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་སྣང་བས་ན།། འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞལ་བྱ་ཐམས་ཅད་དོར་ནས་ནི། །འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་གནས། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དོན་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་མིན་གྱི། ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།། དེས་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཙམ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྒྲ་ལ་དོན་རྟོགས་བྱེད་པ་ཡི། །དོན་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་པ་མེད། །དོན་དེ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་པ་ནི། །བརྡ་གོམས་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན།། ༄༅ བག་ཆགས་སད་པར་འགྱུར་པ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་སྒྲ་རིག་ཡིན་པར་འདོད། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་པ། །ཐ་དད་བྱེད་པར་འདོད་མ་ཡིན། །ཉེར་ལེན་དབྱེ་བས་ཐ་དད་དུ། །འགྱུར་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མིན། །དེས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །སྒྲ་ནི་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། སྒྲ་ནི་དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པའམ། བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བརྒྱུད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།། སྒྲའི་དངོས་སུ་དོན་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་དབྱེ་བས་ཡིད་དུ་འོན་བ་དང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་ལྡན་པར་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་ཐ་དད་པར་འ
Chinese
如果自性显现，就不会理解为差别。如果不是那样，就会变成其他。如果对于错乱也是，如果错乱，错乱本身就会消失。如果在错乱中认识到没有错乱，那么就会认识到那是错乱。从错乱显现的自性中，声音的自性是真实的，认为存在其他差别是不合理的。如果说错乱不会显现差别，声音的自性也不同于错乱的自性，那么也会导致显现差别，从而否定错乱本身。而且，因为自性不同，所以没有穷尽，声音的真实自性就是无常。如果错乱也是错乱，那么声音的真实自性就唯一存在，因此会显现那个自性，就不会被称为错乱。因此，因为显现那个自性，所以没有所谓的错乱。舍弃一切所量之后，错乱就存在于错乱本身。如果仅仅由声音产生，就不是理解意义的特征的作用，而是由伟大等所做的理解意义的差别，没有任何区别。因此，如果说仅仅通过做有意义的事情来显现真实，而相反的则不是真实，那也是不真实的。例如：声音中理解意义的，做有意义的事情是看不到的。对意义的理解产生，是从习惯符号改变而来的。 ༄༅ 习气苏醒的，原因是认为是声音的知识。通过传承来产生，不认为是差别。通过近取因的差别，会变成差别，但不是一起做。即使那样也是一起做，声音是分别的。具有意义的形象，在耳朵中理解的自性的意义理解，是从具有相同命运的习气相关联而产生的。声音是与它一起做，或者通过使习气苏醒的方式来产生传承，因此不是它的差别。声音的实际作用是产生它的知识，那是通过距离远近的差别，具有悦耳和不悦耳，清晰和不清晰的不同。
English
If the nature itself appears, then it will not be understood as different. If it is not like that, it will become something else. If even for delusion, if there is delusion, the delusion itself will disappear. If in delusion, one recognizes the absence of delusion, then it will be recognized as delusion. It is not reasonable that from the nature that appears as delusion, the nature of sound is true, and there is another difference that is not apparent. If it is said that delusion does not show difference, the nature of sound is also different from the nature of delusion, then it would also lead to the appearance of difference, thus negating the delusion itself. Moreover, because the nature is different, there is no end, and the true nature of sound is impermanent. If delusion is also delusion, then only the true nature of sound remains, so that nature will appear, and it will not be called delusion. Therefore, because that nature appears, there is no so-called delusion. After abandoning all that can be measured, delusion remains in delusion itself. If it is generated only by sound, it is not the function of understanding the meaning of the characteristic, but there is no difference in the difference of understanding the meaning done by greatness, etc. Therefore, if it is said that only by doing meaningful things is the truth revealed, and the opposite is not true, that is also not true. For example: In the sound that understands the meaning, doing meaningful things is not seen. The understanding of the meaning arises from the change of habitual symbols. ༄༅ It is believed that the cause of awakening habits is sound knowledge. It is not considered a difference to generate through transmission. Through the distinction of the proximate cause, it will become different, but it is not doing together. Even so, it is doing together, and the sound is distinguishing. The understanding of the meaning of the nature of perceiving in the ear, which has the image of that meaning, arises from the connection with habits of equal fortune. Sound is doing together with it, or generating transmission through awakening habits, so it is not its difference. The actual function of sound is to generate its knowledge, which is different in clarity and unclearness, with pleasant and unpleasant, due to the difference between near and far.