Tibetan
་གདོན་མི་ཟ། །བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཡང་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི། མི་བདེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་དབང་གིས་ནི། །བདེན་དང་བདེན་མིན་དུ་གནས་ན། །ད་ལྟར་བས་ནི་བདེན་འགྱུར་ཞིང༌། །ད་ལྟར་མིན་པས་བརྫུན་པར་འགྱུར། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་བདེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གནས་པའི་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དྲན་པའི་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་མི་བདེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ། །གཅིག་ཅིག་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེན་ན་ཅིས་མ་རྟོགས། །བདག་དང་བདག་ཉིད་ཚིག་ལ་ནི། །བདག་ཉིད་ ཅི་སྟེ་གནོད་པར་བྱེད། །འོན་ཏེ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ལ། །ངོ་ཤེས་འདི་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཐ་དད་པར། །མི་འགྱུར་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་ངེས། །ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་འདི་ཐ་དད་པ་ལས་ལྡོག་པས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ལས་ལྡོག་ན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། གང་གིས་དེ་ལས་ལྡོག་འགྱུར་བ། །ཐ་དད་ལ་ཡང་ཁྱབ་པར་ཡོད། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་སླའི། །དོན་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མིན། །ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་འདི་ནི་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་གཟུང་གི །ཐ་དད་པ་དང་རིགས་མི་གཅིག་པའི་ཐ་དད་པར་མི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་སྒྲུབ་པ་བྲེགས་པ་ཡང་སྐྱེས་པའི་རྩྭ་དཱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོ་མ་དག་ལས་སྐྱེས་བར་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་གཞན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཏགས་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་དབུས་ན་གནས་པའི་བྲེགས་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་ལོ་བྲེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་བདེན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཆེན་པོ་གཡང་དུ་ལྷུང་བ་རྩྭ་ཀུ་ཤ་ལ་འཇུས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། བྲེགས་ཞེས་བྱ་བ་བཅད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་གཞན་དང་མ་འབྲེལ་པའོ། །དེས་ན་སྔ་མ་བོར་བའི་ཕྱིར། །རིག་བ་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་ནི། །དོན་ལ་ཡང་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད། །གཞན་དག་པར་དང་ཆད་པ་ལའང༌། །ཤི་བའི་ངོ་ཤེས་རྣམ་འཇོག་པའི། །མ་རུང་བདག་ཉིད་དེའང་བདག་ནི། །ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཞིག་པ་ན། །ཞིག་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཉིད་ནི། །ཐ་དད་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། །གཅིག་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །གཞན་ཡང༌། ཞིག་པ་གང་དུའང་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེས་ན་དེ་ནི་དྲན་ཡུལ་ཉིད་དུ་སྤྱོད།། དྲན་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་སྔར་བསལ་ཏེ། །དེས་ན་རྟག་པ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་ཉིད། །གལ་ཏེ་ད་ལྟའི་དངོས་པོ་གྲུབ་མིན་ཡང༌། །དོན་སྡུད་པ་ལ་དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་དངོས་པོའང་དེ་ཡི་རྗེས་རྟོགས་ཏེ། །དེས་ན་སྔ་ཉིད་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་ངེས་བསྟན་པ། །ཚད་མ་ལས་ནི་གཞན་ཡིན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དངོས་ལ་བསྟན་པར་སྐྱེས་བའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱང༌། །སེམས་པར་བྱེད་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་འགྱུར། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས་ཡིད་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པའི་ཡིད་ཅན་ཡང་གལ་ཏེ་ངེས་པ་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། བརྗོད་པ་ནི་གཞན་ལ། ཡིད་ལ་སེམས་པ་ནི་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ངོ་ཤེས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི། །བློ་ཡི་ནོར་ཀུན་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱང་རིང་འཛེགས་ནས་ནི། །སྐད་ཅིག་ལ་ནི་ལྷུང་བར་འགྱུར། །ཤིན་ཏུ་ཉམ་པའི་གནས་སུ་རྒྱང་རིང་པོར་འཛེགས་ནས་གམ་དུ་ལྡིགས་ཀྱིས་ལྷུང་ལ་མར་མེ་འདའ་ཀར་ཆེར་འབར་ནས་འཆི་བ་དང་འདྲའོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་མྱོང་དོན་ཡུལ་ལ་ནི། །ཞིག་པ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མྱོང་མིན་ཡུལ་གྱི་དོན་ཅན་ནའང༌། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་འདས་པར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དྲན་པས་ངེས་པར་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་འདས་པར་གྱུར་པ་ན་སྔ་མ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་འགལ་ཏེ། གང་ཚེ་འདས་གྱུར་དེ་གཟུང་མིན། །གཟུང་ཚེ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མིན། །དྲན་པར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །དེས་ནི་
Chinese
不被鬼所食。如果说，真和不真二者的一体性也应是真和不真，而不应只是不真，那么，这也是可以的。例如：如果事物由其自性所决定，而安住于真与不真之中，那么，现在存在的事物会变成真实的，而现在不存在的事物则会变成虚假的。由于现在存在的事物是真实的，因此安住于其中的一体性也是真实的，因为它遵循事物的自性。因此，记忆的一体性会被认为是虚假的。所以，事物的一体性是不成立的。如何能成为一体呢？如果它是真实的，为什么不能被认识到呢？对于“我”和“我的”这些词语来说，“我的”又有什么损害呢？或者，在看到其他事物时，这种认识并没有被看到。因此，可以确定，所见之物不会变成不同的。这种认识的觉悟，由于是从不同中返回，因此会安住于无差别性之中。事物的本质仅限于此，即差别和无差别。因此，如果从差别中返回，就会证明无差别性。如果不是这样，那么就只会变成虚无，因为不可能从一切事物中返回。这也是不好的，例如：从它那里返回的东西，也普遍存在于差别之中。因此，很容易区分，但不会认识到是其他的意义。仅仅产生认识的觉悟，就会认识到这是差别的特征。但不会认识到与差别不同类的差别。这种认识，即确立以一种方式执著的“བྲེགས་པ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”，也被看到是从新生的草、杜若等的叶子中产生的。因此，在其他地方也应该同样地进行命名。如果说，在那里，目标是位于中间的“བྲེགས་པ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”本身，那就是在差别中也认识到无差别。但在这里不是这样，因为头发的“བྲེགས་པ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”等是不一致的近似安排。这是完全正确的，就像一个人掉入深渊抓住吉祥草一样。例如：“བྲེགས་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”的意思是切断，它与其他事物没有关联。因此，放弃之前的方面
English
Not eaten by ghosts. If it is said that the oneness of truth and untruth should also be truth and untruth, and not just untruth, then that is also possible. For example: If things are determined by their own nature, and abide in truth and untruth, then things that exist now will become true, and things that do not exist now will become false. Because things that exist now are true, the oneness that abides in them is also true, because it follows the nature of things. Therefore, the oneness of memory will be considered false. Therefore, the oneness of things is not established. How can it become one? If it is true, why can't it be recognized? For the words "I" and "mine", what harm does "mine" do? Or, when seeing other things, this recognition is not seen. Therefore, it can be determined that what is seen will not become different. This realization of recognition, because it returns from difference, will abide in non-difference. The essence of things is limited to this, namely difference and non-difference. Therefore, if one returns from difference, it will prove non-difference. If it is not so, then it will only become emptiness, because it is not possible to return from all things. This is also not good, for example: what returns from it is also universally present in difference. Therefore, it is easy to distinguish, but it is not recognized as other meanings. Just by generating the realization of recognition, it will be recognized as the characteristic of difference. But it will not be recognized as a difference that is not of the same kind as difference. This recognition, which establishes grasping in one way, "བྲེགས་པ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning)", is also seen to arise from the leaves of newly grown grass, Du Ruo, etc. Therefore, it should be named in the same way in other places as well. If it is said that there, the target is the "བྲེགས་པ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning)" itself located in the middle, that is, recognizing non-difference even in difference. But it is not so here, because the "བྲེགས་པ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning)" of hair, etc., are inconsistent approximate arrangements. This is completely correct, just like a person falling into an abyss grabbing auspicious grass. For example: "བྲེགས་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning)" means cutting off, it is not related to other things. Therefore, abandoning the previous aspect
Chinese
如何与智慧相联系？ 若见无有关联性， 实则亦是相同性。 于异与断灭上， 施设已死之认识， 此等不容有者我， 唯独令我等衰损。 先前自性坏灭时， 坏灭同时唯一性， 纵然各异亦如是， 了知即是一体性。 复次，坏灭于任何处非是根识之境， 故彼唯是忆念之境。 忆念是量已先遮遣， 故以量不能证常法。 设若现今事物非成立， 然于聚集义理忆念是正量， 尔时事物亦随彼而证得， 故说先前已由量证知。 彼与同时决定显示者， 如何能成异于正量耶？ 于事物上显示生起之信赖， 若作是念则自相违背。 复次，纵然具有由无有变异之决定识，生起悦意之有心者，若彼遮遣决定性之时，言说即成他者，心中所念亦成他者耶？ 识知论者之， 智慧财富皆在此， 极其遥远攀登后， 刹那之间即堕落。 于极其衰败之处，遥远攀登后，随即轰然堕落，犹如灯火临灭前猛烈燃烧后熄灭一般。 如是，忆念于所经验之境上， 对于坏灭如何能有耶？ 纵然非经验之境具有意义， 彼又如何能是忆念耶？ 设若忆念是经验之义境之自性，则不应忆念过去，因过去非是现量所证知。 然则若以忆念而确定执持未证知者，如是亦不成忆念，因忆念非是无有先前之境者。 容许是如此，然亦非是识知，因识知是意许为现量所见之境，若不如是则不成正量。 若说彼已成过去，故说先前耶？此亦互相违背， 何时成过去，彼即非所取， 取时彼即非如是， 以成忆念之自性， 故彼
English
How does it relate to wisdom? If one sees no connection, In reality, it is the same. On otherness and cessation, To apply the recognition of the dead, Such an unacceptable self, Only causes my decline. When the former nature is destroyed, Destruction and oneness together, Even if different, it is still, Understanding is oneness. Furthermore, destruction is not the object of sense perception anywhere, Therefore, it only operates as the object of memory. Memory as valid cognition has been previously refuted, Therefore, permanence is not realized by valid cognition. If the present object is not established, Memory is valid cognition for collecting meanings. At that time, the object is also realized following it, Therefore, it is said that the former is realized by valid cognition. How can that which definitely shows oneness together with it become different from valid cognition? Even the trust that arises in showing things, If one thinks about it, it becomes self-contradictory. Furthermore, even a mindful person who generates joy with the definite knowledge of unchanging nature, if he eliminates the definiteness itself, then the statement becomes different, and what is thought in the mind becomes different? For those who speak of recognition, All the treasures of wisdom are here, After climbing extremely far, They fall in an instant. Having climbed far to a place of extreme decay, they fall crashing down, like a lamp blazing brightly before dying out. Thus, How can memory be on the experienced object, For destruction? Even if the non-experienced object has meaning, How can that be memory? If memory is the nature of the object of experienced meaning, then one should not remember the past, because the past is not realized by direct perception. However, if one definitely grasps the unrealized with memory, then it will not become memory, because memory is not something that has no previous object. Let it be so, but it is not recognition, because recognition is intended to be the object seen by direct perception; if it is not so, it will not become valid cognition. If one says that it has become the past, therefore it is called the former? This is also mutually contradictory, When it becomes the past, it is not grasped, When grasped, it is not like that, By the nature of becoming memory, Therefore, it