Tibetan
འདས་ཡིན་དེ་དངོས་མིན། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་བསྟན་པ་དག །ཚད་མ་ཡིན་པར་འཐད་ན་ནི། །ངོ་ཤེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་འགྱུར། །དངོས་པོ་དང་ལྡན་དོན་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་ པ་མེད་ཀྱང་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རྟགས་ཉིད་མ་རུངས་པ་སྤྱོད་པར་ནི་བཟོད་པ་དག་གིས་མི་བཟོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར། མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ལས། །ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འདོད། །མི་སླུ་ད་ལྟར་ག་ལ་ཡོད། །སྔར་ཞིག་པ་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་གཅིག་མིན་མོད་ཅི། །དེ་ལས་དོན་བྱ་དེ་མིན་ནམ། །མེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པས་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པ་ཉིད་དེ། དོན་གཅིག་ནི་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་དེ་ནུས་པ་ཙམ་ལས་མི་འཐད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བརྗོད་པར་ངེས་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ནུས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི། དོན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ལས་གཞན་བརྟགས་པའི་ཆོས་དང་སྔན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་ལ་འཚམ་པ་རྣམས་ལ་བུམ་པ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་ངོ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་མཚུངས་སོ་སྙམ་པ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ནི་བུམ་པ་དེ་ཉིད་ཁྱེར་འོངས་སོ་ཆུ་གྲང་མོ་དེ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར། གང་ཚེ་གཞན་འོན་ཅེས་བརྗོད་ཚེ། །དེ་ཡི་གསལ་གཞན་ཁྱེར་འོངས་པ། །དེ་ཉིད་ཁྱེར་ནུས་འོངས་སོ་ཞེས། །ངེས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་བུམ་པ་ལས་གཞན་ཕྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་བླང་བར་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་གང་གི་ཚེ་བུམ་པ་དེ་གསལ་བ་གཞན་ཁྱེར་ནས་འོངས་པ་དེའི་ཚེ། འདི་ནི་བུམ་པ་དེ་ཉིད་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མཐོང་ངོ༌། །ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པའི་ཐ་སྙད་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན། ཉེ་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་རློམ་མོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ལས་སྒྲ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ནི་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་ཇི་ལྟར་ན། །གཞན་དུ་ ཡིད་ཆེས་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཤེས་པ་མེད་པ་གཞན་ལ་ནི། །འགའ་ཡང་གང་དུའང་ཡིད་ཆེས་མིན། །འཁྲུལ་པ་མཐོང་བས་གཅིག་ལ་ནི། །ཡིད་ཆེས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དེ་མཚུངས་གཞན་འགའ་ལ། །ཡིད་ཆེས་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འདུ་བྱེད་མཚུངས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྟན་ནས་ཇི་ལྟར་དེའི་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུན་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ན། །ཇི་ལྟར་སླར་ལེན་འདོད་པར་འགྱུར། །གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་འཐད་དོ། །འདི་ལྟར། བྱིན་པ་ཕྱིར་ནི་ལེན་པས་ན། །འཇིགས་དང་ངོ་ཚ་དང་ལྡན་འགྱུར། །འཇིགས་དང་ངོ་ཚའི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། །འཇིགས་དང་ངོ་ཚའང་གང་གིས་བྱས། །འོན་ཏེ་དེ་དང་ཉེ་བས་འདི། །བདག་ཉིད་དེས་ཟིན་པར་རྟོགས་ཏེ། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་དེས་ཟིན་པ། །མིང་ཡང་དེས་ཟིན་པར་འཁྲུལ་ན། །འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་རྒྱུན་ལའང་དེའི། །དེ་ལྟའི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་ནི་ཅི་སྟེ་མིན། །གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ལའང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ལས། །མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུས་བྱས་པ་ལས་འགྲོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བདག་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་འཇིགས་པ་དང་འཛེམ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྡིགས། འོན་ཏེ་དེ་ལ་འཇིགས་པ་སྐྱེ་བས་ནི་དེ་དང་ལྡན་པས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་འཇིགས་པ་མེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་གནོད་པ་ནི་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ཀྱང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་བུ་ལ་གནོད་པས་ཀྱང་གནོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་གནས་པས་དེ་རང་ཉིད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དགྲ་ལ་གནོད་པས་ཀྱང་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་ཡང་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འདི་འབྲེལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ། བུ་ཡང་དེ་དགྲར་གྱུར་པའང༌།། དེ་གནོད་བྱས་པས་གནོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་གནོད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །གནོད་ཡིན་གཞན་གྱི་གནོད་པས་མིན། །དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཡིན་པས། །བདག་ནི་རྒྱུ་ལས་ཁྱད་ཡོད་མིན། །དེས་ན་ཐ་སྙད་འདི་དག་ནི། །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟའི་རྣ
Chinese
已逝之物非实有。若谓确定之指示，理应是量，则忆识亦复如是。与事物相应，实无意义。若谓虽不与感官相连，然确定之指示是量，则此乃使用非理之因，唯有堪忍之士亦不能忍受而已。如是：由不欺诳者，立识为量。不欺诳者今何在？昔日已逝者则无。若谓彼虽非一，然由彼所作之事非彼耶？他火亦能作事，唯是成办而已。由彼不作之事所遣除之体性，作彼事，则仅是世俗所许之一。言说一事与分别，仅由彼事之能力，则无不可。于离所作事之义境之言说中，确定者非具分别者所能为。彼忆识之境，唯由作彼所作之事而为一。故是彼自性之相之随行比量。自性虽一，然由彼异于所观察之法及先有之故。识于彼实性为一，是量。若尔，于瓶等作彼所作之事相符者，何故不忆识为是此瓶耶？谓彼相似之念即是忆识。又如云：此是彼瓶已取来，彼冷水即是此等。如是：何时说取他物时，彼之显现他物取来时，彼即能取来之语，定生。何时欲取瓶以外之瓦砾等，说取他物时，何时彼瓶之显现他物取来时，则见云：此是彼瓶已取来之语。以与无始习气相连之语极显现之故，显现为非假立之实物。故由忆识非定为一语。以了知之能力相同之故，如是错乱。若谓
English
The past is not real. If it is said that a definite indication should be a valid cognition, then recollection would also be the same. To be associated with an object is meaningless. If it is said that even though it is not connected with the senses, a definite indication is a valid cognition, then this is using an unreasonable reason, and only those who are tolerant cannot tolerate it. Like this: From the non-deceptive, knowledge is established as valid cognition. Where is the non-deceptive now? It does not exist in the past that has passed away. If it is said that although it is not one, is the action done by it not it? Other fires can also do things, but only accomplish them. The nature of being eliminated by the things that it does not do, doing that thing, is only considered one in the conventional sense. Speaking of one thing and distinguishing it, only by the ability of that thing, there is nothing wrong with it. In the speech of the object of meaning that is separated from the action, the determined one cannot be done by those who have distinctions. The object of that recollection is one only by doing what it does. Therefore, it is a subsequent inference of the sign of its own nature. Although the nature is one, it is different from the observed Dharma and the prior cause. Knowledge is one in that reality, and it is valid cognition. If so, why is it not recollected as this bottle for those who are suitable for doing that action, such as bottles? The thought that it is similar is recollection. Also, it is said: This is the bottle that has been brought, that cold water is this, etc. Like this: When you say to take something else, when the appearance of that other thing is taken, the word that can take it will definitely arise. When you want to take rubble etc. other than the bottle, when you say to take something else, when the appearance of that bottle is taken, then you see the words: This is the bottle that has been taken. Because the words connected with the beginningless habits are very obvious, it appears as a non-fabricated real thing. Therefore, it is not determined by recollection as one word. Because the ability to understand is the same, it is confused like this. If it is said
Chinese
那么在其他情况下会怎样呢？在其他情况下，如何才能产生信任呢？对于没有知识的人，无论在何处，都不会信任。因为见到过错误，所以对一个人会失去信任。同样，对其他一些人，也会产生信任。然而，依靠那些具有相同行为且不犯错的人，就像信任他们的孩子一样，也同样信任他们所接近的传承。如果只是刹那，又怎能希望再次获得呢？如果是一体的，那就非常合理了。例如，因为给予后又取回，就会感到恐惧和羞耻。即使有恐惧和羞耻的改变，那么恐惧和羞耻又是谁造成的呢？然而，因为与它接近，所以认识到这是被自己所掌握的。如果错误地认为那是被自己所掌握的，名字也被自己所掌握，那么这种错误也同样存在于刹那的相续中。为什么不把这种称谓作为原因呢？对于其他人所观察到的，也是从原因中产生的，而不是其他执着的原因。即使承认自我是常恒的，也无法从原因和结果所造成的执着中解脱。例如，自我在先前和之后，并没有从自己的一个本体转变。因此，因为他没有恐惧和畏惧等等，又怎能用恐惧等等来威胁他呢？如果说因为他产生恐惧，所以与他有关联，那是不对的。因为自己的本体没有恐惧，没有本身就没有任何损害。原因和结果的事物本身就是那种称谓的原因。仅仅是称谓的损害并不是损害。如果说即使是不同的，但因为有关联，所以损害儿子也就是损害自己，那是不对的。因为存在于他人身上，所以会依赖于自己。如果不是这样，那么损害敌人也会变成损害自己，因为与敌人也有损害者和被损害者的关系。如果说，即使儿子也变成了敌人，损害他也不会造成损害。因此，损害是损害的自性，而不是其他人的损害。因此，因为是刹那，所以自我与原因没有区别。因此，所有这些称谓都是那样的。
English
Then how would it be in other cases? In other cases, how would trust arise? For someone without knowledge, there is no trust anywhere. Because one has seen mistakes, one loses trust in someone. Likewise, one would trust some others. However, relying on those who have the same conduct and do not err, just as one trusts their children, so too one trusts the continuous lineage that is close to them. If it were just a moment, how could one desire to take it back? If it were one and the same, that would be very reasonable. For example, because of giving and then taking back, one would have fear and shame. Even though there is a change of fear and shame, who caused the fear and shame? However, because it is close to it, one realizes that it is grasped by oneself. If one mistakenly thinks that it is grasped by oneself, and the name is also grasped by oneself, then that mistake also exists in the momentary continuum. Why isn't that kind of designation the cause? Even for what is observed by others, it arises from causes, and it is not another cause of clinging. Even if one asserts that the self is permanent, one is not liberated from the clinging caused by cause and effect. For example, the self does not change from its own single essence in the past and the future. Therefore, since he does not have fear and dread, etc., how can he be threatened by fear, etc.? But if fear arises in him, it is because he is associated with it? That is not so, because there is no fear in his own essence, and because there is nothing that harms him. The very things of cause and effect are the cause of such a designation. Harm by mere designation is not harm. If you say that even though they are different, because they are related, harming the son is also harming oneself, that is not so. Because it resides in another, it will depend on oneself. If that were not the case, then harming an enemy would also become harming oneself, since there is also a relationship of harmer and harmed with the enemy. If, even if the son also becomes an enemy, harming him does not cause harm. Therefore, harm is the nature of harm, and not the harm of others. Therefore, since it is momentary, the self is not different from the cause. Therefore, all these designations are of that kind.