Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །རྫོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་མི་འདོད་ན་ནི་སྔ་མ་ལ་ཡང་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་སྔ་མ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དག་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་བློ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ཡང༌། ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་རྣམས་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་ཡང༌། དེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཐ་དད་ཐ་མི་དད་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་སྤྱི་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རང་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་གཉིས་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཉིད་སྤྱི་ ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་མཐུན་པར་འདོད་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པ་བཀར་ཏེ། རྟོགས་པར་ནུས་ཤེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །རང་གི་ངོ་བོར་ཟིན་འགྱུར་ན། །ཐ་དད་མེད་པར་རྣམ་ཕྱེ་ནས། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་རྟོགས་མི་ནུས། །གང་གི་ཚེ། འཇིག་རྟེན་གནས་པའི་ཐ་སྙད་ནི། །འཁྲུལ་ཙམ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་ཐ་དད་དེ་སྲིད་བ། །ཐ་དད་མེད་པ་དམིགས་ཀྱིས་འགར། །ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་འདུག་པའི་ཐོ་ཡོར་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེར་དབྱིབས་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་སྤངས་པའི་དབྱིབས་ཙམ་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་མཚུངས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པས་དེ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་ལ་གཉིས་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་དོན་དམ་པ་པར་འགྱུར་ཏེ་སྤྱི་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞི
Chinese
因此，所有认知的对境都是显现本身。即使有圆满，也是显现本身。如果不希望有与此不同的总相，那么前者也不是不可能的。如果后者是总相本身，那么由于与此无别，前者也是，因此前者会变成总相，因此，如果总相的智慧变成有对境的，也不是这样，因为它说“这是”。同样，如果各个差别的事物的差别也遍及所有差别的事物，那么，即使那些没有相互差别的事物具有差别，但由于具有它的那些事物不会清楚地变成差别和无差别，所以一切都会变成无差别本身。如果说具有它的总相是差别，那是不对的，如果没有清楚的差别，就不会变成总相，那会变成清楚本身。那也因为与自己没有差别，因此会变成无二。因此，遣返本身是总相。 如果遣返没有差别，那么就像从不相似的种类产生一样，也同样从希望相似的种类产生，那么如何从不相似本身区分遣返，而能够认知呢？那是真实的，如果所有认知都变成抓住自己的自性，那么在没有差别的情况下进行区分，无论如何也无法认知。当世间存在的名言，即使只是从错觉中获得，那时差别才存在，无差别才会消失。即使住在遥远地方的托约尔有差别，也无法认知，因为在那里只能认知形状。抛弃差别的形状存在也是不可能的，因为遥远本身使它无法显现。因为在所有地方，仅仅显现相同会产生，所以那本身会变成与显现不同的总相。通过将显现和需要分别的事物合二为一，那本身会变成差别和非差别，所以在世俗中会变成差别和非差别，但在胜义中则不然。为什么在胜义中不会变成差别呢？因为将事物合二为一的认知中没有二取显现。那么，差别会变成胜义，因为总相本身会显现。什么
English
Therefore, all objects of cognition are the very manifestation. Even if there is completeness, it is the very manifestation. If one does not wish for a general characteristic different from this, then the former is not impossible either. If the latter is the general characteristic itself, then since it is inseparable from this, the former is also, therefore the former will become the general characteristic, therefore, if the wisdom of the general characteristic becomes one with an object, it is not like that, because it says "this is." Similarly, if the difference of the various different things also pervades all different things, then, even if those things that do not have mutual difference have difference, but since those things that have it will not clearly become difference and non-difference, everything will become non-difference itself. If it is said that the general characteristic that has it is different, that is not right, if there is no clear difference, it will not become a general characteristic, it will become clear itself. That is also because it is not different from itself, therefore it will become non-dual. Therefore, negation itself is the general characteristic. If negation has no difference, then just as it arises from dissimilar kinds, it also arises from wishing for similar kinds, so how can one distinguish negation from dissimilarity itself, and be able to cognize it? That is true, if all cognitions become grasping one's own nature, then distinguishing without difference, one cannot cognize in any way. When the expression of the world exists, even if it is obtained only from illusion, then difference exists, and non-difference disappears. Even if the Thoyor who lives in a distant place has difference, one cannot cognize it, because one can only cognize the shape there. It is also impossible for the shape that abandons difference to exist, because the distance itself makes it invisible. Because in all places, only the same manifestation arises, so that itself will become the general characteristic that is different from the manifestation. By making the manifestation and the thing to be distinguished into one, that itself will become difference and non-difference, so in the conventional, it will become difference and non-difference, but not in the ultimate. Why will it not become difference in the ultimate? Because there is no dualistic appearance in the cognition that makes things into one. Then, difference will become the ultimate, because the general characteristic itself will appear. What
Tibetan
ག་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གསལ་དང་འབྲེལ་མེད་རང་བཞིན་དུ། །སྣང་བ་དེ་ནི་དེར་མི་འགྱུར། །ཡན་འགར་བ་ཡི་སྤྱི་ཉིད་ནི། །སྤྱི་མིན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་བཞིན། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་ཀྱང་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བཟང་སྟེ། སྤྱི་གཞན་དང་ནི་ལྡན་པས་ན། །སྤྱི་རྣམས་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །གསལ་བར་དེ་ལས་སྔ་རོལ་གྱི། །སྤྱི་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འོ་ན་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྟོགས་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པའམ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བློས་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པས་ནི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དང་དེ་ལ་འཇུག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁྲུལ་པས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་པ་གཞན་དང་གཞན་ཁས་ལེན་པ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན། གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་མ་ཡིན། བློས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ལ། གསལ་བ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་དང་རྟགས་དག་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འོས་གཞན་མེད་ཕྱིར་རྣམ་གཅོད་ཀྱི། །འབྲས་བུ་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི། །ཐབས་ཡིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡི། །ཚུལ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འོས་གཞན་མེད་པས་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཚད་མས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་རྟོགས་པར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ལས་གཞན་དག་ལས་ལྡོག་པ། །འཇུག་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །ངག་ནི་རྣམ་གཅོད་འབྲས་ཅན་ཞེས། །ཅི་ཕྱིར་ངེས་པར་འཛིན་མི་བྱེད། །ཐ་སྙད་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་རྣམ་པར་གཅད་ནས་འཇུག་པར་དམིགས་སོ། །མ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་རྟོགས་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་ལྡོག་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །
Chinese
如果说，显现为各异的事物就是各异的本身，那也不是。例如： 与明无关的自性中，显现不会变成那样。异体的共性，如非共性之明的自性。然而，仅仅因为具有共性，就变成共性了吗？那也不好。因为与其他共性相连，如果所有共性都是共性，那么，比那更早的明，就会变成明本身。 那么，错觉的认识本身就是共性，因为它与所有明都相同吗？那么，就不会进入或认识明了。以心识错觉的自性来认识，与明的自性以及进入明是不合理的，因为会太过分。 通过错觉进入吗？不是的，因为没有其他的错觉。那时，也不会因为认识自己的体性而认识明。因此，如果承认一个又一个的错觉，就会变得无穷无尽，因此，因为是不认识的本身，所以这是“的”吗？如果不是各异，也不具备唯一的共性，不是两者的自性，也不是心识的错觉本身，也不是认识明，那么，如何从声音和符号中成为认识事物的方法呢？ 因为没有其他可能，所以以遣除的果，从声音中认识事物的方法，除此之外，还有什么其他的方式呢？如果因为没有其他可能，就不是安立事物，而是通过量。如果认为，认识遣除的量是不现见，那么，这里要说的是： 因为从那之外的其他事物中遮返，进入是接近所缘的缘故，为什么不确定地说，语言是具有遣除之果的呢？从那些名言术语中，通过遣除其他而缘取进入。对于不认识的事物，进入是不可能的，因此，确定认识是遣除。那是通过现量不与他者相杂而认识，也是通过分别念来认识的。现量是使安住于事物自性的遮返本身成为认识的对境，而分别念则不是以事物为对境的本身。
English
If it is said that what appears as different things is just the different things themselves, that is not the case. For example: In the nature unrelated to clarity, appearance does not become that. The generality of the other, like the nature of clarity that is not general. However, just because it possesses generality, does it become generality alone? That is not good either. Because it is connected with other generalities, if all generalities are generality, then the clarity that is earlier than that will become clarity itself. Then, is the very realization of illusion itself the general, because it is the same for all clarities? Then, one will not enter or realize clarity. It is not reasonable to realize the nature of mental illusion as the nature of clarity and to enter into it, because it would be too extreme. Does one enter through illusion? No, because there is no other illusion. At that time, one does not realize clarity because one realizes one's own essence. Therefore, if one acknowledges one illusion after another, it will become endless, so because it is the very nature of not knowing, is this "of"? If it is not different, and does not possess the one generality, is not the nature of both, is not the very illusion of mind, and is not the realization of clarity, then how can it become a means of realizing things from sounds and signs? Because there is no other possibility, the result of exclusion is the means of realizing things from sounds. What other way could there be? If it is not the establishment of things because there is no other possibility, but it is by valid cognition. If it is thought that the valid cognition that apprehends exclusion is non-apprehension, then it is said here: Because turning away from others apart from that, entering is close to the object, why not definitely assert that speech has the fruit of exclusion? From those terms, entering is focused on by excluding others. Entering is not possible for what is not understood, therefore, it is certain that understanding is exclusion. That is understanding without mixing with others through direct perception, and also through conceptual thought. Direct perception makes the very negation that abides in the nature of things the object of understanding, while conceptual thoughts are not those that have things as their object.