Tibetan
ཐ་དད་པར། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སྣང་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་ལྡོག་པའི་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གཞག་ལ། །ཐ་དད་བློ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅན། །ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། །བྱས་པ་དེས་ན་མ་གྲུབ་བསྟན། །ལྡོག་པ་ཐ་དད་པས་ལོག་པ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གང་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་བྱས་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་པའི་བྱས་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་སྒྲ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་མེད་པར་དངོས་པོའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། འགྱུར་ན་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་ བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པའི་ནུས་པའི་ལས་ནི་དངོས་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ན་ཡང་དྲུག་པའི་ནུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་ནི་དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་སྒྲའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཅག་ནི་སྒྲའི་ཚད་མ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་གང་བརྗོད་པ་དེ་བདག་ཅག་གི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ན་ནི། དོན་དེ་གཞན་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་གྲངས་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། སྒྲ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི། བློ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་སྒྲ་ཉིད་དེ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ། ཡང་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱི་རོ། །ཆོས་ཅན་གཙོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་གང་
Chinese
在差别上，法与有法显现不同，那是名言的所依。如果不是那样，就不会变成推论等等的名言。如是说，推论和所推论的名言，这一切都是唯有在心中存在的法和有法的差别。因此，以遣返的差别，差别本身成为了救护。此处以名言安立，与差别心识无关联，有法彼者即是能立，由于所作，因此显示未成。以遣返的差别，遣返的差别不是，因为那是一。然而，从何者遣返，那从差别而来。对此，从非声遣返的声是有法，从非所作遣返的所作本身是法，因为以共同和不共同本身而有差别。声和声本身不是那样，因此，那如何能在没有差别的情况下变成事物的因？即使变成，也只是变成名称而已。如果是以事物的因 与可说本身不同，那不是，因为会变成互相依赖的过失。第六的能力之业是事物的因，事物因变成差别时，也会变成第六的能力。此外，声是以义的理由而改变，义不是以声的理由而改变。义是如此这般，因为我们是声的量，所说的声是我们的量。如果以其他的声说，那义就是其他的，如果是那样，那么名称本身就不存在了。因此，声是无常，因为是声本身，以这句来说，由于将无有差别心识的所立有法声，安置成能立本身，因此是未成。此外，如果因为是声本身所以是无常，那么，以称为声的声本身来了解，又何必说呢？如果再说，是为了以法为主，那不是，是无果的。即使是以有法为主，也仍然会变成因，因为什么
English
In difference, phenomena and subjects of phenomena appear differently, that is the basis of designation. If it were not so, it would not become the designation of inference and so on. It is said that all these designations of inference and what is to be inferred are only the distinctions of phenomena and subjects of phenomena that exist in the mind. Therefore, with the difference of exclusion, difference itself becomes the refuge. Here, established by designation, without connection to the mind of difference, that subject of phenomena itself is the proof, and because of being made, it shows non-establishment. Difference by exclusion is not difference of exclusion, because that is one. However, what is excluded from is from difference. To this, the sound excluded from non-sound is the subject of phenomena, and the made itself excluded from non-made is the phenomenon, because it is different by being common and uncommon itself. Sound and sound itself are not like that, so how can that become the cause of things without difference? Even if it becomes, it only becomes a name. If it is different from what is to be said by the cause of things, that is not, because it becomes the fault of mutual dependence. The action of the power of the sixth is the cause of things, and when the cause of things becomes different, it also becomes the power of the sixth. Furthermore, sound changes with the reason of meaning, but meaning does not change with the reason of sound. That meaning is just like that, because we are those with the measure of sound, and the sound that is spoken is our measure. If it is spoken with another sound, then that meaning is only other, and if that is the case, then the name itself does not exist. Therefore, sound is impermanent, because it is sound itself, by saying this, because the subject of phenomena, sound, which is to be established as having no different mind, is placed as the proof itself, therefore it is unestablished. Furthermore, if it is impermanent because it is sound itself, then, what is the point of saying that it is understood by the sound itself called sound? If you say it again, it is for the sake of making the phenomenon the main thing, that is not, it is fruitless. Even if the subject of phenomena is the main thing, it will still become the reason, because what