Tibetan
པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེར་མེད་པ་ནི་དྲན་པའི་རྟོགས་པ་དང་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།། དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་སོ་སོར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་བསྡོམས་པས་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་གདུང་འདེགས་པར་མི་ནུས་པ་རྣམས་གཞན་དུ་ནུས་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་དེ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྒྱུ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་གཉིས་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡན་ལག་ཅན་རྟོགས་པའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོགས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་གཞན་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཚད་མ་ཡིན་པ་ལས་ངེས་པ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡན་ལག་གཞན་ངེས་པ་ལ། ངོ་ཤེས་པས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་དག་ནི་ཡན་ལག་གཞན་དག་དང་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་ཡང་ཡོན་ཏན་གཞན་དང་ཅིག་ཤོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འབའ་ཞིག་པ་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་ལས། །ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིས། །ལམ་དུ་མོད་ལ་བྱེད་པར་འགྱུར། །མངོན་སུམ་གྱིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པས་སྟོང་གིས་ཀྱང་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་དུ་མའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་དེ་གཅིག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ་དེས་ཡན་ལག་ཅན་བདེན་པ་ལ་
Chinese
不是的，因为是互相舍弃而缘的缘故。无差别是由忆念的证悟和认识的证悟所应取的。忆念和认识各自不是量，那么合起来也不会变成量。如果说，各自不能承担重任的那些，在其他方面不是能见到有能力吗？不是的，因为在那里它们产生果的缘故。成为那样的情况，是先前因所产生的本身有能力，而不同的则是不存在的。这里忆念和认识二者有什么果？是证悟有支分吗？不是的，因为没有从那之外的其他证悟的缘故。或者以决定的自性产生其他的证悟吗？那是不行的，因为从是量所产生的决定，就是不决定。从不是量所产生的就不是决定，因为会变成量无意义的缘故。或者在那时，以比量决定其他支分，因为认识将之证悟为一，所以是证悟有支分，支分们不是与其他的支分们是一体，功德也不是与其他的功德是一体吗？那也是不合道理的，因为比量是现量先行的缘故，现量如何证悟那唯一性，成为那样的情况，比量才证悟。因此，唯一性变成各异，因为是现量所证悟的缘故，比量也证悟成为那样的情况。因此，在其他方面也是现量所见。从认识事物为一，如何以其他的证悟，在道路上众多而行呢？以现量证悟为其他的相，认识即使以千倍也不能证悟为其他。认识也是现量本身吗？不是的，因为进入比量的境的缘故。那比量也是具有众多的境。认识如何是名言的因呢？说是以量本身。说是“是量”。量本身也是因为是比量的缘故。那么，那一体性就是以比量本身，因此它对于有支分的真实
English
It is not, because it is mutually abandoned and conditioned. Non-difference is to be apprehended by the realization of memory and the realization of recognition. Memory and recognition, which are not valid cognitions separately, do not become valid cognitions when combined. If you say, "Are those who cannot bear the burden separately not seen to be capable in other ways?" It is not, because there they produce the fruit. That which has become such, the very ability is produced by the previous cause, but the different one does not exist. Here, what fruit do memory and recognition have? Is it the realization of the part-possessing? It is not, because there is no other realization other than that. Or does another realization arise from the nature of certainty? That is not possible, because certainty from what is a valid cognition is itself uncertain. From what is not a valid cognition, there is no certainty, because it would be absurd for the valid cognition to be meaningless. Or at that time, with inference determining other parts, because recognition realizes it as one, it is the realization of the part-possessing, the parts are not the same as the other parts, and the qualities are not the same as the other qualities? That is also not reasonable, because inference is preceded by direct perception, how does direct perception realize that uniqueness, and that which has become such, inference realizes. Therefore, uniqueness has become different, because it is realized by direct perception, inference also realizes that which has become such. Therefore, it is also seen by direct perception in other ways. From recognizing an object as one, how can one act in many ways on the path with other realizations? Realizing a different aspect with direct perception, recognition cannot realize it as different even by a thousand times. Is recognition also direct perception itself? It is not, because it enters the realm of inference. That inference is also one with many realms. How is recognition the cause of expression? It is said to be by the valid cognition itself. It is said, "It is a valid cognition." The valid cognition itself is because it is inference. So, that oneness is by inference itself, therefore it is for the truth of the part-possessing.
Tibetan
བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་གཅིག་པ་ཉིད་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྲེག་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡང་ན་དང་པོ་མཐོང་བ་ནི་དངོས་ཀྱི་གཅིག་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། ཕྱིས་ནི་དེར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་དོན་བྱ་བས་བྱས་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཀུན་བརྟགས་པ་ལས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་བློས་བཏགས་པའི་དབྱེ་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །དབྱེ་བ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ ཉིད་ཡོད་པས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འགོག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་དངོས་རྣམས་ལ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་འགོག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ཐ་མི་དད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཉི་ག་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དཔག་བྱ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡི། །ཐ་སྙད་དེ་ནི་གནས་པ་འདི། །ཤེས་པ་ལས་གྲུབ་ཐ་དད་པ། །བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། ལྡོག་པས་བྱས་པའི་ཐ་སྙད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་དད་པ་ལ་མི་བརྟེན་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་ནི་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་མི་སླུ་བ་མེད་ལ་དོན་དམ་པ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་མེད་པས་གཉི་ག་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟའི་ཐ་དད་ཀྱི། །མཐར་ཐུག་ཤེས་ལ་
Chinese
因为依赖的缘故。如果说我方成立，不是的，因为不是成立胜义的唯一性。做那件事本身，对于它来说是唯一性，但胜义中不是。那个本身的意义会做事情，这样的决定也没有，因为见到其他的火也能焚烧。因为没有事物，怎么从假立而成为唯一呢？因为从无始的习气假立是相续的缘故，没有过失。或者说最初见到的是真实的唯一，后来在那里增益，由事情所作的假立。因此，从遣返一切遍计所执，法与有法成为彼与异，但对于事物来说不是。因此，他异是不存在的，他异是从分别假立的差别而来。那个差别不是从现量而来，也不是从那已成为现量的比量而来，然而是从无始的习气所作的比量相续而来，因此不是胜义。如果是这样，既然有彼与异，为什么遮止呢？不是的，胜义中如果分析，就不会成立那样，因此对于世俗的事物，遮止彼与异。已经这样说了。胜义中不异，世俗中异，这不是裸体派的观点。然而两者都是胜义的观点。因此说，所量和能量的，名称这个存在，是从知识成立的差别，依赖而安住的。这样想，如果他异不存在，怎么会有法与有法的名称呢？因为有遣返所作的名称，因为依赖世俗的他异的缘故。不依赖世俗的他异，并且胜义中不是不异，这是不可能的。仅仅世俗的名称不是无欺骗的，而且胜义中也没有名称，因此两者都是需要的。因此，当什么时候，自身如是的他异的，究竟了知时
English
Because of dependence. If you say that our side is established, it is not, because it does not establish the ultimate oneness. Doing that itself, for it, is oneness, but in the ultimate sense it is not. That very meaning will do things, there is no certainty of that, because it is seen that other fires also burn. Since there is no thing, how can it be one from imputation? Because the imputation from beginningless habit is continuous, there is no fault. Or it is said that what is first seen is the real one, and later it is superimposed there, and the action done by the thing is imputed. Therefore, from refuting all conceptualizations, the Dharma and the Dharmic become that and other, but for things it is not. Therefore, otherness does not exist, otherness comes from the difference of conceptual imputation. That difference does not come from direct perception, nor from inference that has become direct perception, but from the continuous inference made by beginningless habit, therefore it is not ultimate. If so, since there is that and other, why do you prohibit it? No, in the ultimate sense, if analyzed, it will not be established like that, therefore for worldly things, the that and other are prohibited. It has already been said like this. Non-difference in the ultimate sense, and difference in the conventional sense, this is not the view of the naked ones. However, both are the ultimate view. Therefore it is said, the measurable and the measuring, this existing name, is the difference established from knowledge, and dwells dependently. Thinking like this, if otherness does not exist, how can there be the name of Dharma and Dharmic? Because there is a name made by refutation, because it depends on worldly otherness. It is impossible not to rely on worldly otherness, and not to be non-different in the ultimate sense. Merely worldly names are not infallible, and there are no names in the ultimate sense, so both are needed. Therefore, when, the ultimate knowledge of such otherness of oneself