Tibetan
ས་པ་དེ་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྤྱིའི་རྟོགས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པས་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཡོད་དོ། །གསལ་བ་མ་རྟོགས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་མེད་པར་མི་ རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ཁས་ལེན་ཏོ། །གསལ་བ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་གསལ་བ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན། སྒྲས་ནི་སྤྱི་ཙམ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྟགས་ལས་ནི་གསལ་བ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱོན་སྡར་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ལ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་གྱི། གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གསལ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་མེད་དམ་ཅི། །སྤྱི་དེ་ལས་ཀྱང་གསལ་བ་ལ། མ་རེག་པར་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་གསལ་བ་རྟོགས་སམ། འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས་མི་འདོད་དོ། །རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་འཇུག །གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཡང་འཇུག་པ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། རྟོགས་ཀྱང་མ་རྟོགས་པ་ཡོད་པས་ན་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ཏེ། གཅིག་ལ་རྣམ་གྲངས་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། དགག་པ་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་འགས་ནི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ལ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་མ་རྟོགས་པ་དེའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འཇུག །དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་རྟོགས། རྟོགས་པ་ལ་ཡང་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་ཉིད་ལ་ནི་འཇུག་གོ །དེས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། སྒྲ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས
Chinese
如果说那个总相是不真实的，那么，所有的总相的认识都是不真实的，总相有什么用呢？如果总相是普遍存在的。不认识显现是不欺骗的，因为能够起作用的就是显现本身。因为没有总相就不能认识，所以承认总相。如果说，不认识显现是因为没有与它相关的相，那么，相不也是认识总相的吗？如果对它有显现的认识，为什么不是全部呢？如果说，声音只是认识总相，那么，就变成了从相中认识显现了。即使那样，也是重复说明了过失。或者认为，对于与显现不同的总相来说，会有过失，但对于二者的本体来说，没有过失。这也是不行的，会有认识显现的过失。这个方面也没有吗？从那个总相，对于显现，没有接触就不能认识。如果认为总相与显现是不同的，以及不不同的，那么，在那个时候，通过认识来认识显现吗？或者不希望是那样的，这两种方式都不希望。如果说认识，那么就会变成体验，为什么会进入呢？如果说不认识，那么进入怎么会发生呢？如果说因为有认识也有不认识，所以进入，那么，这就是矛盾的，因为在一个事物上，没有种类的情况下，成立肯定和否定二者的本体是不可能的。因此，因为种类而不同，因为有些种类认识到不同，而有些则不是，这是经文。对于没有认识的，怎么进入它的意义呢？如果说那是它本身的种类，如果是不认识，怎么认识那是它本身呢？因为对于认识的也不进入，所以会进入那个过失本身。因此，有法的事相只是世俗存在的。如果是那样，那么“声音是无常的，因为是声音本身”这个例子也会出现吗？对于总相是不同的，为什么不会变成所立和能立的事物呢？誓言的意义方面。
English
If it is said that the general characteristic is untrue, then, all cognitions of the general characteristic are untrue, what is the use of the general characteristic? If the general characteristic is universally present. Not recognizing the manifest is not deceptive, because it is the manifest itself that is able to function. Because without the general characteristic one cannot recognize, therefore, one acknowledges the general characteristic. If it is said that not recognizing the manifest is because there is no sign related to it, then, doesn't the sign also recognize the general characteristic? If there is a cognition of the manifest for it, why isn't it all? If it is said that sound only recognizes the general characteristic, then, it would become recognizing the manifest from the sign. Even so, it is just repeating the fault. Or, if one thinks that there would be a fault for the general characteristic that is different from the manifest, but there is no fault for the nature of both, that is also not permissible, there would be the fault of cognizing the manifest. Isn't there also none in this aspect? From that general characteristic, for the manifest, without contact, there is no cognition. If one thinks that the general characteristic is different from the manifest, and not different, then, at that time, through cognition, does one cognize the manifest? Or, one does not wish it to be so, one does not wish for either of these two ways. If one says one cognizes, then it will become experiencing, why does one enter? If one says one does not cognize, then how does entering occur? If one says that because there is both cognition and non-cognition, therefore one enters, then, that is contradictory, because on one thing, without categories, it is impossible to establish the nature of both affirmation and negation. Therefore, it is different because of categories, because some categories recognize the difference, while others do not, that is the scripture. For what one does not cognize, how does one enter into its meaning? If one says that it is its own category, if one does not cognize, how does one cognize that it is its own? Because one does not enter into what is cognized either, therefore one enters into that fault itself. Therefore, the characteristic of the subject is only conventionally existent. If that is the case, then will the example "sound is impermanent, because it is sound itself" also occur here? For what the general characteristic is different, why wouldn't it become the object to be proven and the means of proof? The aspect of the meaning of the vow.
Tibetan
་གཅིག་ཉིད་དེ། སྤྱི་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདིར་ ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་དང་ལྡན་པ་འམ་གཞན་ལས་ནི། །ལྡོག་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད། །སྤྱི་དང་ལྡན་པ་དེ་རིག་པ། །མེད་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཉིད། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན་ནི། །སྔར་ཉིད་དུ་ནི་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྒྲ་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲས་ཁྱད་པར་རྣམས་སྤྱི་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན། འོ་ན་དེ་ལྟར་གསལ་བ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། གང་ལ་མགྲོན་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལ་སྡེར་ཆག་པོ་སྦྱིན་པར་འོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་རྟོགས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ལྡོག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཀྱང་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ལྡོག་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་སྤྱི་ཁས་མི་ལེན་ཞེ་ན། རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །ཅི་འཇིག་རྟེན་ན་ངས་ལྡོག་པར་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ། དངོས་པོ་མི་འདོད་སྤངས་ནས་ནི། །ལྡོག་པར་སྒྲ་ལས་རྟོགས་མིན་ན། །རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་རབ་ཏུ་ནི། །འཇུག་པ་དང་ནི་ལྡན་མི་འགྱུར། །གདོན་མི་ཟ་བར་རིགས་མི་མཐུན་པ་དང༌། འདི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། མི་འདོད་པ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་མི་འདོད་པ་དང་མི་འདྲ་བ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། ཆོས་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་ཅི་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར། དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྤྱི་གཞན་དང་ལྡན་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མེད་པར་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྤྱི་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ག་ལས་ རྟོགས་སྤྱི་གཞན་དང་ལྡན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ
Chinese
仅仅是一个，如果说具有共性是由有法的事物之声音本身所指示的缘故。那么，在这里也因为已经显示了从它之外的其他事物中返回，所以不会改变。具有共性或者从其他事物中，返回那就是认识本身。具有共性那就是知识，没有则不会变成认识本身。如果认识它的自性，那么早就已经驳斥了。因此，这仅仅是从声音中，认识返回。如果承认声音将差别都认识为具有共性，那么这样不清楚的就会变成认识。给谁做客，就不应该给那个人破损的盘子。差别不应该认识自己的体性，这早就已经确定了。因此，返回本身就是声音的意义，这样安住。如果返回也认识为返回的事物，那如何认识？如果即使有认识，返回又能做什么？然而，如果认为因为在其他方面不合理所以认识为返回，如果为什么不承认共性呢？因为跟随认识之后而承认，所以不承认共性。如果在世间有我认为返回了这样的认识吗？如果认为是不相同本身，因为认识所以没有过失。像这样如果，抛弃不想要的事物，如果不从声音中认识返回，通过区分就不能很好地，具有进入。不会像鬼吃一样认识为不相同的种类，如果不是这样，就不会抛弃不想要的事物而进入。如果说，不想要的事物和不相同仅仅是共性的特征，如果自己不是那样，即使具有其他法，又怎么会那样呢？如果说因为具有它所以这样认识，如果不是那样，具有其他事物，不认识自己的体性，那就不合理成为认识本身。如果认为自己的体性是不相同本身，那么具有其他共性就没有意义了。如果说没有共性就不认识差别本身，那么共性的差别又从哪里认识呢？如果共性具有其他，那么就没有边际了。自己的面
English
It is only one. If it is said that having generality is indicated by the sound of the subject itself, then here too, it will not change because it has already been shown to return from other things besides it. Having generality or from other things, returning is the realization itself. Having generality is knowledge, without it, it will not become realization itself. If one recognizes its own nature, then it has already been refuted. Therefore, this is only from the sound, the return is recognized. If one admits that the sound recognizes the differences as having generality, then in this way, what is not clear will become recognition. It is not appropriate to give a broken plate to the one who is being hosted. The differences should not recognize their own nature, this has already been determined. Therefore, the return itself is the meaning of the sound, thus it abides. If the return also recognizes the object of return, how is it recognized? If even if there is recognition, what can the return do? However, if it is thought that because it is unreasonable in other aspects, it is recognized as return, then why not admit generality? Because it follows after recognition and admits, therefore it does not admit generality. Is there such a recognition in the world as 'I think it has returned'? If it is thought to be different itself, because of recognition, there is no fault. Like this, if, abandoning unwanted things, if one does not recognize return from sound, through distinction, one cannot be well, have entry. It will not be recognized as a different kind like a ghost eating, if it is not like that, one will not abandon unwanted things and enter. If it is said that unwanted things and dissimilarity are only the characteristics of generality, if oneself is not like that, even if one has other dharmas, how can it be like that? If it is said that because one has it, one recognizes it like that, if it is not like that, having other things, not recognizing one's own nature, then it is not reasonable to become recognition itself. If one thinks that one's own nature is different itself, then having other generality is meaningless. If it is said that without generality, one does not recognize the difference itself, then from where does one recognize the differences of generality? If generality has others, then there is no limit. One's own face