Tibetan
ས་ཡིན་གྱི། འདིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། །གཞན་ཡང༌། མཚུངས་པའི་རྟོགས་པས་གསལ་བ་ལས། །ཐ་དད་པ་ཡི་ལུས་རིག་གམ། །འོན་ཏེ་གཞན་ཡིན་གཞན་དུ་ནི། །རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅེས་ཤེས་པར་བྱ། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཐ་དད་པའི། །བདག་ཉིད་རིགས་པས་གྲུབ་ལྡན་མིན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་རིགས་པ་ལ། །གཞལ་བྱ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་མཚུངས་པའི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན། དེ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྤྱི་ཅི་ལྟར་འགྲུབ། འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྤྱི་མི་འགྲུབ་པོ། །རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་དེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཐ་དད་ལས་གཞན་ཐ་མི་དད། །དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་ཐ་དད་འགྱུར། །ཐ་དད་སྣང་ནི་ཐ་དད་དེ། །ཡང་ཐ་དད་མིན་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཚུལ་ འགས་ཐ་དད་པར། །འདོད་ན་དེ་ཉིད་སྤྱིར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་ནི། །མི་འགྱུར་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་ཐ་དད་མེད་འདོད་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་ཐ་དད་དང༌། །ཐ་དད་མེད་མིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །ཐ་དད་མེད་ན་དེ་ཡང་ནི། །རྣམ་པ་སྟོང་འགྱུར་དེ་ལས་ནི། །བཏོན་ནས་དེ་ཟད་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན། །མཐོང་བ་མཐོང་བ་མིན་པར་ཐལ། །མཐོང་དང་མི་མཐོང་གཅིག་གོ་ཞེས། །བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་ཆེ། །འདི་ལྟར། དངོས་པོ་ཡོད་དང་མེད་པ་ནི། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་ལས་གྲུབ་ཕྱིར། །གཅིག་འགྱུར་ཤི་བ་འང་དེ་ལྟ་ན། །མ་ཤི་བ་ཡི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སྤྱི་དང་རྟག་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་གྱིས། །དེས་ན་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་དེ་ཉིད་དུ། །དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད། །དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་དངོས་རྣམས་ལ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་འགོག་པར་འགྱུར། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་སྤྱི་ནི་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་མེད་དེ། གཉི་ག་མཐོང་བ་ཡང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མ་རྟོགས་སོ། །དེར་ནི་གསལ་བ་གཉིས་ཁོ་ན་ཞིག་སྣང་ངོ༌། །མཚུངས་པའི་རྣ
Chinese
然也。于此，除彼之外，无有以量成立者。又，由相似之觉明显故，有异体之身耶？抑或为异耶？当知于异中，当善分别。由差别故，异性之自性，非以理成立者。除彼之外，于理，无有可量者。若相似之觉与异相连系，以其未如是成立故，由彼如何成立总？抑或唯是觉耶？如是，则总不成立。唯由觉，非能成立义之差别。何者之相，即由彼成立，否则，则太过。若总为异与非异，则相违故。如是，异之外为非异，彼亦如何成异？异相乃异，又如何成非异？若谓由分位而异，则彼即成总，彼则不成非异，以极异故。若他谓非异，如是，彼时，彼为异与非异，以彼故，若非异，则彼亦成空相，由彼拔出，则不觉彼尽。若异非异，见者则应不见。见与不见为一耶？是事甚为稀有。如是，事物之有与无，由见与不见而成立故，若成一，则死者亦应成未死者之自性。是故，当观总与常之自性。是故，由遣除之差别，法与有法为异。若无彼，则于彼，唯是所许义之一分。若于胜义谛中善加观察，则以如是之方式，以未成立故，于世俗之事物，则遮止彼与异。于世俗中存在之总，乃由明显而为异，以由随行与遣除等而觉故。彼亦为色等之自性。无有觉，以二者之所见，亦未觉由二种明显之相而为异之他相。于彼，唯显现二种明显耳。相似之相。
English
Indeed. Here, other than that, there is nothing established by valid cognition. Moreover, from the clarity of similar cognition, is there a different body? Or is it different? It should be known that in the different, one should discriminate well. Due to difference, the nature of otherness is not established by reason. Other than that, in reason, there is nothing to be measured. If similar cognition is connected with different aspects, since it is not established as such, how is the universal established from it? Or is it merely cognition? If so, then the universal is not established. Merely by cognition, the difference of meaning is not established. Whichever aspect is cognized, it is established by that itself; otherwise, it would be excessive. If the universal is different and non-different, it is contradictory. Thus, other than different is non-different, how does that become different? A different appearance is different; how does it become non-different again? If it is said to be different by aspects, then that becomes the universal, and that does not become non-different, because it is extremely different. If another says it is non-different, then at that time, that is different and non-different; because of that, if it is non-different, then that also becomes an empty aspect, and having extracted from that, one does not perceive its exhaustion. If different is non-different, seeing should be not seeing. Are seeing and not seeing one? This is a very rare thing. Thus, the existence and non-existence of things are established by seeing and not seeing; if they become one, then the dead should also become the nature of the undeceased. Therefore, one should observe the nature of the universal and the permanent. Therefore, by the distinction of exclusion, the dharma and the subject of dharma are different. If there is no that, then in that, it is only one part of the meaning of the promise. If one examines well in the ultimate truth, then in such a way, because it is not established, in conventional things, it prevents that and otherness. The universal existing in convention is different from clarity, because it is perceived from following and excluding, etc. That is also the nature of color, etc. There is no cognition, because what is seen by the two is also not cognized as another aspect different from the two clear aspects. In that, only two clear aspects appear. Similar aspect.
Tibetan
མ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། སྣང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཅི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲུབ་བམ། གལ་ཏེ་སྔོན་བྱུང་བའི་དྲན་པ་བརྗེད་ནས་དེའི་ཚེ་དེ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་པ་འམ་འབད་པ་གཞན་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། སྣང་བཞིན་པའི་དུས་ཉིད་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བཞིན་པ་ནི་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་འམ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་གང་གི་ཕྱིར་རྩིག་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་དེའི་ཕྱིར་རྩིག་པ་འམ་རྩིག་པར་སྣང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་ ཡོད་པ་འམ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པའི་སྤྱི་ནི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་མདོག་དབྱིབས་གཞན་དང་ལྡན་པར་མཚོན་པ་མེད་དོ། །མདོག་དབྱིབས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྤྱི་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མདོག་དབྱིབས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མདོག་དབྱིབས་ཀྱིས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །ཁྱབ་པས་ནི་མདོག་དང་དབྱིབས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མདོག་དབྱིབས་ཉིད་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དུས་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གསལ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་མི་གསལ་བ་ཞིག་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་གྱི་མ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞིག་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་མ་ཞིག་ན་དེ་འམ་གཞན་གྱིས་སྔ་མར་ཇི་ལྟར་མ་དམིགས། ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཡུལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བསྐལ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་མི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་མི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཉིད་འདས་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་བའི་བདག་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་གཏ
Chinese
如果说因为有“玛巴”才显现，那是不真实的。所谓“显现由比量成立”的说法，实在是说得太过分了。墙壁等显现，难道是由比量成立的吗？如果忘记了先前产生的记忆，为了在那时回忆起它，或许会说出比量或者做出其他的努力，但在正在显现的时候却不是这样。正在显现的墙壁等，并不是墙壁等显现，也不是墙壁等由比量成立。世间上，因为墙壁的形状显现，所以才认为有墙壁或者墙壁显现，这种认识是没有的。然而，因为别人将自性空性视为自己的体性，所以才说有或者显现。以光明自性空性的总相是显现。总相不是显现。总相不能表示具有其他颜色形状。如果说颜色形状之外的才是总相的自性，那么总相就会不存在，因为没有颜色形状之外的东西。如果说周遍性是它的自性，那么凡是不与颜色形状相同的，就是不相同。周遍性也不是具有颜色和形状的。如果说颜色形状就是周遍性，那么如果是周遍性，就会被认识为周遍性。如果说是在其他时间认识的，那是不对的，因为与光明存在与不存在没有差别，因为先前不光明的东西也被同样地认识。先前没有消逝，因为是指向那里。如果问怎样消逝呢？如果说没有消逝，那么它或者其他东西先前怎么没有指向？因为不存在周遍性。它的自性只是指向，只是除了境的周遍性之外，因为是劫。如果问劫是什么？这是不显现的自性。显现怎么会变成不显现的自性呢？在其他境中见到的才是过去，但事物不是这样。如果说除了显现的自性之外，事物是不存在的，这就是
English
If it is said that appearance exists because of "Māpā," that is not true. The statement that "appearance is established by inference" is an extreme exaggeration. Are appearances such as walls established by inference? If one forgets a previously arisen memory, one might use inference or make other efforts to recall it at that time, but not during the very moment of appearance. The appearance of walls and so on is not that walls and so on appear, nor that walls and so on are established by inference. In the world, there is no understanding that because the form of a wall appears, therefore there is a wall or the appearance of a wall. However, because others see emptiness of inherent existence as their own nature, therefore it is said to exist or appear. The general characteristic of luminosity and emptiness is appearance. The general characteristic is not appearance. The general characteristic does not represent having other colors and shapes. If it is said that what is outside of color and shape is the nature of the general characteristic, then the general characteristic would not exist, because there is nothing outside of color and shape. If it is said that pervasiveness is its own nature, then whatever is not the same as color and shape is dissimilar. Pervasiveness is also not endowed with color and shape. If it is said that color and shape are pervasiveness, then if it were pervasiveness, it would be recognized as pervasiveness. If it is said that it is recognized at another time, that is not correct, because there is no difference between luminosity being present or absent, because even something that was previously not luminous is recognized in the same way. It has not disappeared from before, because it is directed there. If asked how it disappears, if it has not disappeared, then how did it or something else not previously direct towards it? Because pervasiveness does not exist. Its nature is only direction, only apart from the pervasiveness of the object, because it is a kalpa. If asked what is a kalpa? This is the nature of non-appearance. How can appearance become the nature of non-appearance? What is seen in another object is the past, but things are not like that. If it is said that apart from the nature of appearance, things do not exist, this is