Tibetan
མ་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། དེའི་བདག་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི། དེ་དང་འབྲེལ་པར་མ་རྟོགས་ན་ནི། དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་མི་འཐད་དོ། །ཕྱིས་དེ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གང༌། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཅད་མེད་དེ། །ཇི་ལྟར་དེ་ཚེ་ཡོད་ཅེས་བྱ། །གཞན་དུ་མེད་པ་རྟོགས་མེད་འགྱུར། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལས། མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཚད་མས་གྲུབ་པར་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །དོན་གྱིས་བཟློག་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་མ་དམིགས་ཀྱང་མི་སྐྱོན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་འཛིན་པ་ནི། །ཀུན་ལ་འཁྲུལ་པ་འཇུག་འགྱུར་ན། །ཆོས་ཅན་ཚད་མ་མེད་པས་ན། །རྗེས་དཔག་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཆོས་ཅན་དང་ནི་འབྲེལ་མིན་པའི། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་ལ་ཅི་ལྟར་སྟོན། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དག །གང་ཚེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཚེ་གཞལ་བྱ་མ་གྲུབ་པར། །འགྱུར་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ། །གང་གིས་བྱུང་དང་འབྱུང་བ་ཡི། །རང་བཞིན་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་མིན། །དེ་ཚེ་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་དང། །འབྲེལ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན། །བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིས། །དངོས་པོ་རྗེས་དཔག་ལས་གྲུབ་པས། །དེ་ཚེ་མངོན་སུམ་ཅིག་ཤོས་དག །གྲུབ་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བྱུང་དང་འབྱུང་བ་ཡི། །དངོས་པོ་གཅིག་པུ་འདོད་ན་ནི། །དེ་ཚེ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིས། །གྲུབ་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་དོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་འགར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་འམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ གྱིས་ནི་ཆོས་ཅན་ཙམ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཆོས་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན། །ཆོས་ཅན་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད། །མངོན་སུམ་ཡང་ནི་ཡན་འགར་བའི། །ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན། །གང་དུ་ཡང་ཆོས་མེད་པར་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་
Chinese
如果不理解，怎么能成为它的自性呢？它的自性就是理解自性，如果理解为关联，那必然会那样转变。如果不理解与它的关联，那就不应那样转变。如果之后理解了与它的关联，那会变成所缘的特征。因为现量没有阻断，怎么能说那时存在呢？否则，不存在就会变成不理解。从变成所缘的特征来看，安立为凡是不显现的，那就是它本身。没有其他的能成立不存在的方式。如是说：凡是说以量成立者，都是从意义的遮遣而来。如是说。然而，那是错乱，因此不显现也没有过失，如果这样说：如果执着有法，那一切都会陷入错乱。因为有法没有量，后比量怎么会成为量呢？与有法没有关联的因，怎么能显示成立呢？现量和后比量，什么时候不是量，那时所量因为没有成立，所以只是识。以什么产生的和将要产生的自性，不是现量所取。那时，如果因与有法的关联由现量成立，那么，由产生和将要产生的，事物由后比量成立。那时，其他的现量会变成具有原因的成立。如果认为产生和将要产生的，事物是唯一的，那么，那时因为现量是量而成立，所以后比量没有意义。如果是错乱，那么一切都会毁灭衰败，所以什么也不会转变。因此，常或者无常本身就是由现量成立的。然而，因为是法，所以不是由现量成立的。现量只是成立有法而已，如果不是这样，那就会没有后比量，因为一切有法都由现量成立。那不是这样的，如下：如果法由现量成立，那有法就完全成立。现量也不是其他的，成立有法的。在任何地方，没有法而成立有法是不可能的，必然会
English
If one does not understand, how can one become its self-nature? Its self-nature is understanding the self-nature. If one understands it as a connection, then it will inevitably transform in that way. If one does not understand the connection with it, then it should not transform in that way. If one understands the connection with it later, then it will become the characteristic of an object of focus. Because direct perception is not interrupted, how can one say that it exists at that time? Otherwise, non-existence will become non-understanding. From the perspective of becoming the characteristic of an object of focus, it is established that whatever does not appear is itself. There is no other way to establish non-existence. As it is said: Those who say that it is established by valid cognition, all come from the negation of meaning. As it is said. However, that is a delusion, so it is not a fault even if it does not appear. If you say: If one clings to the subject, then everything will fall into delusion. Because the subject does not have valid cognition, how can subsequent inference become valid cognition? How can a reason that is not related to the subject show establishment? When direct perception and subsequent inference are not valid cognition, at that time, because the object to be measured is not established, it is only consciousness. The nature of what has arisen and what will arise is not apprehended by direct perception. At that time, if the connection between the reason and the subject is established by direct perception, then, by what has arisen and what will arise, things are established by subsequent inference. At that time, the other direct perception will become an establishment with a cause. If one thinks that what has arisen and what will arise, things are unique, then, at that time, because direct perception is established as valid cognition, subsequent inference is meaningless. If it is a delusion, then everything will be destroyed and decayed, so nothing will transform. Therefore, permanence or impermanence itself is established by direct perception. However, because it is a dharma, it is not established by direct perception. Direct perception only establishes the subject, if it is not like that, then there will be no subsequent inference, because all subjects are established by direct perception. That is not like that, as follows: If the dharma is established by direct perception, then the subject is completely established. Direct perception is not other, establishing the subject. In any place, it is impossible to establish the subject without the dharma, it will inevitably
Tibetan
བར་སྒྲ་ཉིད་དམ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ཡང་སྟེ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་མ་མཐོང་མོད། འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་དང་སྐྱེས་བུ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་དང་ཐོ་ཡོར་མེད་པར་ནི། །རེང་རེང་པོ་ཙམ་ལྟ་བར་ནུས། །ཁྱབ་དང་ཅིག་ཤོས་མེད་པར་ནི། །འདིར་ནི་དོན་གྱི་བློ་ཡོད་མིན། །ཁྱབ་དང་ཅིག་ཤོས་དང་བྲལ་བ་ནི་བཟུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ན་ནི་དེ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་པས་དེ་ནི་མ་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རིང་པོར་མ་བཟུང་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེར་ནི་ཡན་ལག་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རིང་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །རིང་པོ་ཉིད་དེ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གཅིག་གཡོ་བ་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །གཡོ་ཕྱིར་དེ་ནི་གཅིག་གོ་ཞེས། །རྟོགས་འགྱུར་དེས་ན་གཅིག་པ་ཉིད། །འདི་ནི་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གཅིག་མ་མཐོང་བ་ན་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རགས་པར་དམིགས་པ་དེ་གཞན་དང་གཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་གྱི་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཞུགས་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་མཐོང་བའང་ཡིན་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ན་མི་འཐད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དུས་ཁྱབ་པ་འམ་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདི་རང་བཞིན་དེས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། ། མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ན་ནི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་གཞན་ཁྱབ་པར་མ་བཟུང་བར་དེར་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དུས་ཀྱི་ཆའི་ཚོགས་མཐའ་དག་བསྡོམས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཆ་མ་བཟུང་བས་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་བཟུང་ན་དེ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཉིད་པས་དུས་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པར་བཟུང་བས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མི
Chinese
因为执着于声音本身或者事物本身。因此，就像声音本身等等一样，这其中没有任何差别。如果未见到某些错乱的法，这有什么过失呢？例如，就像木桩和人一样，如果这样说，那是不对的。因为没有人和木桩，只能看到光秃秃的东西。没有周遍和另一者，这里就没有意义的智慧。与周遍和另一者分离是无法把握的。如果它的自性是那样，如果未把握，那么它就是未把握本身，因此它将变成未把握本身。如果即使未把握长，难道不是见到吗？不是的，因为在那里见到的是支分本身。那不是长本身。长本身是具有支分的，那也应当通过随后的推断来理解。就像这样：一个动摇时，一切都动摇，因此它是一个，这样理解，因此唯一性，这是来自推断。如果未见到一个支分，那么粗略地观察到所有支分的集合，那将变成与他者是一，这不是随后的推断，因为相互关联本身将变成随后的推断，而不是唯一性本身。那也不是随后的推断的对境，如果未进入现量，将变成其他量（ प्रमाण ）的对境。那本身既是见到也是未见到，那是不合理的。因此，无论是时间周遍还是不周遍，那都是现量所把握的，而不是随后的推断的对境。如果那不是以自性成为现量的对境，那么那不是它的自性。 现量将蓝色本身作为对境时，就不是黄色等等。在未把握其他时间周遍时，应当在那里思考它是那样的，否则，如果将所有时间的片段集合起来，因为那本身的所有时间都将圆满，那本身的时间将变成做所有时间的行为的事情。如果未把握过去和将来的时间的片段，如果这样说，那不是那样的。如果未把握那，那么也将不执着于那周遍本身，因此应当通过与那个时间相关联来把握，从而了解。
English
Because of clinging to sound itself or to the thing itself. Therefore, just like sound itself and so on, there is no difference in this. If some erroneous dharmas are not seen, what fault is there in this? For example, if it is said to be like a stump and a person, that is not right. Because without a person and a stump, one can only see something bare. Without pervasiveness and another, there is no wisdom of meaning here. Being separated from pervasiveness and another is not something that can be grasped. If its own nature is like that, if it is not grasped, then it is the very ungrasped, therefore it will become the very ungrasped. If even if the length is not grasped, is it not seen? No, because what is seen there is the limb itself. That is not the length itself. The length itself is that which has limbs, and that should also be understood by subsequent inference. Like this: When one moves, everything moves, therefore it is one, thus understood, therefore oneness, this is from inference. If one limb is not seen, then the collection of all limbs is roughly observed, that will become one with the other, this is not a subsequent inference, because mutual connection itself will become a subsequent inference, not oneness itself. That is also not the object of subsequent inference, if the direct perception is not entered, it will become the object of other valid cognitions (pramāṇa). That itself is both seen and unseen, that is unreasonable. Therefore, whether it is pervasive or non-pervasive in time, that is grasped by direct perception, not the object of subsequent inference. If that is not the object of direct perception by its own nature, then that is not its own nature. When direct perception takes blue itself as its object, then it is not yellow and so on. When other times are not grasped as pervasive, one should think there that it is like that, otherwise, if all the fragments of time are collected, because all the time of that itself will be complete, the time of that itself will become doing the actions of all times. If the fragments of past and future times are not grasped, if it is said like that, it is not like that. If that is not grasped, then one will also not cling to that pervasive itself, therefore one should grasp it by relating it to that much time, thereby understanding.