Tibetan
ལྟར། དངོས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཤེས་པས་གང་ཞིག་མི་མཐོང་བའི། །དོན་དེ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི། །ཞེན་པས་ཡིན་ཞེས་གཟུ་ལུམས་ཡིན། །ངེས་པ་ནི་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་འདི་ནི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ངེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་གང་གི་ཞེས་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ། འོ་ན་ངེས་པ་ག་ལས་ཤེ་ན། གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གོམས་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ག་ལས་ཕྱིན་ཀྱི་ལོག་ཏུ་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ཙམ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངེས་པ་ཁོ་ནས་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ངེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གོམས་པ་ལས་ངེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་ངེས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ངེས་པ་དེ་གོམས་པ་ལ་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ན། དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྣང་བ་གཞན་ཉིད་དོ། །སྣང་བ་ལས་སྣང་བ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པ་ལས་དོན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་གང་ལ་ཡིན་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོར་ རིག་བྱ་ཡང༌། །དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ག་ལས་ཞེས་རྒྱུ་འདྲི་བ་ནི་རིགས་ཀྱི། འདི་གད་ལ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བའི་དོན་དེ་གོ་གང་ཞིག །འདི་ལྟར། མྱོང་འདི་གང་ལ་ཞེས་བརྗོད་ལ། །གང་ཚེ་དོན་ལ་སླར་བཟློག་པ། །དེ་ཚེ་དོན་འདི་གང་ལ་ཞེས། །འདྲི་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དྲི་བ་ནི་རྩེད་མོ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐར་ཐུག་པ་མ་མཐོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དོན་དེ་
Chinese
如是。 实际上从意义中产生的，以知识所不能见到的，那个意义与此不同的，以执着认为是，乃是偏袒。 确定是跟随体验的。 因此，由此确定这是体验意义，而不是仅仅自己的体性。如果不是这样，确定就不会变成那样。 如果这样说，那不是这样的，难道不是不明白体验本身是什么吗？ 如何能成就跟随体验呢？ 那么，确定从何而来呢？ 已经说明是从习惯而来。 习惯也是从体验而来，那么从何而来会颠倒呢？ 这也不是回答，因为如果是那样，那么任何事物都不会颠倒地确定，这也是可见的。 因此，这是不合理的。 如果仅仅是见解不能分别，那么，如果说只有确定才能分别意义和非意义，如果那样，那么确定也不能分别，因为认识到两个月亮并不能确定为一个月亮。 如果说从习惯中确定能够特别地成立，那是不对的，因为习惯不是原因。 如果分别确定地体验，那么确定会变成习惯。 如果说确定意义也是想要意义的作用，那么，那个作用就是其他的显现。 从显现中也不会产生其他的显现。 因此，意义不是从确定中存在的。 如果说体验在何处，那么所说之处也同样说： 那个体验是自己的，不是其他任何的。 显现各自 所知也是，那是它的自身。 意义的自性不会无因而生，因此问从何而来是合理的。 问这在何处有什么意义呢？ 如此，说体验在何处，何时反过来问意义，那时问这个意义在何处，就会变成没有尽头。 这种样子的提问是游戏。 为什么呢？ 因为没有见到最终的缘故。 如此，那个意义
English
As such. Actually arising from meaning, What is not seen by knowledge, That meaning is different from this, To assert it is due to attachment is biased. Certainty follows experience. Therefore, it is understood from certainty itself that this is experiencing meaning, and not merely its own nature. If it were not so, certainty would not become like that. If you say so, that is not the case, is it not that you do not understand what experience itself is? How can following experience be accomplished? Then, from where does certainty come? It has already been shown that it comes from habit. Since habit also comes from experience, then from where does it come to be determined in reverse? This is also not an answer, because if it were so, then nothing would be determined in reverse, and this is also visible. Therefore, this is unreasonable. If mere view does not differentiate, then, if it is said that only certainty differentiates meaning and non-meaning, if that is the case, then certainty also cannot differentiate, because knowing two moons does not determine one moon. If it is said that certainty from habit specifically establishes, that is not correct, because habit is not the cause. If one experiences separately and certainly, then that certainty becomes habit. If it is said that determining meaning also desires the function of meaning, then that function is another appearance. Another appearance does not arise from appearance. Therefore, meaning does not exist from certainty. If it is said where the experience is, then what is said is also said there: That experience is its own, not someone else's. Manifest separately What is to be known is also, that is its own. Since the nature of things does not arise without a cause, it is reasonable to ask from where this comes. What is the meaning of asking where this is? Thus, saying where this experience is, when one asks back about meaning, then asking where this meaning is becomes endless. This kind of question is a game. Why? Because the ultimate reason is not seen. Thus, that meaning
Tibetan
གང་ལས་ཡིན་།དེ་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མྱོང་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཞི་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིས་ནི་དྲུག་པའི་དོན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་དགག་པར་ནུས། འདི་ལྟར་དེ་དང་ལྡན་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་སུམ་རིག་བྱ་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་དོན་གཞན་མིན། །རྣམ་པ་དེ་ལ་སྔོན་པོ་ཞེས། །ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དྲུག་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གང་ཞིག་མྱོང་བ་དེ་ནི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེའི་མྱོང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དེ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་མྱོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དོན་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཕྱོགས་དང་འབྲང་པར་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་འདི་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན།
Chinese
从何而来？因为在何处见到就是那个样子。如果说没有再次辩驳和考察，如果那样，就是因为没有见到事物。感受也安住于自己的自性，因为见到就是那个样子。考察基础有什么用？这已经舍弃了对第六意义的辩驳和考察。说那个，就是说那不是其他任何东西。那么，如何能够否定显现中分别认知的事物？如果说，像这样，具有那个，显现中见到蓝色，不是的，因为已经说过没有见到事物。显现所知那个的， 是相状本身不是其他事物。 相状那个称为蓝色， 只是假立名称不是其他。 因此，具有蓝色自性的感受就是感受蓝色，比如称为眼翳的身体一样。仅仅称为第六意义并不是他体。这是因为相状无论如何也会改变。或者，如果那个没有其他感受，那么那个如何能成为显现中的体验？不是的，因为成为自己自性的感受本身就会清晰地显现，因为不可能是其他自性的显现。那个自性不会变成其他的，如果那样，就不会变成其他的。或者，如果识是隐蔽的，那么所感受的那个就会成为事物吗？如果那样，那个的感受就会成为自性，因为没有其他需要认识的。即使变成那样又有什么过错？那不是其他任何东西。 如果说是事物的自性，那么对于其他也会变成那样，因此一切都会见到那个吗？对于其他不是那样的。如果说是显现中需要认识的，但不是自性，不是的，如果通过认识那个自性而分别安立为他体，然后那样称呼。因此，蓝色等等不是其他需要认识的，而是自性那个本身就是感受。或者，如果事物没有感受，那么如何处理外境和随之而来的行境呢？
English
From where does it come? Because wherever it is seen, it is seen as such. If it is said that there is no further debate or examination, if that is the case, it is because the object is not seen. Feeling also abides in its own nature, because it is seen as such. What is the use of examining the basis? This has already abandoned the debate and examination of the sixth meaning. To say that, is to say that it is not something else. Then, how can one deny the object that is distinctly cognized in manifestation? If it is said that, like this, possessing that, blue is seen in manifestation, it is not so, because it has already been said that the object is not seen. The manifest knowable is, Itself the aspect, not another object. That aspect is called blue, It is just a designation, not another. Therefore, the feeling that has the nature of blue is the feeling of blue, just like what is called the body of eye-disease. Merely calling it the sixth meaning is not other. This is because the aspect will change in any way. Or, if there is no other feeling in that, then how will that become an experience in manifestation? It is not so, because the feeling that has become one's own nature itself will clearly manifest, because it is not possible for the manifestation of another nature. That nature will not become another, if that is the case, it will not become another. Or, if consciousness is hidden, then will that which is felt become an object? If that is the case, that feeling will become the self, because there is nothing else to be known. Even if it becomes that way, what is the fault? That is not something else. If it is said to be the nature of the object, then it will become that way for others as well, so will everyone see that? It is not like that for others. If it is said that it is to be known in manifestation, but not by the self, it is not so, if by understanding that nature itself, it is separately established as other, and then it is called that way. Therefore, blue and so on are not to be known by others, but the self itself is the feeling. Or, if there is no feeling of the object, then how should one deal with the external environment and the subsequent field of activity?