Tibetan
ངོས་སུ་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཅི་ལྟར་དེའི་ཆོས་ཤེས་པར་བྱ་བར་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཚོགས་བ་གྲུབ་འགྱུར་ན། །འདི་ནི་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ཟན་ཆོས་ཅན་ཙམ་ཉིད་ཕྱོགས། །གང་གི་ཚེ་ཚོགས་པ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ན། འདི་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། དེ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་གྲུབ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆོས་ཅེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་མ་གྲུབ་ན། དེའི་ཆོས་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན། འདི་བརྗོད་པ། ཉེ་བར་བཏགས་པ་རབ་འཇུག་ནི། །རྩོད་པ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་ཡིན། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི། །མཚན་ཉིད་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར། །འདིར་རྩོད་པར་བྱེད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་ཆེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྤྱོད་པའི་དུས་ན། ཕྱོགས་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཙམ་ལ་གཏན་ཚིགས་མཐོང་ནས་ཁྱབ་པར་དྲན་པ་ནི། ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་བློར་འགྱུར་རོ།། སྔར་ནི་བློ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཙམ་རྟོགས་པས་ལུས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལྟར་ངེས་པ་མེད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གྲུབ་པ་དང་གསལ་བ་ཙམ་བཟློག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་དང་གསལ་བ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །འདི་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་ན། དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱང་ གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་མིག་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ས་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཉིད་
Chinese
就我而言，是执持为宗（ཕྱོགས།），因为它的法是因，所以没有过失。如果立宗不成立，那么如何能成立去了解它的法呢？这也是不合理的。例如：如果立宗能成立，这又如何成为宗呢？对于所要证成的法存在怀疑，仅仅具有有法（ཆོས་ཅན།）的性质才是宗。当立宗成立的时候，因为它不是想要了解的特殊对象，所以就不是宗了。同样，有人说，对于它来说，想要自己被证成才是宗。如果已经成立，又怎么会想要被证成呢？因此，所谓“宗法”（ཕྱོོགས་ཆོས།）是什么意思呢？就是对于所要证成的法存在怀疑的有法之法。当它不成立的时候，它的法又怎么会不成立呢？那么，如果说是因为对支分进行了总体的近似指称，那又该怎么解释呢？这是在说：近似指称是为了避免争论。如果说是有法之法，那么定义就会过于宽泛。这里存在争论，所谓的“宗法”是不合理的，因为在因运用其自身体性的时候，宗是不存在的。在仅仅是地、方等有法上见到因，并回忆起周遍关系，之后就会转变为对于所要证成的法，如无常等的认知。因为之前没有这种认知，所以仅仅认识有法就会有所遗漏。如果说对于所要证成的法存在怀疑，那是不对的，因为没有确定性。难道不是因为存在怀疑才运用因吗？如果说怎么会没有确定性呢？不对，因为想要遣除已经成立和显现的事物。对于已经确定和显现的事物，因是不会运用的，因为没有必要，也无法做到。因此，应该说“有法之法”。如果说说了“有法之法”，那么作为例子的有法之法也会变成因，因此，被眼睛所见也会变成因。因此，为了能够把握转变为地、方的有法，所以才说了“宗”。那么，如何是有法呢？
English
As for me, it is holding to be the subject (ཕྱོགས།), because its dharma is the reason, so there is no fault. If the proposition is not established, then how can it be established to understand its dharma? This is also unreasonable. For example: If the proposition can be established, how can this become the subject? There is doubt about the dharma to be proven, and merely having the nature of a subject (ཆོས་ཅན།) is the subject. When the proposition is established, because it is not a special object that one wants to understand, it is not the subject. Likewise, some say that wanting oneself to be proven is the subject. If it is already established, how would one want to be proven? Therefore, what is the meaning of "subject-property" (ཕྱོོགས་ཆོས།)? It is the dharma of the subject that has doubts about the dharma to be proven. When it is not established, how can its dharma not be established? Then, if it is said that it is because of the general approximation of the limbs, how should it be explained? This is saying: Approximate designation is to avoid disputes. If it is said to be the dharma of the subject, then the definition will be too broad. There is a dispute here, the so-called "subject-property" is unreasonable, because when the reason uses its own nature, the subject does not exist. Seeing the reason on merely the subject of earth, direction, etc., and recalling the pervasion, it will later turn into the cognition of the dharma to be proven, such as impermanence, etc. Because there was no such cognition before, merely recognizing the subject will be omitted. If it is said that there is doubt about the dharma to be proven, that is not right, because there is no certainty. Isn't it because there is doubt that the reason is used? If you say how can there be no certainty? No, because you want to eliminate things that have already been established and manifested. For things that are certain and manifest, the reason is not used, because it is not necessary and cannot be done. Therefore, it should be said "the dharma of the subject." If you say "the dharma of the subject," then the dharma of the example will also become the reason, therefore, being seen by the eyes will also become the reason. Therefore, in order to be able to grasp the subject that turns into earth and direction, the "subject" is said. So, how is it the subject?