Tibetan
བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་བྱ་བར་ ཇི་ལྟར་ནུས། འོ་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ལན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཞེས་ལས་ལ་བྱ་རྐྱེན་མ་ཡིན་ནམ། ལས་ཀྱང་བྱེད་པའི་འདོད་ཕུགས་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་དེ་ཅི་ལྟར་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ནི་མེད་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཐབས་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྐྱེན་ནི་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དག་གི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ནམ། གཅིག་གི་ཚིག་ཀྱང་དེར་གཙུག་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་ལྡེ་དག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །རེ་ལྡེ་རྣམས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །འདིར་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་ནམ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྲང་ན། དེ་ལ། ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་ཆོས་མཐུན་མེད། །ཆོས་ཅན་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ན་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་པས་དེའི་ཆོས་ཡོད་པའི་དཔེ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དཔེའི་མཚན་ཉིན་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་བུམ་པ་ལ་སོགས་དེའི་ཆོས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ནི། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཆོས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཚོགས་པ་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནའང༌། །གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དང༌། །དཔེ་ཡི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་གྱུར། །དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་ པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་དེའི་ཆོས་ཡོད་པའི་དཔེ་ནི་དཔེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའོ་མཚན་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་མི་འབྱོར་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཚོགས་པ་ནི་ཚོགས་པ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་སྐྱེ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པས་ནི། དཔེ་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའོ་གཏན་ཚིགས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གཞན་དག་ལ་མ་གྲུབ་པས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་དོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དག་ཆོས་མཐུན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མེད་པས་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ། །ཚོགས་བ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲ་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། མི་སྲིད་ཕྱིར་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་འདོད། །བསྟན་བཅོས་ཅི་བྱ་ཅི་རིགས་པར། །རང་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཉེ་བར་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཅི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་གཞན་དུ་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་དེ་བཞིན་དུ་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཤེས། ཁྱོད་ཀྱང་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡང་ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ཏེ། ཡན་ལག་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཏེ། འདིར་ཡང་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན། །ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད། །གང་ཚེ་དེ་ཆོས་གཏན་ཚིགས་ནི། །ཅི་ལྟར་འདིར་ནི་ཉེར་བཏགས་ཉིད། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ད
Chinese
一切所立宗皆成承许，除此以外则成能立。又或者，除了能立之宗以外，所立之法立宗即是承许，这样的区分如何能做到呢？如果这样，那就会变成犹豫不决了吗？不是的，因为这将会被解释。如果说“所立”不是业格吗？业也是作者的意图。如果想要全部，那不是能立，那怎么会变成所立呢？这并非没有道理，因为能立本身就是以方法本身作为所立的意图。此处特别殊胜的因也不是承诺。有些人因为承认结合的区分，而另一些人则因为抛弃殊胜之处。或者产生的因？一个词在那里也不会变成正量，而是会变成摇摆不定。因为想要变成摇摆不定。承诺的宗派也是存在的。因此，说“所立之法是立宗”是不行的。这里，法或者有法，或者集合是所立吗？对此：法作为所立，没有法同。有法，因变得无意义。如果法是所立，而立宗是承许，那么“常恒”就是承许了。对此，因为所立与法相同，所以具有该法的例子就是例子，这与例子的定义相违背。因为瓶子等具有该法，而所立之法无常，所以具有生等之法也不是。如果是有法，那么因为已经成立，所以“所立成立即是因”是不合理的。或者，如果两者都是所立，那么会有遍于双方的过失。如果集合不是所立吗？集合不是成立的，也不是具有生等之法，也不是非不。在此解释说：集合所立。
English
All established tenets become commitments, and apart from that, it becomes the establisher. Or, apart from the establisher's tenet, the to-be-established dharma, the established tenet itself is a commitment, how can this distinction be made? If so, would it become indecisive? No, because this will be explained. If "to-be-established" is not an accusative case? The action is also the intention of the agent. If one wants everything, that is not the establisher, so how can it become the to-be-established? This is not without reason, because the establisher itself is the intention of wanting the to-be-established by means of the method itself. Here, the particularly excellent cause is also not a promise. Some accept the distinction of combination, while others abandon the excellent. Or the cause of arising? A single word there will not become valid cognition, but will become wavering. Because it is desired to become wavering. The tenet of commitment also exists. Therefore, it is not permissible to say that "the to-be-established dharma is the established tenet." Here, is dharma, or the possessor of dharma, or the collection to-be-established? To that: Dharma as the to-be-established, there is no dharma similarity. The possessor of dharma, the reason becomes meaningless. If dharma is to-be-established, and the established tenet is a commitment, then "permanence" becomes a commitment. To that, because the to-be-established is the same as dharma, the example that has that dharma is an example, which contradicts the definition of example. Because the pot and so on have that dharma, and the to-be-established dharma is impermanent, so it is not that it also has the dharma of arising and so on. If it is the possessor of dharma, then because it is already established, it is unreasonable to say that "the established to-be-established is the reason." Or, if both are to-be-established, then there is the fault of pervading both sides. If the collection is not to-be-established? The collection is not established, nor is it the dharma of having arising and so on, nor is it non-non. Here it is explained: the collection to-be-established.
Chinese
即使是这样，二者之间也存在差别。如果所要证明的事物，那时论式和例子的定义都不能成立。例子和法相同，因此说“以能立来成立所立”是论式的定义。与所要成立的事物在法上相同，因此具有该法的例子是例子，这就是例子的定义。如果是要成立的集合，那就不可能了。例如，集合与具有集合的事物并非不同，因此二者都将成为所要成立的事物。以所要成立的法的特殊性，如具有生法等，例子中没有相同的法。论式存在于有法者上，但在其他事物上不能成立，因此没有论式的定义。以无常性来区分的有法者和瓶子等例子，也没有相同的法。因此，也没有例子的定义，所以例子和论式的定义都不能成立。因为集合不可能，所以会包含在所立的法中。如果说，包含在集合中的声音也包含在各个部分中，那么这也是不行的。因为不可能，所以所立的声音，如果想要包含在有法者中，那么经典要做什么，应该如何做，自己就会包含在其中。那时，说定义有什么用呢？就像所说的定义在意义上不可能，所以要说其他一样。论式等的自性又如何理解呢？会变成其他常法。例子的定义也是如此，所以经典没有意义。如果说周遍于有法的是论式，你也不是假立，想要让宗的声音包含在有法者中吗？即使那样，宗也是有法者，因为对部分假立了总的缘故。如果说这里也会有同样的过失，那不是的。就像这样，想要了解的特殊性，有法者是宗的自性。什么时候那个法是论式呢？怎么会在这里假立呢？所要成立的法的定义，想要了解的特殊性的法的法是什么，那就是。
English
Even so, there is a difference between the two. If the thing to be proven, then the definitions of the reason and the example cannot be established. The example and the dharma are the same, so saying "establishing what is to be established by the proof" is the definition of the reason. Being the same in dharma with what is to be established, therefore the example with that dharma is the example, and this is the definition of the example. If it is the set to be established, then it is impossible. For example, a set is not different from the thing that has a set, so both will become the thing to be established. With the specificity of the dharma to be established, such as having the dharma of birth, etc., there is no same dharma in the example. The reason exists on the dharma-possessor, but it cannot be established on other things, so there is no definition of the reason. The dharma-possessor and the example of the vase, etc., distinguished by impermanence, also do not have the same dharma. Therefore, there is also no definition of the example, so the definitions of the example and the reason cannot be established. Because the set is impossible, it will be included in the dharma to be established. If it is said that the sound included in the set is also included in each part, then this is also not possible. Because it is impossible, the sound to be established, if you want to include it in the dharma-possessor, then what should the scripture do, how should it be done, it will include itself in it. At that time, what is the use of saying the definition? Just like the definition that is said is impossible in meaning, so you have to say something else. How can the nature of the reason, etc., be understood? It will become another constant dharma. The definition of the example is also the same, so the scripture is meaningless. If it is said that what pervades the dharma-possessor is the reason, aren't you also falsely establishing and wanting to include the sound of the subject in the dharma-possessor? Even so, the subject is also the dharma-possessor, because the general is falsely established for the part. If it is said that there will be the same fault here, that is not the case. Like this, the specificity that you want to understand, the dharma-possessor is the nature of the subject. When is that dharma the reason? How can it be falsely established here? The definition of the dharma to be established, what is the dharma of the specificity of the dharma that you want to understand, that is.