Tibetan
ག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལག་ཅན་ཡོད་ཀྱང་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་ལྷག་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ། །དེའི་ཡོན་ཏན་དང་ལས་དང་ལྡན་པ་བལྟར་རུང་བའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདི་ཡང་ཁས་བླངས་པ་དག །རང་གི་ཚིག་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་རང་གི་ཚིག་སོགས་ཀྱི། །གནོད་པ་དག་ནི་སྲིད་པས་ན། །ཅི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ནི། །དཔེར་བརྗོད་གཞན་ཡང་རྟོགས་བྱ་བ། །རང་གི་ངོ་བོ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ལག་ཅན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པས་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལས་གཞན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་དཔེར་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ཀྱང་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་ཅི་ལྟར་དེ་གཉིས་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྲུབ་ན། དེ་བདེན་པ་ཞིག་ན། བྱ་བ་དུས་གསུམ་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ལྟའི་བདག་ཉིད་གཞན་དག་ལ། །དེ་ལྟར་བཀོད་དེ་དེ་ཡི་ཚེ། །མི་འདོད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །བྱ་བའི་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པས། དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་དེ་ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ།། གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲས་བུམ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་
Chinese
因为没有领悟的缘故。又，即使有支分，但从色和味等支分中超胜的部分是有领悟的。因为不具备与其功德和作用相应的、可观察的支分。从损害法之差别的角度来说，是宗派的过失。这个宗派也是被承诺所破。被自己的语言和比量以及名声所破。承诺自己的语言等的，损害是因为存在，如所说宗派，其他的例子也应领悟。如同损害自己的自性等一样。又，以能损害支分的理证来显示，除了这个以外，阿阇梨所说的例子也应领悟。那也是先前所显示的。如果说，所要成立的所显示的宗派是承诺，那么这是有理智者们的宗派的。如果问：这有什么过失呢？那么未成立的因和例子等也会因此而成为过失。如果说，因为是所要成立的，所以是所要成立的吗？未成立的因和例子等会成为所要成立的，那么，那二者怎么会成为承诺的过失呢？如果现在所要成立的显示得以成立，如果那是真实的话，因为行为是具有三时所缘的缘故。在那样的自性其他的上面，那样安立，在那时，即使不希望也会成为所要成立的。行为的所有缘都是具有三时所缘的。因此，后来要成立的会成为所要成立的。怎么后来要成立的会成为这个呢？因为那时显示不是那样的自性的缘故。那是所要成立的，但是在那个时候，因为显示接近于能成立的缘故，所以在那个时候不是所要成立的。未成立的也不会成为对其他的能成立，因此那是后来所要成立的。因此，在后来的时间里，所要显示成为所要成立的，那会成为承诺。如果说，怎么用所要成立的词，就像要做瓶子一样，不是领悟到依赖于作者的所要成立的，那样成立
English
Because there is no realization. Also, even if there are limbs, the part that surpasses the limbs such as form and taste is that there is realization. Because it does not have observable limbs that possess its qualities and functions. From the perspective of harming the difference of dharma, it is a fault of the tenet. This tenet is also refuted by the promise. Refuted by one's own words and inference, and by fame. The harm of promising one's own words, etc., is because it exists, like the stated tenet, other examples should also be understood. Just like harming one's own nature, etc. Furthermore, it is shown by the reasoning that harms the limbs, other examples spoken by the teacher besides this should also be understood. That is also what was previously shown. If it is said that the side that shows what is to be proven is a promise, then this is the side of those who have reason. If you ask, what is the fault in this? Then the unestablished reason and examples will also become faults there. If it is said, is it to be proven because it has become what is to be proven? Since the unestablished reason and examples will become what is to be proven, then how can those two become the fault of the promise? If the showing of what is to be proven is now established, if that is true, because the action is the object of the three times. On other such selves, thus established, at that time, even if one does not want to, it will become what is to be proven. All the conditions of action are the objects of the three times. Therefore, what will be proven later will become what is to be proven. How will what is to be proven later become this? Because at that time it is shown not to be such a self. That is what is to be proven, but at that time, because it is shown to be close to what can be proven, it is not what is to be proven at that time. The unestablished will also not become what can be proven to others, therefore that is what is to be proven later. Therefore, in the later time, what is to be shown as what is to be proven will become a promise. If you say, how does the word to be proven, like doing a vase, not realize the to be proven that depends on the author, thus it is established
Tibetan
པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ན་འདིར་བདེན་པ་ཞིག་ན། ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ། །འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་མིན། །ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཞན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲས་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་རྒྱུ་དང་བཅས་པས་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་ནི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དག །མ་གྲུབ་དཔེར་ནི་བྱས་པ་ཡིན།། གཞན་དུ་རི་བོང་རྭ་ལ་སོགས། །མ་གྲུབ་ཀུན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཡང༌། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྨྲ། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གྲངས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་སམ། ཡང་ན་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྐབས་ལ་མ་ལྟོས་པར་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ལས་ལ་བྱ་བའི་རྐྱེན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོའི་ཕུགས་འདོད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་གང་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དི་
Chinese
如果说，仅仅显示自身也无法理解，那么如何成立呢？如果不能成立，就会陷入承诺无法成立的困境。如果说，这不是理解的时候，那么这里有一个真理：通过理解的场合无法成立，一切都能被理解。因此，所要成立的声音，不依赖于意愿的差别。通过理解的场合来阐明，对于依赖于作者的所要成立的事物，所有其他的所要成立的事物都被所要成立的声音所包含。因此，无法区分其他的所要成立的事物。区分作者的所要成立的事物，是因为那是理解的理由的场合。有些人认为，就像有因的事物会变化一样，无因的事物也不会变化，因为那样一切都会变成一切。如果不是显示成立本身，那么成立就是宗（ཕྱོགས།），说宗就是宗，也没有其他的理由。因此，所要成立的声音不能依赖于意愿的差别。与作者的所要成立的事物相反，是因为那是理解的场合，所以与它不相同。因此，例子和理由，如果未成立，例如就是所作。否则，像兔角等，所有未成立的事物都会变成所要成立的事物。就像那样，说例子和理由未成立，就会陷入承诺的困境。例如，声音是无常的，因为它是所作，就像瓶子一样，这是相对于数论派而言的。或者，因为它是眼睛所能见到的，就像虚空一样。如果是不依赖于场合而作出的承诺的定义，那么同样地，兔子的角等也会陷入成为所要成立的事物的困境。然而，显示所要成立的事物就是承诺，这在这里也与理解的场合相关，并非一切所要成立的事物都会陷入承诺的困境。然而，仅仅显示所要成立的事物，是因为陈述了行为的原因。行为也是作者的根本意愿，因此是具有卓越之处的特殊事物。成立本身……
English
If it is said that merely showing itself is also impossible to understand, then how can it be established? If it cannot be established, it would lead to the fallacy of the commitment not being established. If it is said that this is not the time for understanding, then here is a truth: what is not established by the occasion of understanding, everything is understood. Therefore, the sound of what is to be established does not depend on the difference of intention. By the occasion of understanding, what is to be clarified depends on the agent, and all other things to be established are included by the sound of what is to be established. Therefore, it is not possible to distinguish other things to be established. Distinguishing the agent's things to be established is because it is the occasion of the reason for understanding. Some argue that just as things with causes change, so too things without causes do not change, because otherwise everything would become everything. If it is not showing the establishment itself, then the establishment is the subject (ཕྱོགས།), and there is no other reason to say the subject is the subject. Therefore, the sound of what is to be established cannot depend on the difference of intention. The opposite of the agent's thing to be established is because it is the occasion of understanding, so it is not the same as it. Therefore, examples and reasons, if not established, for example, are made. Otherwise, like rabbit horns, etc., all unestablished things would become things to be established. Likewise, saying that examples and reasons are not established leads to the fallacy of commitment. For example, sound is impermanent because it is made, like a pot, which is in relation to the Samkhya school. Or, because it is visible to the eye, like space. If the definition of commitment is made without relying on the occasion, then similarly, rabbit horns, etc., would also fall into the predicament of becoming things to be established. However, showing what is to be established is the commitment, which here is also related to the occasion of understanding, and not everything to be established falls into the predicament of commitment. However, merely showing what is to be established is because the cause of the action is stated. The action is also the agent's fundamental intention, so it is a special thing with excellence. The establishment itself...