Tibetan
དང་རྫས་ཉིད་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་གསལ་བས་གསལ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་གསལ་བ་རིགས་མི་ མཐུན་པ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིགས་རྣམས་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕན་ཚུན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ལ་ཡང་མི་མཐུན་པ་གནས་པ་ཉིད་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། གསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རིགས་གཞན་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་ཞེས་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བར་མ་དོའི་ཤ་ལྷག་པའི་སྤྱིས་ཅི་བྱ་སྟེ། རང་གི་དགོས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་ཡོད་ན་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །མེད་ན་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྫས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་དེ་ལས་སམ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉི་ག་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་ངག་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚིག་ཀུན་བདེན་པའི་དོན་མིན་ཞེས། །ངག་དང་བདེན་མིན་པ་ཉིད་ཀྱི། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་དག །སྤོང་བ་བརྗོད་འདོད་ལ་སྐྱོན་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་ངག་ཉིད་མི་བདེན་པ་ཉིད་སྤྱིར་བཟློག་པར་འདོད་པའི་ཚེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དག་གི་ཆོས་རྟག་པ་ཉིད་དམ་མི་བདེན་པ་ཉིད་བརྗོད་བྱ་མི་བདེན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཉི་གའི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མི་བདེན་པ་ཉིད་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་པོ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེས་ནི་ངག་ཉིད་དང་མི་བདེན་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་འདིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཡིན་པར་ལྟའོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་སྨྲ་བ་པོས་འགའ་ཡང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་
Chinese
并且，实体本身仅仅是相似的形态。它的差别在于，被称为与它种类不同的显现所显现的本身，而不相似的显现也因为不相似的住处而存在，因此会变成互相依赖的过失。然而，如果说种类本身仅仅是互相不同的，那么，对于这一点来说，不相似的住处本身就是遣除的原因。如果是以自己的自性来遣除，那么显现也同样会变成那样，因此其他的种类就没有意义了。如果说“功德”是相似形态的原因，因此功德等就是功德本身，那么，对于这一点来说，中阴界的剩余之肉有什么用呢？因为各自确定的普遍形态的觉悟之因是由各自确定的本身所成就的。如果这样，那么实体和非实体本身在自性上没有任何差别。因此，如果实体存在，那么实体和非实体就没有差别。如果不存在，那么说有差别是不合理的，因为实体是世俗存在的，而功德是从它而来或者其他的。以自性和差别两者显现的方式来举例说明，就像说所有的话语都不是真实的意义一样。词句全部不是真实的意义，对于语言和非真实本身的，它的自性和差别，舍弃说出意图是有过失的。当想要普遍否定语言本身不是真实的时候，两者的自性是相违背的。当有法的事物是常恒本身或者非真实本身，所说之物是非真实的时候，两者的差别是显现的，因为所有话语的差别和所说之物非真实本身是显现的。通过所说之物的力量，说话者变成了量士夫，因此，他显现了语言本身和非真实的所说之物本身。有法的差别在这里也被看作是不常恒本身等。如果不是成立为不常恒本身，那么就没有必要承认说话者是量士夫。如果变成是常恒本身，那么因为说话者什么也不做，所以说
English
And substance itself is merely a similar form. Its difference lies in what is called being manifest by the manifestation that is dissimilar to it, and the dissimilar manifestation also exists because of the existence of the dissimilar place, therefore it will become the fault of mutual dependence. However, if it is said that kinds themselves are merely different from each other, then, for that, the existence of dissimilarity itself is the cause of removal. If it is removed by its own nature, then manifestations will also become like that, therefore other kinds are meaningless. If it is said that "qualities" are the reason for similar forms, therefore qualities and so on are qualities themselves, then, for that, what is the use of the remaining flesh of the intermediate state? Because the cause of the realization of the universal form that is determined separately is accomplished by the separately determined itself. If this is the case, then substance and non-substance themselves have no difference in nature. Therefore, if substance exists, then substance and non-substance are no different. If it does not exist, then it is unreasonable to say that there is a difference, because substance exists conventionally, and qualities are from it or other. To illustrate with both self and difference appearing, it is like saying that all words are not true meanings. All words are not true meanings, for language and non-truth itself, its self and difference, abandoning the intention to speak is a fault. When one wants to generally negate that language itself is not true, the nature of both is contradictory. When the subject of the dharma is permanence itself or non-truth itself, the object of speech is non-truth, then the difference between the two is manifest, because the difference of all words and the object of speech non-truth itself is manifest. Through the power of the object of speech, the speaker becomes a valid person, therefore, he manifests language itself and the non-true object of speech itself. The difference of the subject of the dharma is also seen here as impermanence itself and so on. If it is not established as impermanence itself, then there is no need to acknowledge the speaker as a valid person. If it becomes permanence itself, then because the speaker does nothing, so to speak
Tibetan
བ་པོ་དག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངག་ནི་རྟག་གྱུར་ན། །སྨྲ་བ་པོ་ནི་དོན་མེད་པར། །ངག་གི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་མེད་ན། །གྲུབ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་འགྱུར། །ངག་གི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ངག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ཅི་ཡང་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ངག་གིས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཁྱད་པར་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་འདི་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་ནི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ཏེ། ཕྱོགས་འདིས་དཔེར་བརྗོད་པར་བཤད་པ་ལྷག་མ་རྟོགས་པའི་དོན་དུའོ། །ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་ཙམ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཙམ་དུ་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་མེད་པའི་འབྲས། །མཐོང་ནས་ཡན་ལག་ཅན་འདོད་དོ། ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ནི། །གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལས་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་ནི་བློ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པའི་རྣམ་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་གྲུབ་ན་ནི་ངེས་པར་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ཧ་ཅང་རིང་པོ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཕན་ཚུན་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་མ་འདྲེས་པའི་སྒྲའི་ཡུལ་དག་ལ་སེམས་གཅིག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྟོགས་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མི་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་དེར་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་རྩི་བ་ཉིད་ དང། བྱ་བ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དང༌། དེ་དག་གི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྲུབ་པོ།
Chinese
语者即会成为无有。 因此，这与自己的言辞相违背。如果语言是常恒的，那么说话者就没有意义了。如果语言的自性无法成立，那么成立就会变得容易。不是为了成立语言的自性而做的说话者，就不是对语言有所助益的。不是成为那样的助益者，因为对它什么也没做，所以不是助益者的说话者，不是语言所依赖的。也是所依赖的，因此不是要成立无常。因此，通过阐明它的差别，这就像似宗一样安住。对此，《释量论》的作者只是揭示了例子的一个方面，通过这个方面来解释例子，是为了理解其余的部分。不是仅仅要成立具有支分的其他，然而，具有作用、具有功德、具有聚合之因是实事，具有叫做实事的体相，同样，也要成立对于所见是坚固的。如果仅仅是成立具有支分的其他，那么，那时它仅仅在世俗谛中成立。因为支分是胜义中存在的，具有支分是世俗中存在的，因此，如果要仅仅成立其他，那么就是在已成立之上成立。无可否认的果，见到后想要有支分。如果不是具有差别者的其他存在，那么成立就是在已成立之上成立。从极微等支分中仅仅是他体的角度来说，是颠倒识的行相的行相成立本身。如果那本身成立，那么就必定是在已成立之上要成立的。不是处在非常遥远的地方，而是处在互相靠近的地方，并且对于不混杂的声音的境，以一个心的行相显现的觉悟就是所见本身。因此，仅仅凭此并不能成立与识的行相相异的具有支分。因此，在那里要成立具有实事的体相本身。而且，如果具有叫做功德是计算本身，行为是向下运行本身，以及它们的聚合之因的体相，那么就能成立与识的行相相异。
English
The speaker will become non-existent. Therefore, this contradicts one's own words. If speech is permanent, then the speaker is meaningless. If the nature of speech cannot be established, then establishment becomes easy. The speaker who does not establish the nature of speech is not beneficial to speech. Not being such a benefactor, because nothing has been done to it, the speaker who is not a benefactor is not relied upon by speech. It is also relied upon, therefore it is not to be established as impermanent. Therefore, by clarifying its difference, this abides as a seeming reason. On this, the author of the *Pramāṇavārttika* only revealed one aspect of the example, and explaining the example through this aspect is for the purpose of understanding the rest. It is not merely to establish the other with limbs, however, having action, having qualities, the cause of aggregation is substance, having the characteristic called substance, similarly, it is also to be established as stable for what is seen. If it is only to establish the other with limbs, then at that time it is established only in conventional truth. Because the limbs exist in ultimate truth, and having limbs exists in conventional truth, therefore, if it is only to establish the other, then it is establishing on what is already established. The undeniable result, after seeing, one wants to have limbs. If there is another that is not with difference, then establishing is establishing on what is already established. From the perspective of merely otherness from the limbs such as atoms, it is the establishment itself of the aspect of the appearance of inverted consciousness. If that itself is established, then it is definitely to be established on what is already established. Not being in a very distant place, but being in a place close to each other, and for the object of unmixed sounds, the realization that appears as the aspect of one mind is the seeing itself. Therefore, by that alone, the limbed one that is different from the aspect of consciousness is not established. Therefore, there, it is to be established as having the characteristic of substance itself. Moreover, if it has the characteristic called quality is calculation itself, action is the downward movement itself, and the cause of their aggregation, then it can be established as different from the aspect of consciousness.