Tibetan
།དཔེ་མ་བསྟན་པར་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདིར་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདིར་བཤད་པ། འདིས་སྒྲུབ་ཡན་ལག་གྱུར་པ་ཡི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང༌། །ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །གནོད་པ་དག་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བཟློག་པ་སྟོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པའི་དཔེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་གཞན་གྱིས་གཞན་བསྟན་ཅེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གསལ་བ་སོ་སོར་ནི་དཔེར་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་བརྗོད་པ་གཅིག་བསྟན་པས་ཆོས་དེ་བདེ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟར་ཆོས་དེར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྨྲས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་ནི་བསྟན་པ་ཡི། །དོན་དུ་དཔེ་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད། །ལྡན་དོན་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། །མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་གཞན་ཡོད་མིན། །མ་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ན། །དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ནི། །བསྒྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་འདི་དག་སྟེ། །ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲད་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་དང་རྫས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བས་ནི་ཕྱི་མ་ཤོས་ཅིག་ཡིན་ལ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་བས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ། །དང་པོའི་དཔེར་བརྗོད་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རང་བཞིན་ལས། །ཐ་དད་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དམིགས། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་དམིགས་མེད་ན། །ཐ་དད་པར་ནི་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པར་དམིགས་པ་དང༌། ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་དེས་ན་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་གཞན་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་གནོད་པ་མེད། །གང་དུ་ཡན་ལག་ཅན་མངོན་སུམ། །དེ་དངོས་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་ཡན་ལག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི
Chinese
如果不对范例进行展示，就不能轻易理解，那么这里有什么原因呢？ 这里说到： 这能对作为论证组成部分的， 有法与法的差别， 以及有法自身的体性， 造成损害的情况进行展示。 这个致力于展示法自身体性之否定的范例，就能展示自身的所有体性和差别。 怎么能通过其他来展示其他呢？ 因为在所证本身中没有差别。 对于此，分别清晰地举例是不可能的。 对于接近展示，也没有必要，因为展示一个范例就能轻易了解那个法。 范例仅仅是接近的象征。 如果法和有法的差别怎么会变成那个法呢？ 那是依赖于所说而成为差别。 应该要证成的就是那个本身，否则进行证成将会变得没有结果。 因此，意义是需要展示的， 在意义上，范例只是略微提及。 具有关联意义的实物之特征， 依赖于所见，没有其他存在。 如果是没有见过的具有差别之物， 那么就没有立宗等等。 如果不是具有差别之物，却有其他存在， 那么证成就是对已成立之事的证成。 这些就是范例： 具有肢体者与肢体们并非他体，因为没有执取微弱的差别。 肢体与具有肢体者并非他体，因为会成为非现量。 实物不是存在的，因为会成为功德和实物以及非实物等。 以遣除有法自身的体性是最后的一个，而以遣除有法与法的差别，则是按照顺序， 是最初的两个范例。 任何从任何的自性中， 是他体的，那就像那样去观察。 如果没有观察到它的体性， 那么就不能成立为他体。 没有观察到他体，那就不是成为现量的他体。 观察到非他体，并且承认是他体，那么这就是相违。 如果肢体是他体， 是现量，就没有损害。 在哪里具有肢体者是现量， 那么那个事物，那些事物也是那样。 如果不是那样，即使具有肢体者是现量，但肢体不是现量的话，那么
English
If an example is not shown, it cannot be easily understood, so what is the reason here? Here it says: This can show the harm to the difference between the subject and the predicate, and to the nature of the subject itself, which are part of the proof. This example, which is dedicated to showing the negation of the nature of the predicate itself, can show all its own nature and differences. How can one show another through another? Because there is no difference in what is to be proven itself. For this, it is not possible to give clear examples separately. There is also no need to show it closely, because showing one example makes it easy to understand that predicate. An example is only an approximate representation. If the difference between the predicate and the subject becomes that predicate, how is that? That is a difference depending on what is said. What should be proven is that itself, otherwise proving it will become fruitless. Therefore, the meaning is to be shown, In meaning, the example is only slightly mentioned. The characteristic of a real thing with related meaning, Depends on what is seen, there is no other existence. If it is an unseen thing with differences, Then there is no proposition, etc. If it is not a thing with differences, but there is another existence, Then proving is proving what is already established. These are the examples: A whole with parts is not different from the parts, because there is no grasping of subtle differences. A part is not different from a whole with parts, because it would become non-perceptible. A substance does not exist, because it would become qualities, substances, and non-substances, etc. Eliminating the nature of the subject itself is the last one, and eliminating the difference between the subject and the predicate, in order, are the first two examples. Whatever is different in nature from anything, observe it as it is. If its nature is not observed, then it cannot be established as different. Not observing difference is not becoming a manifest difference. Observing non-difference and admitting difference, then this is contradictory. If a part is different, It is manifest, there is no harm. Where a whole with parts is manifest, Then that thing, those things are also like that. If it is not like that, even if a whole with parts is manifest, but the parts are not manifest, then
Tibetan
། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཡན་ལག་དག་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།། གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། ཡན་ལག་ཅན་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་བར་ནི་ཡན་ལག་ཅན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་རགས་པ་མངོན་སུམ་ ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཅིག་ཉིད་ནི་རགས་པར་འགལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོན་ཏན་རྫས་ཉིད་དམ། རྫས་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། རྫས་ཡོད་པས་གནས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པ་གཉིས་པོ་དག་གཅིག་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ག་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད། འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ། རྫས་ལ་ནི་རྫས་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི། །ཡོན་ཏན་ཉིད་སོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ན། །དེར་ཡང་ཡོད་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རྫས་དང་ཁྱད་མེད་པ། །ཐལ་བ་སྔ་མ་བཟློག་པ་མེད། །ཡོད་ཉིད་ཡོད་ན་ཐ་དད་དང༌། །གཞན་པ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་འགྱུར། །ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །རྫས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རྫས་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ནི་རྫས་ལ། ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་འདོགས་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་གཟུགས་དང་རོ་དག་བཞིན་པས་རྫས་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་རེ་སྐན། ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བས་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་
Chinese
也不会变成不是其他。或者各支分不是支分所依，因为会成为非显现的缘故。如果是其他，那么那些不是显现，支分所依也会变成非显现的缘故。支分不是显现，支分所依也不可能变成显现，如同最初的支分所依一样。如果说支分所依是粗大的显现，而其他的不是，那么，已经说过，一个本体与粗大相违。因此，仅仅是支分的集合才是支分所依，而不是其他，因此，安立为支分所依是不存在的。同样，实事不是存在的，这与不是功德的其他相关联。功德和实事会成为实事和非实事的缘故，意思是，功德是实事本身吗？还是实事是功德本身？如果这样是各异的，因为互相违背的缘故。实事被认为是依靠存在的自性，功德也是如此，可以这样推理。因此，这二者互相舍弃而存在，一个是功德，另一个是实事，这种区分是从哪里来的呢？如果不是互相舍弃，又从哪里有区分呢？如果说，功德是功德本身，实事是实事本身，这是区分，那么，这也是不合理的。从自己的自性之外的，功德本身等是不存在的。如果功德本身是其他，那么，在那里，存在本身也会变成存在。因此，与实事没有差别的，之前的过失无法遣除。如果存在本身存在，那么，所有差别和其他都会变成实事。如果是互相舍弃而存在的，那么，实事和另一者的区分会变得不存在，这个观点成立。对于各异的事物，因为具有实事本身，所以是实事；因为具有功德本身，所以是功德，如果这样安立为各异，那么，这也是不正确的。如同互相舍弃而存在的色和味一样，会变成实事和另一者吗？因为具有功德本身等等的缘故吗？不是的，因为用功德的显现来显现，所以是功德本身，而不是其他的。功德本身
English
Nor will it become not other. Or the limbs are not other than the limb-holder, because it would follow that they are not manifest. If they are other, then if those are not manifest, the limb-holder would also become non-manifest. It is not reasonable for the limb to become manifest when the limb is not manifest, just like the first limb-holder. But if you say that the coarse limb-holder is manifest, but the other is not, then it has already been said that one itself is contradictory to coarse. Therefore, only the collection of limbs is the limb-holder, not other, therefore, it is established that the limb-holder does not exist. Similarly, substance is not existent, which is related to being other than quality. Because qualities and substances would be substance and non-substance, the meaning is, is quality substance itself? Or is substance quality itself? If they are different in this way, because they contradict each other. Substance is considered to be the nature of existing by existence, and qualities are also the same, it can be inferred in this way. Therefore, these two exist by abandoning each other, one is quality and the other is substance, from where does this distinction come from? If they are not mutually exclusive, where is the distinction from? But if you say that quality is quality itself, and substance is substance itself, this is the distinction, then that is also not reasonable. Other than one's own nature, quality itself etc. does not exist. If quality itself is other, then there, existence itself will become existence. Therefore, there is no difference from substance, the previous fallacy cannot be reversed. If existence itself exists, then all differences and others will become substance. If they exist by mutually abandoning each other, then the distinction between substance and the other will become non-existent, this view is established. For different things, because they possess substance itself, they are substance; because they possess quality itself, they are quality, if they are established as different in this way, then that is also not correct. Like form and taste that exist by mutually abandoning each other, will they become substance and the other? Because they possess quality itself etc.? No, because it is manifested by the manifestation of quality, so it is quality itself, not other. Quality itself