Chinese
谓乐等由他所生故，说非自主，此非前说。乐、苦及痴之自性，是胜性之声等显现之因。若谓由非一时之因故，乐等即成无事物性，胜性之自性是常恒性，有损于彼，则成无事物性耶？此非如是，如是，设若于此有宗依者。 是故定成相违性，渐作及无常性故，无违故非相异品，返则生犹豫故，此是具余差别想。此由非渐次遮止，渐次而作之性是宗依。渐次而作及无常性，亦由无违之故，以彼不能令无常性了知之故，如于有法有损，以损彼故，非于法有损。是故说自之有法，由何自许之法，所立彼故彼所依，是损唯一性耶？于世间非尔，如是显示。唯一损或彼之外，于所依转之有法，以损之故，非是立敌者所许之所立有损。是故于所立之法，于近边所须之有法，有损是过失。是故， 自性声之有法，以损故非损如是显示，如是自之有法，于有法他亦如是说。是故，若于法之差别性能成立之有法为何，于彼所应成立之法，现量及比量与教及名声相违之损无者，彼是宗，异此则是似宗，如是先前所说之义是宣说。设若差别性未极成及二者未极成及差别未极成，名为似宗，更有余者耶？差别性未极成者，譬如，我为周遍。差别未极成者，于数论师，声是无常。二者未极成者，我为和合之因。
English
That pleasure, etc., are produced by others, hence it is said to be non-autonomous, which is not the previous statement. The nature of pleasure, suffering, and ignorance is considered to be the cause of manifestation of sound, etc., of the Pradhana. If it is said that because of the non-simultaneous cause, pleasure, etc., would become devoid of substantiality, and the nature of the Pradhana is eternal, which would harm it, then it would become devoid of substantiality? This is not so, like this, if there is a probandum here. Therefore, it will definitely become contradictory, because of gradual action and impermanence, and because there is no contradiction, it is not a dissimilar class, and because turning back causes doubt, this is a thought with additional distinctions. This is prevented by non-gradualness, and the nature of acting gradually is the probandum. Because there is no contradiction in gradual action and impermanence, because it does not make impermanence understood, just as there is harm to the subject, harming it does not harm the dharma. Therefore, the subject itself is spoken of, by what dharma is self-acknowledged, because it is established, is its basis solely a harm? It is not so in the world, as shown. A single harm or other than that, because of harming the subject that turns to the basis, it is not a harm to the proponent's accepted thesis. Therefore, for the dharma to be established, harm to the subject needed nearby is a fault. Therefore, The subject of sound itself, it is shown that it is not a harm because of harm, and similarly, the subject itself is also said to be for another subject. Therefore, if the subject to be established with the distinction of dharma is what, and the dharma to be established on it, if there is no harm that contradicts direct perception, inference, scripture, and reputation, then that is the probandum, otherwise it is a pseudo-probandum, as the meaning of what was said earlier is declared. If the distinction is not fully established, and both are not fully established, and the distinction is not fully established, are there other pseudo-probandums named? The distinction not fully established is like, for example, "I am pervasive." The distinction not fully established is, for the Samkhyas, "sound is impermanent." Both not fully established is, "I am the cause of aggregation."
Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཅི་ལྟར་འདི་དག་ཉེ་བར་མ་བཀོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་གནས་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འདི་མི་འཐད། །ཕྱོགས་ཙམ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིས། །དེ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་རྣམ་གནས་ཕྱིར། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་ན་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཆོས་ཅན་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྟེན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འཇིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་གང་དུ་མ་གྲུབ། གང་དུ་སྒྲ་ལའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡིན། འོན་ཏེ་བཟློག་པར་གྲུབ་པས་ན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྨོངས་པ་ལ་བཟློག་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་དེ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ཡིན་གྱི་སྐྱོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གཉི་གའི་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་ཕྱོགས་ལ་མི་གནོད་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དེ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བ། །ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན། །དེ་ལ་གནོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར
Chinese
是这样说的。如果问：为什么这些没有被恰当地安排呢？答：不是这样的。就像这样：因为存在于后一个支分中，所以这不应成为宗的过失。仅仅通过恰当地安排宗，那样的过失本身就存在。如果有人主张“我”是遍在的，那么宗有什么过失呢？如果问：因为法没有，所以作为理由的依据没有成立。答：那么这是理由的过失，而不是宗的过失，因为它是随同和违逆的随行者。同样，“声音是无常的”这句话在何处没有成立呢？如果问：在何处声音是……？答：这不是过失，因为那是为了要证明的缘故。否则，证明的意义是什么呢？如果问：因为相反地成立，所以说不成立。答：即使对于愚昧者来说是相反地成立，仅仅如此也不会变成宗的过失。如果通过量相反地成立，那么那时宗是被量所损害的。这是与量相违背的特征的过失，而不是其他的过失。如果是在比喻中，那么那时比喻是空无所证的，所以那是它本身的过失，而不是宗的过失。两者都没有完全成立，因为两者都同样有过失，所以这些全部都是理由的过失。如果问：即使是理由的过失，也会变成宗的过失，因为在这里所有的地方宗本身都没有成立。答：如果是这样，那么理由等所有的过失都会变成宗的过失，因为没有任何不损害宗的理由等的过失。因为，所有的能立的过失，都会变成宗本身的过失。即使如此，与立宗相关的，才是宗的过失。仅仅损害它，那不是宗的过失，能立的过失也会变成过失。如果问：即使能立的过失损害了它，也不是宗的过失。答：不是这样的，因为没有其他的理解。
English
That is what is said. If asked, why are these not properly arranged? The answer is: it is not like that. It is like this: Because it exists in the later branch, this should not be a fault of the subject. By merely arranging the subject properly, that fault itself exists. If someone asserts that the 'self' is pervasive, then what fault is there in the subject? If asked, because the dharma does not exist, the basis of the reason is not established. The answer is: then this is a fault of the reason, not a fault of the subject, because it is a follower of concomitance and contraposition. Similarly, where is the statement 'sound is impermanent' not established? If asked, where is sound...? The answer is: this is not a fault, because that is for the sake of proving it. Otherwise, what is the meaning of proof? If asked, because it is established oppositely, it is said to be unestablished. The answer is: even if it is established oppositely for the ignorant, that alone will not become a fault of the subject. If it is established oppositely by a valid cognition, then at that time the subject is harmed by the valid cognition. This is the fault of the characteristic of contradicting the valid cognition, not another fault. If it is in the example, then at that time the example is empty of what is to be proven, so that is its own fault, not the fault of the subject. Neither is completely established, because both have the same fault, so all of these are faults of the reason. If asked, even if it is a fault of the reason, it will become a fault of the subject, because here in all places the subject itself is not established. The answer is: if that is the case, then all the faults of the reason, etc., will become faults of the subject, because there is no fault of the reason, etc., that does not harm the subject. Because all the faults of the probans become faults of the subject itself. Even so, what is related to the proposition is the fault of the subject. Merely harming it is not a fault of the subject, the fault of the probans will also become a fault. If asked, even if the fault of the probans harms it, it is not a fault of the subject. The answer is: it is not like that, because there is no other understanding.
Tibetan
་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་དེའི་དུས་ལས་འདས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་གཉི་གའི་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གཉི་ག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན། ཆོས་ཅན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ཚོགས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན། གཞི་མ་གྲུབ་པས་ན་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་སྐྱོན།། གང་ཡིན་དེ་ཡི་རྗེས་བྱེད་པས། །དེ་ཡིན་ཞེས་བཤད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྒྱུ་སོགས་ཀྱི། །སྐྱོན་ཡང་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་གནོད་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ་དེས་ན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་གནོད་པ་ཉིད་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
Chinese
若，然而，立宗的自性及其时间已过，在成立之时，各自的自性会变得不同，因此是立宗的过失。然而，如果说无有随遍等是因本身（hetu）的过失，那不是的，因为随遍是相同的缘故。随遍是关系，而且它也存在于二者之上，因此也是二者的。如果说，依赖于所立，像那样不成立是立宗的过失，依赖于能立则不是。如果说，依赖于能立是能立本身的过失，这已经说过了。如果二者互相依赖而成立，那怎么会是立宗的过失呢？如果说，有法与法成立，仅仅与所立相关联，集合本身就是所立，这也不是一定的，因为说的是仅仅要显示自己的自性。那么，如果说，有法不成立，成立是不可能的，这是怎么说的呢？这是因为认为，如果基础不成立，那么其上的因本身也是不可能的。因此，不成立的法和有法的总集也是立宗本身。因此，不依赖于因的过失就是立宗的过失。因此：依赖于后支的过失，凡是随行于它的，说是那个，因此，所依等不成立不是立宗的过失。这已经说过了。依赖于后支，不会变成立宗的过失。如果不是那样，那么原因等的过失也会变成立宗的过失，因为一切都损害立宗的缘故。因此，仅仅与此相关联，是立宗的过失，其他不是，如同现量等四种损害一样。因此，基础不成立不是立宗的过失，这是理智。如果说，声音不是所听闻的，瓶子是常有的，以及，比量不是量，兔子的拥有者不是月亮，这些不是显示了法的自性颠倒的损害吗？不是损害有法和法的差别，以及有法的自性。
English
If, however, the nature of the subject and its time have passed, and at the time of establishment, their respective natures will become different, therefore it is a fault of the subject. However, if it is said that the absence of pervasion, etc., is a fault of the reason (hetu) itself, that is not the case, because pervasion is the same. Pervasion is a relation, and it also exists on both, therefore it is also of both. If it is said that, depending on what is to be established, being unestablished in that way is a fault of the subject, but not depending on what establishes. If it is said that depending on what establishes is a fault of what establishes itself, this has already been said. If the two establish each other mutually, then how could it be a fault of the subject? If it is said that, the subject and the dharma being established, merely being related to what is to be established, the collection itself is what is to be established, this is also not certain, because it is said that only one's own nature is to be shown. Then, if it is said that, if the subject is not established, establishment is impossible, how is this said? This is because it is thought that if the basis is not established, then the reason itself is impossible on it. Therefore, the totality of the unestablished dharma and subject is also the subject itself. Therefore, the fault of not depending on the reason is the fault of the subject. Therefore: The fault of depending on the later limb, whatever follows it, is said to be that, therefore, the basis etc. not being established is not a fault of the subject. This has already been said. Depending on the later limb, it will not become a fault of the subject. If it is not so, then the faults of causes etc. will also become faults of the subject, because everything harms the subject. Therefore, merely being related to this, is a fault of the subject, not others, like the four harms of direct perception etc. Therefore, the unestablished basis is not a fault of the subject, this is reason. If it is said that, sound is not audible, a pot is permanent, and, inference is not a valid cognition, the possessor of a rabbit is not the moon, do these not show the harm of the nature of the dharma being reversed? It is not harming the difference between the subject and the dharma, and the nature of the subject.