Tibetan
ག་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འགོག་པས་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཙམ་ཉིད་ན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཙམ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ངོ་བོ་འདི། །ཡུལ་དང་དུས་ཀྱིས་མི་གཞན་འཇུག་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་དེ་ལ་ཅི། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་གྲུབ་པའི་དབང་གིས་ན་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ༌། །འདི་ལྟར། ང་ཡིས་སྔོན་མཐོང་དུ་བ་དེ། །མེ་ཡི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་འདི་ཉིད་འདི་ཞེས་པའི། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔར་མ་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངས་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་གཞན་དུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔར་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་ན་དེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག ། འདས་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པ་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདས་
Chinese
如果是这样，因为阻碍了推论，所以会变成相违。也不是不希望有推论，因为说“对于行者来说，名声是自性之相”。像这样，这仅仅是损害了从声音产生的名声而已，并不是以事物力量进入的推论。仅仅是容许，也不能够趋向于现量，因为对于它来说，仅仅是事物显现而已。然而，如果因为是无分别，所以仅仅是事物显现，而不是能说所说的体性，那么，因和果的事物也同样不会显现。如果像因和果的事物一样，所说能说的事物也是一样，这怎么说呢？这确实是真的，但是，因和果的事物是所有事物的对境，而所说能说的事物则不是。像这样： 所说能说的体性， 被处所和时间，他人进入。 对于事物来说，什么？ 因果本身是不存在的。 对于因和果的事物，即使在胜义中没有被现量所成立，但是，由于对于一切行者来说，没有差别地成立，所以像是现量一样显现。像这样： 我以前见到的烟， 具有火的因。 否则，这个就是这个的， 知识如何产生？ 即使以前没有考察，我也是以前见到的。那么，会变成现量与分别俱有吗？不是的，因为以前没有分别，因为认识到没有分别，我见到了。在其他时间产生的分别，不是以前产生的现量与分别俱有的理由，因为和它没有关联。如果后来时间产生的分别本身是没有对境的，那么它如何安立为无分别呢？过去的对境不会变成现量，因此如何安立为无分别呢？不是的，因为不观待与具有过去对境不相违背。像这样，过去
English
If so, it would become contradictory by obstructing inference. It is also not that inference is not desired, because it is said, "For the practitioner, fame is the sign of self-nature." Like this, this only harms the fame that arises from sound, but not the inference that enters by the power of things. Merely being permissible is not able to turn towards the manifest, because for it, only things appear. However, if because it is non-conceptual, only things appear, and not the nature of what is to be said and what says, then the things of cause and effect would also not appear. If, like the things of cause and effect, the things of what is to be said and what says are also the same, how is this said? This is indeed true, but the things of cause and effect are the objects of all things, while the things of what is to be said and what says are not. Like this: The nature of what is to be said and what says, Is entered by place and time, by others. For things, what? Causality itself does not exist. For the things of cause and effect, even if they are not established by direct perception in the ultimate sense, they appear like direct perception because they are established without difference for all practitioners. Like this: The smoke that I saw before, Has the cause of fire. Otherwise, this is this, How does knowledge arise? Even if it was not examined before, I saw it before. Then, would it become direct perception with conceptualization? No, because there was no conceptualization before, because it is recognized that without conceptualization, I saw it. The conceptualization that arises at another time is not the reason for the direct perception with conceptualization that arose before, because it is not related to it. If the conceptualization that arises at a later time is itself without an object, then how does it establish it as non-conceptual? The past object does not become direct perception, so how does it establish it as non-conceptual? No, because non-apprehension is not contradictory to having a past object. Like this, the past
Tibetan
པ་དང་ད་ལྟར་བར་སྒྲུབ་པ་པོའི་མངོན་སུམ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འགའ་ཡང་འདུག་པར་ཡང་མི་བྱ་འགྲོ་བར་ཡང་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་ཚེ་འདས་དང་ད་ལྟར་གྱི། །མངོན་སུམ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ལ། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་དྲན་པ་ཡི། །འདུ་བྱེད་རྨོངས་པ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་དེས་ནི་མེད་གྱུར་པའི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་འདི་རྣམས་བཅད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་འགྲུབ་པ་ཡི། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ངས་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སུ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མ་བསྟན་པར། །སྒྲ་དོན་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དུ། །འཛིན་མིན་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ནི། །དེ་ལྟར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད། །མཐོང་བ་མེད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སྒྲ་དང་དོན་དག་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཉེ་བར་བསྟན་ པ་ཡང་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ན་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་ན་འཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིང་གི་ལས་ནི་མངོན་སུམ་ཞེས། །བྱེ་བྲག་པ་དག་རྗོད་པར་བྱེད། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ཞེས།། དངོས་པོའི་བརྡ་ཡི་དུས་སུ་ནི། །མཐོང་ཞིང་ཐོས་ན་དེ་བཞིན་དུ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །བརྡ་བྱེད་པའི་དུས་ན་གང་གི་ཚེ་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་མིང་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་མདུན་ན་གནས་པ་མཐོང་བ་དང༌། ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ། ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་དག་འདིའི་མིང་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཐ་དད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་དག་ལ་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཞན་དུ་དྲན་དང་མྱོང་བ་དང་།ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འབྲེལ་འགྱུར་བར། །ཡོངས་སུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རིགས་མི་མཐུན་པར་གནས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་མིང་ཅན་དག །འབྲེལ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་ན། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་གཞན་ཉིད་དུ། །འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མིང་དང་མིང་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་མངོན་སུ
Chinese
过去和现在之间，对于修行者现量违背之相的不可得，是成立无有之名言的。一切世间的名言都是如此。如果不是这样，名言就会消失。任何事物都不能停留，也不能移动。因此，当过去和现在的现量发生违背时，如果觉悟者的记忆之作意没有迷惑，那时他就会使用“没有”这个名言。断定这些事物，对于一切众生来说都是成立的。没有人会认为“能说之事物和所说之事物是我以现量所执持的”。例如，不只是通过看见来指示，声音和意义成为能表达和所表达，指示是否执持，也没有人如此去理解。指示没有看见，这便是所要表达的。这个是能表达的，没有人能理解声音和意义之间的关联。指示，如果有人说，那也只是意愿而已。否则，就不会有解释的分别念。原因和结果的事物，不能通过其他方式来证明。如果名称的作用是现量，胜论派如此宣说。例如，这个是祭祀，在事物的表示之时，如果看见和听见，同样会从现量中理解。在表示之时，当看到天授等想要命名的事物在眼前，并且听到天授等的声音时，使用名称的人们会确定“这个的名字是这个”。对于现量所执持的不同种类，也不一定不会确定关联。例如，否则，记忆和经验，以及相互之间的关联，就不会完全确定，因为它们存在于不同的种类中。事实并非如此。例如，如果有名称的事物通过现量来执持关联，那么在其他时候就不会以其他方式来执持。如果名称和名称的事物之间的关联是现
English
The non-apprehension of the characteristic of the reversal of perception for practitioners between the past and the present is what establishes the term "non-existence." All worldly terms are just like that. If it were not so, terms would disappear. Nothing could stay or move. Therefore, when the perception of the past and present is reversed, if the memory of the one who understands is without delusion, then at that time, he will use the term "non-existence." Determining these things is established for all beings. No one thinks, "The object to be expressed and the object expressing are held by me through direct perception." For example, without merely pointing out by seeing, sound and meaning become the expresser and the expressed. Whether or not one grasps this indication, no one understands it as such. Indicating the absence of seeing, this is what is to be expressed. This is the expresser. No one understands the connection between sound and meaning. The indication is also merely a wish if someone speaks. Otherwise, there would be no conceptualization of explanation. The objects of cause and effect cannot be proven in any other way. If the function of a name is direct perception, the Vaibhashikas say. For example, this is a sacrifice. At the time of indicating objects, if one sees and hears, one will understand it from direct perception. At the time of indication, when one sees the object that one wants to name, such as Devadatta, in front of one, and when one examines the nature of the sound, such as "Devadatta," in the realm of the ear, then the people who use the term will determine, "This is the name of this." It is not necessarily the case that the connection between different types grasped by direct perception will not be determined. For example, otherwise, memory and experience, and the connection between them, will not be completely determined, because they exist in different categories. That is not so. For example, if things with names grasp the connection through direct perception, then at other times they will not grasp it in another way. If the connection between a name and the thing named is dire