Tibetan
་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དག །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དངོས་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་སྒྲ་ལས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་དཔོག་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དོན་གྱིས་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་དོན་དམ་རྐན་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལག་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འདོད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པས་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཐག་པ་དང༌། ཕུར་པའི་འབྲེལ་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་དངོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པར་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཞིག་བརྡ་གསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། འདོད་པས་དེ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི། དོན་དམ་པར་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་འམ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ན་དོན་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མེད་པར་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཉེར་ལེན་ཉིད་དུ་ནི། །འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །དེ་ཙམ་ལས་ནི་བྱུང་འགྱུར་བའི། །རང་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ གཞག་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་གྲགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡང་གྲགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གང་གིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དེ་ལས་དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དེ་འདོད་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། འབྲས་བུའི་རྟོགས་པ་ལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཡོད་ན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་དོན་མཐོང་བ་ཡོད་ན། དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ལན་ཅི་སྟེ་མི་སྣང་ངམ། འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་པོ་དེ་སྐད་བརྗོད་ན། དེ་ལྟ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་དང༌། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། དོན་གང་ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་དུ། །གནས་ལྡན་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །འདོད་སྐྱེས་ཉིད་ལེན་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །འདོད་སྐྱེས་ཉིད་ལེན་ཉིད་དེ་ལས། །དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་བའི། །གྲགས་ཡུལ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པར་འདོད། །དེས་ན་འདོད་པར་རག་ལས་པས། །འཇུག་པའི་སྒྲ་ལ་དེ་ལ་ངེས་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། །དེས་ན་རུང་བ་སློབ་དཔོན་གྲགས་པའི་སྒྲར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ། །ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་བསྟན་པ་དེ། །གལ་ཏེ་མ་ལུས་རུང་ཉིད་ལས། །བརྗོད་བྱ་མིན་བཞེད་ན་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། གཞན་དུ་འདིར་ནི་གནོད་པ་ཡི། ། གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་ཉིད་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་རུང་བ་ཉིད་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དེའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། གང་ལ་ཡང་ཟླ་བ་མ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ལ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་དོན་དང་འགལ་བས་གསལ་བ་དེ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡུལ་གང་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་རྗེ
Chinese
从……产生的证悟，是被推测的自性所损害的。声音不是意义的自性。如果所说和能说，是因和果的真实，那时从声音中会产生证悟，如果那样就是推测。因为推测是为了证悟，所以具有关联。声音与意义的关联也是近取和从近取产生的实物。声音仅仅是从口齿等的作用中产生，而不是由意义所产生。因此，就像手势等一样，认为是因和果的实物，其他则不是。认为是假设的因和果的实物，就像绳子和木桩的关联一样，在胜义谛中不是。毫无疑问，那样证悟也不是，因此这不是真实的推测。那么，怎样是自性的相呢？成为近取的事物，用来清晰表达符号，并且认为是那样的，在胜义谛中不是因，其他想要说或者没有想要说，即使没有想要说那个意义也存在。没有它而存在的，不是它的因。因此，这仅仅是近取，仅仅是意愿所说的。仅仅是从那产生的，自性是应该说的。近取本身，所安立的本身是应该说的。因此，近取本身，进行称谓的本身是名声。因为称谓是名声，近取也是名声本身。因此，不是应该说的本身，显现为近取本身，所以是损害。如果某事物，不是以某事物作为近取和果显现，那本身就不是应该说的，因为从那个声音中不显现那个。如果即使想要那个意义，也不是以近取和果的证悟显现，那就变成不是所说了。如果不是不显现本身吗？外境本身不是近取，因为即使没有它也存在，如果这样说，那本身就是言说，如果这样认为，那是不对的，因为这
English
The realization arising from... is harmed by the nature of inference. Sound is not the nature of meaning. If what is said and what says are truly cause and effect, then realization will arise from sound; if so, it would be inference. Because inference is for realization, it is related. The connection between sound and meaning is also the proximate cause and the object arising from the proximate cause. Sound arises only from the action of the palate and so on, but is not produced by meaning. Therefore, like gestures and so on, it is considered to be the reality of cause and effect, but not otherwise. The reality of cause and effect that is assumed is not in the ultimate sense, like the connection between a rope and a stake. There is no doubt that such realization is not, therefore this is not a real inference. So how is it a sign of nature? Whatever becomes a proximate cause, which is to clearly express a symbol, and is considered to be so, is not a cause in the ultimate sense, because whether one wants to speak or not, even if one does not want to speak that meaning exists. That which exists without something is not its cause. Therefore, this is only a proximate cause, only what is said by intention. Only from that which arises, the nature is to be spoken. The very establishment of the proximate cause is to be spoken. Therefore, the very act of naming the proximate cause is fame. Because naming is fame, the proximate cause is also fame itself. Therefore, what is not to be said itself appears as the proximate cause itself, so it is harmful. If something does not appear as a proximate cause and fruit, then that itself is not to be said, because that does not appear from that sound. If even if one wants that meaning, it does not appear as the realization of the proximate cause and fruit, then it becomes not what is to be said. If it is not the non-appearance itself? The external object itself is not the proximate cause, because it exists even without it, if one says so, that itself is speech, if one thinks so, that is not right, because this
Chinese
如果存在遮蔽，那是由于显现的缘故。那么，在什么时候能够见到意义呢？即使不想表达，但由于非常熟悉，在那样的行为时，为什么不会显现呢？或者，由于没有显现出那之外的外境意义，所以觉悟者才那样说。如果是那样，那么比量也不会成为外境意义的对境，因为在那时没有显现。或者，如果由于分别念比那更执着，而进入事物本身，所以才那样说。如果是那样，那么对于所要表达的事物也是同样的。并非在所有外境意义的时候都能获得，因为名声不是胜义量。仅仅因为不是量，所说和能说的实体也不会不存在，因为所说和能说的实体就是那样显现的。因此，意义任何接近取舍之处，具有安住者即是所说之义。欲生即取舍，彼即所说之义。欲生即取舍，由此，不能够驳斥。一切意义皆是如此，名声之境即被认为是所说之义。因此依赖于意愿，进入的语词对它来说并非是确定的。这叫做总结。因此，应成派论师认为是名声的语词。那又是因为什么呢？这里说到，因此不是共同的，以自己的语词所显示的那个，如果不是全部应成，认为不是所说，就不会改变。因此才说，否则在这里是有害的，理由不是共同的。如果论师不认为是应成，那么，如何成为有害的比量的理由不是共同的呢？因为存在本身在不是月亮的语词所要表达的瓶子等上成立。在什么时候，一切都是它的所要表达的时候，那就是改变，因为在任何事物上都没有成立不是月亮。论师说，对于什么不是共同的缘故，没有比量，并且与从语词产生的名声意义相违背而明显，那不是宗派，因为在任何境上都成为了不相似的宗派的后
English
If there is obscuration, it is because of appearance. Then, when can meaning be seen? Even if one does not want to express it, but because one is very familiar with it, why does it not appear at that time of action? Or, because the meaning of the external object outside of that does not appear, the enlightened one speaks like that. If that is the case, then inference will also not become the object of the meaning of the external object, because it does not appear at that time. Or, if because conceptualization is more attached to that than that, and enters into the thing itself, then it is said like that. If that is the case, then it is the same for what is to be expressed. It is not possible to obtain it at all times of external objects, because fame is not ultimate validity. Just because it is not validity, the entity of what is said and what can be said will not be non-existent, because the entity of what is said and what can be said is just like that. Therefore, wherever meaning is close to taking and abandoning, the one who has abode is the meaning of what is said. Desire arises, that is taking and abandoning, that is the meaning of what is said. Desire arises, that is taking and abandoning, from that, it is not possible to refute. All meanings are like that, the realm of fame is considered to be the meaning of what is said. Therefore, depending on intention, the word that enters is not definite for it. This is called a summary. Therefore, the consequentialist teacher considers it to be the word of fame. And why is that? Here it is said, therefore it is not common, that which is shown by one's own word, if it is not all consequential, thinking that it is not what is said, it will not change. Therefore it is said, otherwise here it is harmful, the reason is not common. If the teacher does not think it is consequential, then how can the reason of the harmful inference not be common? Because existence itself is established on things like a pot that is not to be expressed by the word moon. When everything is what is to be expressed, then that is change, because it is not established as not being the moon on anything. The teacher said that for what is not common, there is no inference, and it is clear that it contradicts the meaning of fame arising from words, that is not a sect, because it has become a dissimilar sect in any realm.