Tibetan
སོར་ངེས་པ་ཡིན་ན། འདུས་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། །འདུས་མ་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། འདུས་མ་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། རྣམ་པ་ནི་རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ན། འདིར་ཡང་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པར། །འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་ཏེ། །ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །དངོས་ སུ་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དག །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། །ཐ་དད་འདོད་པའི་དངོས་རྣམས་ལའང༌། །སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བྱེད་པ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཕར་བ་དང་འབབ་པ་དག་ནི་སྟ་རེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དག་དང་འབྲེལ་པར་སྐྱེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཅིག་པར་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ནི་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་དོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །གཅིག་དང་དུ་མར་བརྟས་པས་ནི། །བྱ་བ་དང་ནི་བྱེད་པོ་དག །ཐ་དད་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གནས་རེ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷ་སྦྱིན་ནི་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་འདུག་པ་དང་འགྲོ་བ་དག་ནི་ཆར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་བྱ་བ་དག་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ལྷ་སྦྱིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་དད་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན
Chinese
如果确定了各自的体性，那么有为法就能各自确定，无为法也能各自确定，即使无为法各自确定，也因为体验是确定的，所以一个也不会改变。如果具有形象的识是量，那么因为那本身就是果，行为和能成立二者就成了同一，因为形象与证悟没有差别。如果这样说，这里也有解释：如果行为和作者是一体，如果说这是相违的，那是不真实的，因为承认法是各异的，实际上认为没有差别。行为作者的形象，一切都那样存在。对于想要各异的事物，也因为通过增益而进入。如果说，胜义中行为和能成立二者不应是一体，那是不合理的，因为具有作者自性的行为，与作者的自性并不相违。作者与事物不是各异的。跳跃和下降与斧头不是各异的，只是因为那与其他的境和其他的境相连而产生，所以那样安立名称，但那些不是与自己的自性相异，与自己的自性是一体也不相违。或者，如果名言中行为和作者一体是相违的，那就是所希望的，因为承认法是各异的。安住在分别念中的法是各异的，这正是所承认的。所有安立为行为和作者，都是具有那样的形象，是分别的各异。例如，从随行和违逆中，通过安立为一和多，行为和作者，各异的名称才得以安立。暂时以认识的力量，安立天授是一个，而他的坐和行等则是各异存在的。因此，对于他来说，行为被认为是各异的。任何不异的事物，如果各异，那就是与它相违的。胜义中，天授自身的状态的差别是不异的，却是各异的。因此，在世间，对于想要各异的事物，也因为执著为一而进入，因此，安立行为作者是各异的。胜义中则不是。
English
If each entity is determined, then conditioned phenomena will be determined individually, and unconditioned phenomena will be determined individually. Even if unconditioned phenomena are determined individually, nothing will change because experience is definite. If cognition with an image is valid, then action and proof become one because it is the result itself, since the image is not different from realization. If it is said so, here is also the explanation: If action and agent are one, if it is said to be contradictory, it is not true, because it is admitted that the dharmas are different, and in reality, it is considered that there is no difference. The forms of action and agent, all exist in that way. Even for things that want to be different, it is because they enter through superimposition. If it is said that in reality, action and proof should not be one, it is not reasonable, because the action with the nature of the agent is not contradictory to the nature of the agent. The agent is not different from the object. Jumping and falling are not different from the axe, but it is named that way because it arises in connection with other objects and other objects, but those are not different from their own nature, and it is not contradictory to be one with their own nature. Or, if it is contradictory for action and agent to be one in name, that is what is desired, because it is admitted that the dharmas are different. The different dharmas that abide in conceptualization are what is admitted. All that is established as action and agent has such a form, and is a distinction of separation. For example, from following and reversing, by establishing as one and many, action and agent, different names are established. For the time being, by the power of recognition, Devadatta is established as one, and his sitting and walking are existing separately. Therefore, for him, actions are considered different. Whatever is not different, if it is different, it is contrary to it. In reality, the difference in the state of Devadatta himself is not different, but it is different. Therefore, in the world, even for things that want to be different, it is because they enter by clinging to one, therefore, it is established that the action agent is different. In reality, it is not.
Tibetan
་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དོན་དམ་པར་ནི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རིག་ པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཚད་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དང་དེ་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བྱེད་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ན་འདིར་ཡང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན། ཏེ་རང་རིག་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འབྲས་བུ་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གང་ཚེ་དོན་རིག་ཡོད་མིན་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དོན་དོན་གཉེར་མི་འཐད། །ནམ་ཡང་མ་མཐོང་དོན་ལ་ནི། །འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་སྲིད་མ་ཡིན། །ཐོས་པ་ཡང་བརྒྱུད་ནས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་མི་རིག་ཅེ་ན། འདི་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི། །དོན་རིག་གང་ཡིན་སོ་སོར་རིག །མངོན་སུམ་གང་ཡིན་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་གང་གིས་དོན་རིག་ཡིན། །དེ་འདྲ་ལས་ཡིན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པ་འམ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་པའི་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། དོན་རིག་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་རིག་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་གང་ལ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མྱོང་བར་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ནི་ཡིན་ན་དོན་གྱི་ཞེས་ནི་མཐོང་བ་མེད་དེ། དོན་ནི་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན་མིག་ཀྱང་དེས་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་
Chinese
诺。同样，相也不是所有证悟的遍及者，而证悟是遍及所有相的。由此将量和果分别安立。究竟而言，显现的相本身就是果。因此，相是量，而对境之觉是果，果与量无别，并且量也与果无别。如是说：“因为伴随作用而证悟，果本身就成为量。”又或者，此处觉也是果，即自觉本身是二取显现的相识之果。如果有人问：世间所追求的果不是对境之觉吗？此处说：“何时无有对境觉，世间求义不应理，何时未见彼对境，世间求义不可能。”听闻也是通过间接的方式而成为见。难道不是蓝色等等的对境之觉吗？怎么会是不觉知对境呢？对此进行辩驳和考察：何为对境觉，是各别知，何为现量，即是此。那是通过什么成为对境觉的？如果是从那样的（各别知）产生，则会成为错乱。如果说是各别决定或者成为各别觉知，那么，由于伴随相的知识本身就是对境觉，因此仅仅会变成名称而已，而对境觉本身则不会成立。或者说，从它的自性本身就是对境觉，因为如果没有那样，它的自性是不可能的，如果这样说，那是不对的，因为头发和苍蝇等等会产生错乱。或者说，那个对境觉是什么呢？那正是需要考察的。如果说没有对境觉，那么，这个时候体验在何处存在呢？因为体验是被体验的最终结果。如果这样说，对于有眼翳的人来说，怎么会有体验头发等等呢？如果有些人认为仅仅是依靠对境而见，那正是需要考察的，如果是见，那么对境的说法是不存在的，因为对境是不可见的。如果仅仅是产生就是对境觉，那么眼睛也会因此而觉知，因为它是从那产生的。如何从见果之后
English
No. Similarly, aspects are not all-pervasive of all realizations, but realization is pervasive of all aspects. Thus, valid cognition and result are established as distinct. Ultimately, the very appearance of the aspect is the result. Therefore, the aspect is valid cognition, and the cognition of the object is the result, the result is non-different from valid cognition, and valid cognition is also non-different from the result. As it is said: "Because of realizing with action, the result itself becomes valid cognition." Or again, here also awareness is the result, that is, self-awareness itself is the result of the aspectual consciousness that appears as dualistic. If someone asks, isn't the result sought by the world the cognition of the object? Here it is said: "When there is no cognition of the object, it is not reasonable to seek meaning in the world, when one has never seen that object, it is impossible to seek meaning in the world." Hearing is also through an indirect way of becoming seeing. Isn't it the cognition of objects such as blue? How is it not cognizing the object? To this, refuting and examining: What is object cognition, is it individual knowing, what is direct perception, that is this. Through what is that object cognition? If it arises from such (individual knowing), it will become confused. If it is said to be individual determination or becoming individual knowing, then, since the knowledge with aspects itself is object cognition, it will only become a mere name, and object cognition itself will not be established. Or, from its very nature it is object cognition, because without that, its nature is impossible, if you say so, that is not right, because hair and flies etc. will cause confusion. Or, what is that object cognition? That is what needs to be examined. If there is no object cognition, then where does the experience exist at that time? Because experience is the ultimate result of being experienced. If you say so, how can there be experience of hair etc. for someone with cataracts? If some people think that seeing is only dependent on the object, that is what needs to be examined, if it is seeing, then the saying of object does not exist, because the object is invisible. If merely arising is object cognition, then the eye will also cognize because of that, because it arises from that. How after seeing the result