Tibetan
་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྔར་གཞག་བའི་ཕྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ལ། དག་དེ་ཉིད་རང་གི་དོན་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་ཚིག་ དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །གནོད་བྱེད་ཅེ་ན་གལ་ཏེ་དེ། །མིན་འདོད་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། །རང་ཚིག་འགལ་ན་རང་ཚིག་དང༌། །བསྟན་བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་མི་འདོད་ན་ཅི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེས་འདོད་ན་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། འདོད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱིས་གཞན་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱས་ན་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་པས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་དག་ཐ་དད་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་པས་ན། །འདི་ཚད་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་བྱས་ན་དེ་ནི་རང་གི་ཚིག་ལ་ཡང་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་དོ་དེས་ན་རང་གི་ཚིག་ལས་བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ནི་རང་གི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཚིག་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ་དེས་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ནི་འབད་པ་ཆེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཡིན་ན། །དེ་ནི་ཚད་མ་གནོད་བྱེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྟགས་པར་མི་འཇུག་ན། །རང་གི་ཚིག་ལས་ཁྱད་པར་མེད། །གལ་ཏེ་བརྟགས་ནས་ཁས་བླངས་ན། །དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །མ་བརྟགས་ན་ནི་དེ་ཚིག་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་བསྟན་བཅོས་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་གྲགས་པ་དོན་དག་ཡང༌། །བསྟན་བཅོས་དོར་ན་ཉེས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་ངག་ལས་བསྟན་བཅོས་ནི། །མི་འདོད་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག །ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པ་གེགས་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་འདོར་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་འགའ་ཞིག་སྟེ། ཁས་བླངས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་བསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ ནི་བསྟན་བཅོས་དོར་ན་དཔྱོད་པ་འཇུག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་བསལ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་མི་འདོད་ན་ནི་དེ་ལ་སེམས་པ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས། ཆོས་ཅན་ལ་སོ་སོར་གཞག་པ་དེས་ན་དེ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་འཇོག་ཅེ་ན། ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནས་ཚད་མར་བྱས་པ་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཆོས་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བརྟགས་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། །འགལ་བ་བརྗོད་ཡིན་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་ཅ་བ་དང༌། །ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་དག་འགྱུར་བའོ། །འདི་སྐད་དུ་ཡང༌། སེམས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་སྐྱོན། །འཇུག་དོགས་ཁྲུས་ཀྱིས་དག་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་ལན་བརྒྱར་བཀྲུས་བྱས་ཀྱང༌། །ཆང་བུམ་བཞིན་དུ་གཙང་མི་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། །རང་གི་སྒོ་ནས་ཀུན་ཤ་འཁྱིལ། །བིལ་བ་ཅན་དང་སྔོན་པོའི་རི། །ཀན་ཁ་ལོ་ཡི་འཇུག་ངོགས་སུ། །ཁྲུས་བྱས་ཡང་འབྱུང་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཡང་གནོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་དེ་ཅིའི་དོན་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་དཔྱོད་འཇུག་འགྱུར། །མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག། ཚད་མ་དང་རང་གི་ཚིག་གིས་མི་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གྲགས་པས་བསལ་བ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དོན་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་གྲགས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རང་བཞིན་ གྱི་གཏན་ཚིགས་དངོས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁས་བླངས་པས་བྱས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། ཚིག་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་པས་དེ་ཅི་ལྟར་འདི་གནོད་བྱེད་གཞན་
Chinese
唯独没有。虽然如此，但先前所立的后来又加以破斥，这是与承诺相违背的。如果破斥的恰恰是自己的宗旨，那就是与自己的言辞相违背了。那样的论典作为量，是因为承诺的缘故，对于一切事物，如果说有损害，那么，如果认为那不是损害，又是什么呢？如果自己的言辞相违背，那么自己的言辞与论典相违就变得没有差别了。如果他不这样认为，那么什么会造成损害呢？如果说不是，那么即使他这样认为，又怎么会造成损害呢？如果认为不是量，那就根本不是量了。如果说先前承诺的后来没有改变，那么，改变了会有什么矛盾呢？如果说是与自己的言辞相违背，那么，既然已经承诺了与自己的言辞相违背，那么与自己的言辞相违背和与论典相违背就没有差别了，与论典相违背没有什么不同。由于是人所造作，所以这才是圆满的量。如果人以自己的意愿将论典作为量，那么他的言辞也必然是完整无缺的，因此他的言辞与论典没有区别。如果论典是为了成就自己的宗旨而承诺的，所以是量。自己的言辞是为了他人的宗旨，所以仅仅如此，因为对于他人的宗旨没有很大的努力，如果这样说，那是不对的。就像这样：如果完全考察过，那就是量，会造成损害。如果不进行考察，那就与自己的言辞没有区别。如果考察之后才承诺，那么那时，那个意义已经由量本身所成立，因此量本身就会造成损害。如果不考察，那它就仅仅是言辞，因此与自己的言辞相违背就与论典没有区别。因此，对于已经闻名的意义，即使舍弃论典也没有过失。对于隐蔽的言语，论典是不允许进行思辨的。对于已经由量完全成立的有法，舍弃思辨没有障碍的论典也没有过失。然而，有一些是与承诺相违背的，因为是与承诺相违背的缘故。这并不是要排除与论典相违背的境，对于由论典所成立的有法，就是论典。
English
It is only without. Although it is so, to refute what was previously established is contradictory to the commitment. If what is refuted is precisely one's own doctrine, then it is contradictory to one's own words. That kind of treatise, as a valid means of cognition, is because of the commitment, for all things, if it is said to be harmful, then, if it is thought that it is not harmful, what is it? If one's own words contradict, then one's own words and the treatise contradicting become indistinguishable. If he does not think so, then what will cause harm? If it is said no, then even if he thinks so, how will it cause harm? If it is thought not to be a valid means of cognition, then it is not a valid means of cognition at all. If it is said that what was previously committed has not been changed later, then, what contradiction would there be if it were changed? If it is said that it contradicts one's own words, then, since it has been committed to contradict one's own words, then contradicting one's own words and contradicting the treatise become indistinguishable, there is no difference in contradicting the treatise. Because it is made by a person's intention, this is the complete valid means of cognition. If a person makes a treatise a valid means of cognition by his own intention, then his words must also be complete and without lack, therefore his words are no different from the treatise. If the treatise is committed to accomplish one's own doctrine, so it is a valid means of cognition. One's own words are for the sake of others' doctrines, so it is only so, because there is not much effort for others' doctrines, if it is said so, that is not right. Like this: If it is fully examined, then it is a valid means of cognition, it will cause harm. If it is not examined, then it is no different from one's own words. If it is committed after examination, then at that time, that meaning has been established by the valid means of cognition itself, therefore the valid means of cognition itself will cause harm. If it is not examined, then it is only words, therefore contradicting one's own words is no different from the treatise. Therefore, for the meaning that has already been known, even if the treatise is abandoned, there is no fault. For hidden words, the treatise is not allowed to speculate. For the subject that has been fully established by the valid means of cognition, there is no fault in abandoning the treatise that has no obstacle to speculation. However, there are some that contradict the commitment, because they contradict the commitment. This is not to exclude the object that contradicts the treatise, for the subject that is established by the treatise, it is the treatise.
Chinese
因为在那里不可能进行辨析，所以排除与论典相违背的境，这才是正确的。如果不想要论典，那么就只是不把心放在上面而已。这样一来，依靠论典，对法性进行区分，那是有害的。如果论典不是量，那怎么区分呢？因为已经承诺是量了。这样一来，只是自己承诺的作为量，才能对法性进行区分，而且为了用它来证明其他法，与自己的话相违背和与论典相违背就没有区别了。对此进行的大部分考察是：说相违，就像这样：贪等不是法，是杂物，用沐浴不能使不是法的东西变得清净。也这样说：存在于心中的过失，担心沾染，用沐浴不能使其清净。即使洗一百次，也像酒瓶一样不会干净。这样说，也同样这样说：从自己的门中，全部血肉模糊，毗罗瓦和青色的山，在甘卡罗的入口处，即使沐浴也不可能再次出现。就像这样。如果没有任何损害，只是相违而已，那么，与承诺相违背是为了什么呢？对于可见和不可见的事物，用理证成立和用自己的话语，无论哪个是有害的论典，为了接受它，辨析才会进行。对于可见和不可见的事物，应该承诺不与量和自己的话语相违背的论典。如果不是这样承诺，就不会成为以思考为先导的人。用名声排除也不是一种观点。因为名声是自性的标志。如果可信的话语不会毫无意义地出现，为什么呢？因为已经那样承诺了。在那里存在着承诺的关系，但不是用量成立的，所以不是果的理由，事物本身也不是。如果名声也具有事物的关系，那么，那时就会成为自性的理由本身。然而，如果是通过承诺而产生的，那么，那时，就像话语一样，只是承诺本身，那怎么会是其他的损害者呢？
English
Because there is no possibility of analysis there, eliminating the object that contradicts the scriptures is the correct thing to do. If you don't want the scriptures, then it's just not putting your mind on them. In that case, relying on the scriptures, distinguishing the Dharmata is harmful. If the scriptures are not valid, then how can they be distinguished? Because it has been promised to be valid. In that case, only what one has promised as valid can distinguish the Dharmata, and in order to prove other dharmas with it, there is no difference between contradicting one's own words and contradicting the scriptures. Most of the investigations into this are: saying contradiction, like this: attachment etc. are not dharma, they are miscellaneous things, and bathing cannot make things that are not dharma become pure. It is also said: the faults that reside in the mind, fearing contamination, bathing cannot purify them. Even if you wash it a hundred times, it will not become clean like a wine bottle. It is said like this, and it is also said in the same way: from one's own door, all flesh and blood are blurred, the Vilva and the blue mountain, at the entrance of Kankalo, even if you bathe, it is impossible to appear again. It's like that. If there is no harm at all, but only contradiction, then what is the purpose of contradicting the promise? For visible and invisible things, with reason established and with one's own words, whichever is the harmful scripture, in order to accept it, analysis will be carried out. For visible and invisible things, one should promise the scriptures that do not contradict validity and one's own words. If one does not promise in this way, one will not become a person who takes thinking as a priority. Eliminating with fame is also not a view. Because fame is a sign of nature. If credible words do not appear without meaning, why? Because it has been promised that way. There, there is a relationship of promise, but it is not established by validity, so it is not the reason for the fruit, and the thing itself is not. If fame also has a relationship with things, then at that time it will become the reason for nature itself. However, if it is produced by promise, then at that time, like words, it is only the promise itself, so how could it be another harmer?