Tibetan
་ཏེ་བསྟན་བཅོས་མེད་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བཤད་དོ། །ལྷན་ཅིག་བཤད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་བསྟན་བཅོས་རང་གི་ཚིག་པས་ནུས་པ་ལྷག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་དཔེ་དག་ཀྱང༌། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་མིན་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་ནི་རུང་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དཔེ་འདྲ་བར་བཤད་དེ། ཚད་མ་སྤོང་ན་བསྟན་བཅོས་དང་ཚིག་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་འགོག་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ཁས་ལེན་ཏེ། དེས་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ཚིག་འགལ་མ་གསལ་བའི། །ལུང་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས། །བདེ་བ་མི་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཡིན། ཚད་མའི་ཆོས་ཅན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ག་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགའ་ཞིག་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན། གང་ལས་དེ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མེད་ན་ནི། འགའ་ཡང་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་པས་སྨྲ་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བདེན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པས་བསལ་བའི་དཔེ་བཤད་པ་ནི། མ་འོངས་པ་ནི་ཆོས་བདེ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རང་གི་ཚིག་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གང་དུ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དེར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན
Chinese
如果说没有论典，有法本身也会不存在，因此如果不允许观察，那么这时论典就会受到损害，而不是其他，为了说明这一点，所以一起解释。不是一起解释，是因为外道认为论典自己的语句具有更强的能力，所以会变成那样。因此，对于这一点，譬喻也是，显示为相同。如果量不存在，论典的语句才是可以的缘故。 正因为如此，为了显示相同，所以说了相似的譬喻。如果舍弃量，论典和语句就不合理。如果遮止量，论典也不会成为量，那么会承认什么呢？因此，只会变成互相矛盾。自己的语句矛盾不明显的，对于教证只是显示了一部分。对此，未来法，不会成办安乐，是这样说的。如果说量是不存在的，那么这怎么会和论典相违呢？量的有法不是从论典本身转变而来的。 如果说任何量都不存在，那么有法等会从哪里成立呢？因此，是和自己的语句相违的。如果承认某事物成立，那么从哪里成立的那个事物本身就会成为量，因为所量成办是从量本身而来的缘故。如果没有量，就会说任何事物都不知道。因此，这和论典并不相违。如果因为不承认论典而说，那么就会转变，所以没有过失。要如何了知已经承认论典呢？这是真实的，正因为如此，这里并不是和论典相违的排除的譬喻，只是显示了一部分而已。解释《释量论》的人所说的排除的譬喻是：未来不是成办法的安乐。对于这种境，无疑是应该承认论典的，因此这本身就是和论典相违的排除的譬喻。因此，这里就像自己的语句一样，是互相矛盾的。如果是这样，那么在哪里有法由量成立，在那里承认论典就会造成损害，因为是量的缘故。论
English
If there is no treatise, the subject itself will not exist, so if observation is not allowed, then at that time the treatise will be harmed, not others, to explain this, so it is explained together. It is not explained together because the outsiders think that the treatise's own words have more power, so it will become like that. Therefore, for this point, the metaphors are also, shown to be the same. If the valid cognitions do not exist, the words of the treatise are possible because. For the very reason, to show similarity, similar metaphors are spoken. If you abandon valid cognition, the treatise and words are not reasonable. If you block valid cognition, the treatise will not become valid cognition, then what will you admit? Therefore, it will only become mutually contradictory. One's own words are not clearly contradictory, for the scriptures only a part is shown. To this, the future Dharma, will not accomplish happiness, is said like this. If you say that valid cognition does not exist, then how does this contradict the treatise? The subject of valid cognition is not transformed from the treatise itself. If you say that no valid cognition exists, then from where will the subject and so on be established? Therefore, it is contradictory to one's own words. If you admit that something is established, then from where that is established, that itself will become valid cognition, because the object to be measured is accomplished from valid cognition itself. If there is no valid cognition, it will be said that nothing is known. Therefore, this does not contradict the treatise. If you speak because you do not admit the treatise, then it will change, so there is no fault. How to know that the treatise has been admitted? This is true, for the very reason, here it is not an example of excluding contradiction with the treatise, it only shows a part. The example of exclusion spoken by the person who explains the Commentary on Valid Cognition is: the future is not the happiness of accomplishing the Dharma. For this kind of object, there is no doubt that the treatise should be admitted, therefore this itself is an example of excluding contradiction with the treatise. Therefore, here it is contradictory to each other like one's own words. If so, then where the subject is established by valid cognition, there admitting the treatise will cause harm, because it is valid cognition. Treatise
Tibetan
་བཅོས་ལ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་དེ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། དེ་ལ་བརྟེན་མིན་དངོས་པོ་ལ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བརྗོད་ན་ཡང༌། །གནོད་པ་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག །ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །བསྟན་བཅོས་ དང་རང་གི་ཚིག་དག་ནི་ཁས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ཡང་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་གེགས་ཉིད་ཡིན་གྱི། གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ཚེ་རང་ཚིག་དག །དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། །དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་བྲལ་གྱི། །དམ་བཅའ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡིས། །དམ་བཅའ་ཅི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཅི་ལྟར་གནོད། །ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁས་བླངས་ནས། །དཔྱོད་པ་དག་ལ་སྐྱོན་འདི་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །དེས་ན་གནོད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ལ། །ཁས་བླངས་ཕྱི་རོལ་འགྱུར་མིན་ཡང༌། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཕྱིར་ན་ཐ་དད་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ལུང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕ་རོལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཡང༌། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །གེགས་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐལ་ཆེས་པའམ། །ལོགས་ཤིག་བྱས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་ལ་གེགས་བྱེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། །དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་མི་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ནི་རིགས་པའི་སྒོར་རང་གི་ཚིག་དང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བདག་ཅི་ལྟར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་བྱས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་ཁས་བླངས་པའི་དོན་བརྗོད་པའི་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད་པའམ། དཔེར་ན་འུག་པ་ལ་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུར་སྔར་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཏེ། ཡུལ་ཐ་དད་པར་མེད་ན་ནི་སོ་སོར་བསྟན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཐ་དད
Chinese
如果对于论著也成立的事物，以承认它的方式，它本身就会成为它的损害，是这样吗？这里说：对于不依赖于它的事物，即使说与论著相违背，也不是损害，二者能力相同，所以会成为障碍。论著和自己的话语，因为所有承认的事物都由量成立，所以没有其他的差别。因此，二者力量相同，所以只是障碍，而不是损害的对象和损害的主体。例如自己的话语一样。那时自己的话语，对于它们中的哪个有量，它就会成为对其他的损害。如果不是这样，就会失去理智。誓言以相同的方式，如何损害如实有意义的推论？经典是量，这在之前就已经驳斥过了。因此，在承认之后，这种过失被认为是思辨的。这些是中间的偈颂。因此，为了损害推论，即使承认不超出外在，也是为了显示对象的差别。因此，才做了区分。正因为如此，即使因为承认会损害，经典也不会超出推论，也是为了显示对象的差别，所以才与推论区分开来。推论是损害的主体，而论著只是障碍。障碍也是承认，否则就会太过分，或者单独做没有意义。自己的话语也是不同的，仅仅说词语就是障碍。如果即使没有必要，也要将自己的话语和论著的词语与推论区分开来，那么因为没有意义，说话者就会变得不聪明。那么，在理性的门径中，自己的话语和承认以及矛盾的主体是如何相互区分的呢？如果像“所有说的话都是谎言”这样，以承认的方式表达自己的话语会造成损害，或者像为猫头鹰建立声音是常驻的，以先前承认的方式造成损害，如果对象没有不同，那么分别显示就没有意义，是这样吗？确实是不同的。
English
If, for things that are also established in treatises, acknowledging them would itself become their harm, is that so? Here it says: For things that do not rely on it, even if saying contradicts the treatise, it is not harm, the two have equal power, so they will become obstacles. Treatises and one's own words, because all acknowledged things are established by valid cognition, there is no other difference. Therefore, the two have equal strength, so they are only obstacles, not the object of harm and the subject of harm. For example, like one's own words. At that time, one's own words, for which of them has valid cognition, it will become harm to the others. If not, it will lose reason. How can vows with equal power harm inferences that are truly meaningful? That scriptures are valid cognition has already been refuted before. Therefore, after acknowledging, this fault is considered speculative. These are the intermediate verses. Therefore, in order to harm inference, even if acknowledging does not exceed the external, it is to show the difference of objects. Therefore, the distinction is made. Precisely because of this, even if acknowledging will harm, scriptures will not exceed inference, it is also to show the difference of objects, so it is distinguished from inference. Inference is the subject of harm, while treatises are only obstacles. Obstacles are also acknowledgment, otherwise it would be too much, or doing it alone would be meaningless. One's own words are also different, merely saying words is an obstacle. If even if it is not necessary, one's own words and the words of treatises must be distinguished from inference, then because it is meaningless, the speaker will become unwise. Then, in the path of reason, how are one's own words and acknowledgment and the subject of contradiction distinguished from each other? If, like "all words are lies," expressing one's own words in the way of acknowledgment will cause harm, or like establishing the sound of an owl as permanent, causing harm in the way of previous acknowledgment, if the objects are not different, then showing them separately is meaningless, is that so? It is indeed different.