Tibetan
ལ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་བསལ་བ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི། ཐེ་ཚོམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གློ་བུར་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ཏུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་དག་གིས་མི་གནོད་པ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་གནོད་པ་རྣམ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་བཞི་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ལུད་དང་གྲགས་པ་དག་གིས་གནོད་པ་ཡང་རྟགས་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟགས་འདི་དངོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཡང་དག་ངེས་ལྡན་བརྗོད་འདོད་པ། །བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་རང་གི་ཚིག་དང་ནི། །བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་མེད་པས་ཡིད་ཆེས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གང་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྨོས་པར་བྱས་སོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་བདག་ནི་ཚད་མིན་ན། །ཚིག་འདི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར། །དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་གྲགས་དོན་ལ། །དེར་བསྟན་མིན་ན་དཔྱོད་པ་ཡང༌། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཚིག་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་སྨས་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཉི་ཚེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚིག་ལས་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ངའི་ཚིག་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ངལ་བར་བྱས་ནས་ཏེ། དོན་ དེ་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་མཁས་པའི་རྟོགས་པས་བསྒྱུར་བའི་བློ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་དེ་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འགོག་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་འགོག་ན་ནི། །སྐབས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེའོ། །འདི་ལྟར་དུས་གསུམ་འགོག་པ་ལ་ཡང་ནི་ཚིག་འདི་འབྲེལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན། ཚིག་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། བརྐུས་ནས་བོར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་འཇུག་པས་བདག་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་སྟོན། ཕྱིས་འགྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དེ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་བླ་སྟེ། བདག་ཉིད་དུབ་པས་ཅི་བྱ། མ་དཔྱད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སྐྱོན་ཏེ་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བརྫུན་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་བརྗོད་པ་འདིས་ཅི་བྱ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི། ཉན་པ་ཉིད་མེད་པས་ཅིའི་དོན་དུ་བརྗོད། ཛབ་མཁན་གྱི་ཛབ་ཚིག་དང་འདྲ་བས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ཏེ་རྩོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པའི་དོན་ནི་དངོས་པོ་ལ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཁས་མ་བླངས་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པའི་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་མི་འཛུག་པས་ན་བསྟན་བཅོས་དང་ཚིག་དག་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །མཚུངས་པར་བསྟན་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེའི། །སྐབས་རྟེན་ཉིད་ན་གནོད་བྱེད་ཅེས། །དོན་འདི་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་འདི། །རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་བཤད། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་ན་ཅི་ལྟར་དེའི་དོན་ལ་དཔྱོད་གལ
Chinese
因为转变的缘故。对于现量和比量所破斥的，则不需要依赖某些能成立者。如果那样，那么对于能成立者也会失去信任。因此，理性的领域是怀疑。怀疑仅仅表示成立者和损害者的量不存在，而不是怀疑本身显现，即使怀疑没有显现，对于比量也会突然不理解。或者，对于能够产生怀疑的，那里就成了理性的领域，因为成立和损害的量并不能确定其自身和相反的性质。 如果量不能损害的是理性所说的领域，那么因为损害有两种，为什么论师说有四种呢？这里说：以比量的分类，损害即说为四种。比量的损害显示为三种，第四种是现量损害，因此显示为四种损害，而不是损害的损害者有两种。如果是这样，那么粪便和名声的损害也应该来自因，如果不是这样，就不会成为比量的分类。这是真实的，就像这样：对于它，承诺是果因，对于行走，名声是自性因。可信的话语与结果相符，名声与自性相符。为什么这个因不是事物本身呢？说：因为想要说真实确定且具备，自己和他人的信任相同，所以自己的话语和论典被说成是一体的。以量成立的可信者是不存在的，因为不能理解对方远离一切过失，因为不是全知者，因为杂乱的言辞甚至不能从比量中确定。因此，因为一切都不存在，所以承诺的可信者是可信的，但实际上不是，因此为了显示相同，所以和自己的话语一起说了。这里
English
Because of the change. For what is refuted by direct perception and inference, there is no need to rely on some establishers. If that were the case, then there would be no trust in the establisher either. Therefore, the domain of reason is doubt. Doubt merely indicates the absence of valid cognition of establishers and obstructors, but it is not doubt itself that manifests. Even if doubt does not manifest, there is still a sudden lack of understanding of inference. Or, wherever doubt can be generated, that becomes the domain of reason, because the valid cognitions of establishing and obstructing do not determine their own nature and its opposite. If what is not harmed by valid cognition is the domain of the statement of reason, then since there are two kinds of harm, how did the teacher explain that there are four kinds? Here it is said: By the division of inference, harm is explained as four kinds. The harm of inference is shown in three ways, the fourth is the harm of direct perception, therefore four kinds of harm are shown, but not two kinds of harmers of harm. If that is the case, then the harm of feces and fame should also come from the sign itself, if not, it would not become a division of inference. That is true, like this: For it, the promise is the effect sign, for going, fame is the nature sign. Trustworthy words are in accordance with the result, and fame is in accordance with nature. Why is this sign not the thing itself? It is said: Because one wants to speak truthfully, certainly, and with possession, the trust of oneself and others is the same, therefore one's own words and treatises are said to be one. There is no trustworthy person established by valid cognition, because one cannot understand that the other person is free from all faults, because he is not omniscient, because confused words cannot even be determined from inference. Therefore, because everything does not exist, the trustworthy person who is promised is trustworthy, but not in reality, therefore, in order to show the same, it is spoken together with one's own words. Here
Chinese
如是，若我非量，则此语不应理。如是，于论典之名义，若非彼所诠，亦不应理。若不承许自为量，则定然会陷入语不应理的过失。譬如，说一切所说是虚妄者。若汝承许我说一切唯是虚妄，则应从彼语中领会，从我语中则无少许可做之事，此乃所说之义。如是，则我等徒劳辛苦，然彼义即便不说亦能成立。又，具智者以智慧所转变之语亦是明晰的，如云：一切所说是虚妄，此非遮遣。若彼亦遮遣，则时机之义不能成办。如是，于遮遣三时，此语亦非相关。此语若非量，则会被盗走并抛弃。若如是显示一切所说是虚妄，则与自语相违，故不应理。以语之成立，已承许自为量，则如何显示彼非量？若云：为后世后悔故。如是亦是相违，不显示更佳，徒劳自苦何为？是未经观察所致。此乃过失，即是未经观察等。抑或，说虚妄者，是遮遣现在与未来耶？如是之时，此语何用？于将要发生者，既无听者，为何而说？若云：如念咒者之咒语般，故无过失。非也，因是辩论之时故。辩论之义乃是于事物上确定。故彼非也。如是，若不承许彼，则于论典所说之义亦不应理，故论典与语等同。为显示等同故，论典之，时机，依处，乃损害者，为显示此义故，此与自语一同宣说。若不承许论典，则如何能于彼义作观察？
English
Thus, if I am not a valid means of cognition, then this statement would be illogical. Similarly, regarding the meaning of a treatise, if it is not what it explains, then reasoning would also be illogical. If one does not accept oneself as a valid means of cognition, then it would inevitably lead to the fault of illogical speech. For example, saying that everything spoken is false. If you accept that I say everything is only false, then one should understand from that statement, and there is nothing to be done from my statement, this is the meaning being expressed. Thus, we would be toiling in vain, but that meaning can be established even without speaking. Furthermore, the speech transformed by the wisdom of the wise is also clear, such as saying: everything spoken is false, this is not a negation. If that is also negated, then the purpose of the occasion cannot be accomplished. Thus, in negating the three times, this statement is also not relevant. If this statement is not a valid means of cognition, then it will be stolen and discarded. If it is shown that everything spoken is false, then it contradicts one's own words, so it is illogical. By the establishment of speech, it has been accepted that oneself is a valid means of cognition, so how can one show that it is not a valid means of cognition? If it is said: for the sake of regretting in the future. Even so, it is contradictory, it is better not to show it, what is the point of toiling in vain? It is caused by not examining. This is a fault, that is, not examining, etc. Or, is saying falsehood negating the present and the future? At such a time, what is the use of this statement? For what is going to happen, since there is no listener, why speak? If it is said: like the mantra of a mantra reciter, so there is no fault. It is not so, because it is the time of debate. The meaning of debate is to determine things. Therefore, that is not it. Similarly, if one does not accept that, then reasoning about the meaning stated in the treatise is also illogical, so the treatise and the words are the same. To show the sameness, the treatise's, occasion, basis, is the one who harms, to show this meaning, this is spoken together with one's own words. If one does not accept the treatise, then how can one reason about its meaning?