Chinese
又问：已承诺为所立宗等已述。其中，由于排除有害，且剩余部分不适用宗的定义，故无过失。所谓“将要成为”，是指从陈述已发生的时间起，因为是“斯”的词尾，所以不适用于将要成为所立宗，因此，仅凭此就能遣除，故无过失。如果那样，既然说了“意欲”，就排除了作为能立，那么，说语气词就没有意义了，是吗？那确实是， 自己意欲作陈述， 确定之义虽已懂， 然因关联能作边， 为断他时故宣说。 如果不是与主要的能作者的边相关联，那么，如果说“自己意欲”就能断除其他时间，因为是相关联的，所以在其他时间意欲作为对境，也会成为宗。如果那样，在理门中也能遣除，因此说语气词就能成为作用，是吗？对此答曰： 此意欲缘非支分， 于意欲成之语等， 是支分也因此故， 遮遣不成之因等。 于此集量论之中， 所应显示即是宗。 如何成为呢？所谓“将要意欲”是能作的边成为主要，因此会与其他时间相关联。例如，如同“天授来了，将要见到”一样。因此，通过确定，就能断除其他时间意欲。此意欲缘在此不是支分。因此，对于意欲成之语等，是支分，这是与遣除相关联的，所谓意欲成之时，哪些不是支分呢？要说主要本身在此是支分。或者说，在此集量论中，不是产生之时的能立的支分，而在理门中，对于意欲的语词来说，就是支分，因此，“斯”的词尾就能遮遣因不成等。因此，在此没有说语气词。因此，因为有法将要成为所立宗，所以不是自己陈述，而是以论典的意欲而
English
Furthermore, it is asked: The commitment to be established, etc., has already been stated. Among them, because excluding is harmful, and the remaining part does not apply to the definition of the subject, there is no fault. The so-called "will become" refers to the time when it has occurred, because it is the suffix "sta," so it does not apply to the subject that will become established. Therefore, it can be eliminated by this alone, so there is no fault. If that is the case, since "desire" has been said, it excludes being a means of proof, so is it meaningless to say the particle? That is indeed true, By stating one's own desire, Although the meaning of certainty is understood, However, because it is related to the edge of the agent, It is explained to cut off other times. If it is not related to the edge of the main agent, then if "one's own desire" is said, it can cut off other times. Because it is related, desiring at other times as an object will also become the subject. If that is the case, it can also be eliminated in the gate of reasoning, so saying the particle can become a function, right? To this, it is answered: This desire condition is not a branch, For words that have become desired, etc., It is a branch, and therefore, It prevents reasons that are not established, etc. In this Compendium of Valid Cognition, What should be shown is the subject. How does it become? The so-called "will desire" is that the edge of the agent becomes the main one, so it will be related to other times. For example, like "Devadatta has come, and will be seen." Therefore, by determining, one can cut off desiring at other times. This desire condition is not a branch here. Therefore, for words that have become desired, etc., it is a branch, which is related to elimination. When is it that what has become desired is not a branch? It should be said that the main thing itself is a branch here. Or rather, in this Compendium of Valid Cognition, it is not a branch of the means of proof at the time of arising, but in the gate of reasoning, for the words of desire, it is a branch, so the suffix "sta" can prevent reasons that are not established, etc. Therefore, the particle is not said here. Therefore, because the subject will become the subject to be established, it is not one's own statement, but by the desire of the treatise.
Tibetan
ཇུག་པའི་དོན་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །རྗོད་བྱེད་མིན་ཕྱིར་ཡང་མི་རིགས། །དེ་རང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་དེ། །བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དེ་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད། བསྟན་བཅོས་གང་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་ཉིད་གནས་པར་བྱ་བ་དང༌། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དེ། དེ་རང་བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། འཆད་པ་པོ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་ལ་མེ་ལྟོས་པར་དེའི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་མི་འདོད་དང་འབྲེལ་བའི། །འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་ལ་གནོད་མེད་ཕྱིར། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་ཉིད། །དེས་ན་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ན། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་གནོད་ཀྱང༌། བསྒྲུབ་བྱ་ཅི་ལྟ་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་ལ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་འདོད་པ་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ནུས་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་འགལ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང༌། ཐམས་ཅད་རླག་པར་འགྱུར་བ་ལས། །ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་ཐོབ་པ་བླ། །བུམ་པ་ཁྲོན་པར་ལྷུང་བས་ན། །ཐག་པའང་སྐྱུར་བར་རིགས་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག །ལྡོག་པ་ལ་ནི་གནོད་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་མ་བསལ་བའི་ཚིག་ལུས་པས་དེ་འཆད་པ་ནི། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་དགག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།། །།བམ་པོ་ལྔ་པ། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །ཚད་མ་གཅིག་གིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབས་བས་ན་དེ་མེད་ན་ནི་ཚད་མ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ་ནི། བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་མ་ཡིན། དེ་སྟེ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་བས། མ་བསལ་བ་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསལ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་ཅི་ནས་ཀྱང་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དེ། དེ་ཙམ་
Chinese
進入的意義也不是，而是從先前所說的道理而來。因為不是能說之物，所以也不合理。那是自己本身的意願，對於一切論典不依賴，那樣的意願是所要證成的。在某些論典中，要使自身安住，以及自己完全成立是所立宗，這樣說是因為自己說了並非能表達，所以不合理，那是自己本身的意願，不是其他解說者的意願。因此，對於一切論典不依賴，那樣的意願正是所要證成的。因此，對於與不欲相關聯的意欲也有損害，因為對於如何成立沒有損害，所以宗和因都沒有過失。因此，在成立某些事物時，即使對於造論者的意願相關聯有所損害，因為對於所要成立的事物如何沒有損害，所以宗和因沒有過失。對於不是那樣的過失，則不說是反駁。如果造論的意願受到損害，那麼成立那件事要做什麼呢？因為能力減弱了。對此，已經說過與某些論典相違背了。此外，與其全部失去，不如得到少許。因為水瓶掉入井中，也不應該丟棄繩子。因此，自己詞語連接詞性的聲音，沒有去除以及包含的，對於相違背是有損害的。這樣說是這樣說的。從那裡沒有去除的詞語遺留下來而解說的是，承諾那也是量，認為沒有被清淨者所否定。對此有什麼道理呢？第五品。因為對於因的懷疑而說，因為一個量顛倒地成立，如果沒有那個，量就不是因的依據。他說的是，去除不是因的依據。如果有的話，為什麼不是宗呢？如果不是那樣，那時會變成因的過失，說沒有去除要做什麼呢？那是真實的，但是因為宗的過失首先去除，所以為了無論如何也不依賴因的過失。因此，這是宗的過失，僅此而已。
English
The meaning of entering is not either, but it comes from the reasoning previously stated. Because it is not something that can be expressed, it is also unreasonable. That is the intention of oneself, without relying on all treatises, that intention is what is to be proven. In some treatises, to make oneself abide, and oneself completely established is the subject, saying so because oneself said it is not expressive, so it is unreasonable, that is the intention of oneself, not the intention of other commentators. Therefore, without relying on all treatises, that intention is precisely what is to be proven. Therefore, there is also harm to the intention associated with unwillingness, because there is no harm to how to establish, so the subject and reason are without fault. Therefore, when establishing certain things, even if there is harm associated with the intention of the author of the treatise, because there is no harm to how the thing to be established is, so the subject and reason are without fault. For a fault that is not like that, refutation is not spoken. If the intention of writing a treatise is harmed, then what is to be done by establishing that thing? Because the ability is weakened. To this, it has already been said that it contradicts some treatises. Furthermore, rather than losing everything, it is better to gain a little. Because a water pot falls into a well, it is not reasonable to discard the rope either. Therefore, the sound of oneself, the connecting word nature, without removing and including, is harmful to contradiction. Saying so is saying this. Explaining from there with the words not removed remaining is, the promise that is also a valid cognition, it is considered not to be negated by the pure ones. What reason is there for this? Fifth fascicle. Because it speaks of doubt about the reason, because one valid cognition establishes it in reverse, if there is not that, the valid cognition is not the basis of the reason. What he said is, removing is not the basis of the reason. If there is a reason to establish, why is it not the subject? If it is not like that, then at that time it will become a fault of the reason, what is the point of saying without removing? That is true, but because the fault of the subject is removed first, so in order to not rely on the fault of the reason in any way. Therefore, this is the fault of the subject itself, that's all.