Tibetan
སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར། གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འགག་པ་གང་ཅི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མ་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་པར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་མེད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་སྤྱིའི་ཡུལ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེར་དེའི་གསལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་མངོན་སུམ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་གསལ་བ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་ན་ནི་དེར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་པ་ན་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་མ་རྟོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་སོ། །མེ་ནི་ཚང་བང་ལ་སོགས་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཕྱོགས་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་བྱ་བ་འདིར་ཡང་དོན་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་བཟློག་པའི་བསམ་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་གསལ་བ་མེད་པ་དེར་ན་སྤྱི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བཀག་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །བཀག་པ་བཟློག་པ་ཡང་ཡུལ་གང་བཀག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཟློག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་དེ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བར་ཅི་ལྟར་དོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ན་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་
Chinese
因为是具有前行者之故。同样， যেহেতু અનુমানের বিষয়ও প্রত্যক্ষ নয়, তাহলে কিভাবে পক্ষকে প্রত্যক্ষের দ্বারা बाधित করা যাবে? 所谓损害，并非使意义毁灭，而是使人知道“没有”。 那么，其中所有阻碍，都是因为非缘故。 因为对非缘造成损害，所以是 अनुमानের দ্বারা बाधित হয়। 如果说“没有”不是它的对象，那么，所说 अनुমিতি প্রত্যক্ষের অগ্রগামী হয়, সাধারণ বিষয়においては প্রত্যক্ষের অগ্রগামী হয় না। 然而，对于火等 பொதுவான বিষয় সিদ্ধ করতে হবে, সেখানে যদি তার স্পষ্ট বিষয় প্রত্যক্ষ না থাকে, তাহলে અનુমিতি প্রবেশ করতে পারে না। 因为 અનુমিতি তার স্পষ্টতার উপর প্রত্যক্ষ প্রবেশের অগ্রগামী হয়। 如果 பொதுவான বিষয় প্রত্যক্ষ প্রবেশ করে, তাহলে সেখানে અનુমিতি কী করবে? 如果自相 અનુমানের দ্বারা সিদ্ধ হয়, তাহলে பொதுவான સ્વભાવের উপর নির্ভর করতে হবে। 无法区分的自相本身就是 பொதுவான বিষয়। 因此，所谓 અનુમાન প্রত্যক্ষের বিষয় নয়, এর অর্থ হল અનુমানের দ্বারা উপলব্ধি করা প্রত্যক্ষ নয়। 因此，它不是 প্রত্যক্ষের দ্বারা উপলব্ধি করা যায় না। 火在厨房等处是 প্রত্যক্ষের দ্বারা উপলব্ধি করা যায়। पक्ष প্রত্যক্ষের দ্বারা बाधित হয়, এখানেও এই একই অর্থ। 因为与此相反的 विचार প্রত্যক্ষ প্রবেশ করে, যেখানে স্পষ্টতা নেই, সেখানে பொதுவான বিষয় 可能 নয়। 因为 பொதுவான বিষয় স্পষ্টতার দ্বারা স্পষ্ট করা হয়। 此外，如果说“声音不可听”，那么，这将表明自相的遮止本身就是 पक्ष。 遮止的反转也是通过遮止的对象本身来实现的，而不是通过其他方式，因为其他方式与此并不矛盾。 如果 प्रत्यक्ष અનુমানের দ্বারা স্পষ্ট হয়, তাহলে কিভাবে সন্দেহ করা যাবে? 因为它的 અનુমিতি 声音ের বিষয় নয়। 正因为如此，区分者所说是无关的，因此会造成反驳。 或者
English
Because it is the one with the preceding. Similarly, since the object of inference is also not manifest, how can the aspect be harmed by the manifest? The so-called harm is not to destroy the meaning, but to make one know that it does not exist. Therefore, all those obstructions are because of non-apprehension. Because it harms non-apprehension, it is indeed harmed by inference. If it is said that non-existence is not its object, then, the explanation that inference is the one with the preceding manifest is not the one with the preceding manifest for the general object. However, if the generality of fire and so forth is to be proven, then inference does not occur if there is no manifest with its clear object. For inference is the one with the preceding manifest occurring on its clarity. If the manifest occurs on the general, then what is the use of inference there? If one's own characteristic is accomplished by inference, then it will depend on the nature of the general. The self-characteristic that is not distinguished is the general itself. Therefore, the meaning of saying that inference is not the object of the manifest is that what is realized by inference is not the manifest itself. Therefore, it is not realized by the manifest. Fire is realized by the manifest in the kitchen and so forth. Here too, the act of harming the aspect by the manifest has this very meaning. Because the thought that is the opposite of that enters the manifest, the general is impossible where there is no clarity. For the general is to be clarified by clarity. Furthermore, if it is said that sound is not to be heard, then it will show that the negation of one's own characteristic is the aspect itself. The reversal of the negation is also reversed through the object that is negated, but not by another, for the other is not contradictory to it. If the manifest is clarified by inference, how can there be doubt? For its inference is not the object of sound. For that very reason, the distinguisher speaks of what is unrelated, and therefore it refutes. Or else
Tibetan
མཐོང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་གཏན་ཚིགས་ཉིས་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་སེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསམ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་བསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང༌། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན། །གཏན་ཚིགས་དང་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཉེས་པ་གཞག་སྟེ། ཉེས་པ་གཞན་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་བསལ་བའི་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་སྤངས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མ་ཁྱབ་པ་དང༌། ཧ་ཅང་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་དེ་ཙམ་ཡིན་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གང་གི་དོན་དུ་དེ་བྱས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་སྤང་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་དེ་གང་གིས་སེལ་ཅེ་ན། འདིར་སྨོས་པ། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲ་ཁྱབ་མེད་སེལ་བར་བྱེད། །འདི་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཅི་དགོས། གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཅེས་མ་བྱས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་པའི་འདོད་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ཕྲད་མ་བྱས་ན་ནི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་མ་བྱས་ན་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱོན་ནི་མེད་པས་ན། དེའི་དོན་དུ་རང་ནི་ཉིད་སྨོས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྤོང་བའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བསལ་བས་སྨོས། གལ་ཏེ་བསལ་བ་ཡང་འགའ་ཞིག་དེར་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བསལ་བའི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་སྨོས་པ་ནི་ལྡོག་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམ་
Chinese
由于对所见和所应观察之事执着为一，故无过失。作为有法，成立所应成立者，并非宗的过失，因为在那里会变成论式具有二过失的缘故。凡是成为论式的过失，那并非宗的过失，因为仅仅是它的论式的过失，所以仅仅由论式的自相就能遣除的缘故。以论式所思，也不是应该遣除宗的自相，因为无意义的缘故和非境的缘故。对此解说如下： 因等自相应遣除， 无待不成遍， 及倒立皆应舍， 故说宗之自相。 以论式和例子的自相所遣除的过失安立，为了舍弃其他的过失，所以宣说宗的自相。如此，一切自相是为了遣除不成遍和倒立的意义。其他自相所遣除的过失，即使不舍弃，也会变成自相不成遍和太过遍，所以仅仅是那个自相就可以了，还要其他的做什么？为了什么目的而做的那件事，由于是由其他来舍弃，所以自己宣说就变成无意义了。那么，不成遍和倒立是由什么来遣除呢？这里说到： 自己词连 体性的语， 与未遣除俱， 能遣除倒立。 欲语能遣除不遍。 仅仅这些就能使自相完全圆满，所以还需要其他的做什么？如果没说“自己”，那么也会太过成为论著家的意愿。如果没说“词连”，那么也会显示成正在成立尚未成立者。如果没说“自己的体性”，那么也会太过成为未成立的有法成为宗。因为没有比这其他的过失，所以，为了那个目的而说“自己”就变成无意义了，因为会变成无过失的舍弃之义的缘故。那么，为什么用“未遣除”来说呢？如果遣除也有些在那里作为宗，那么会变成论式的过失，因为会由它自己来遮止的缘故，如果这样说，那是不对的，和未遣除的词一起说，是为了阻止倒立的缘故，这样想。
English
Since there is no fault because of clinging to seeing and what should be examined as one thing. As a subject, establishing what should be established is not a fault of the thesis, because there it will become a reason with two faults. Whatever becomes a fault of the reason is not a fault of the thesis, because it is merely a fault of its reason, so it can be eliminated only by the own-characteristic of the reason. What is thought of by the reason is also not something to be eliminated as the own-characteristic of the thesis, because it is meaningless and not an object. That is explained as follows: The own-characteristics of cause, etc., should be eliminated, Without dependence, non-pervasiveness, And reversals should all be abandoned, Therefore, the own-characteristic of the thesis is explained. The faults eliminated by the own-characteristics of the reason and example are established, and the own-characteristic of the thesis is stated in order to abandon other faults. Thus, all own-characteristics are for the purpose of abandoning non-pervasiveness and reversals. Whatever fault is eliminated by other own-characteristics, even if it is not abandoned, it will become a non-pervasive and overly pervasive own-characteristic, so that is enough of an own-characteristic, what else is needed? For what purpose was that done, since it is abandoned by others, stating it oneself becomes meaningless. Then, by what are non-pervasiveness and reversals eliminated? Here it is said: Self, word conjunction, The sound of entity, Together with what is not eliminated, Eliminates reversals. The word "desire" eliminates non-pervasiveness. Just these make the own-characteristic completely perfect, so what else is needed? If "self" is not said, then it will also be too much of the treatise writer's intention. If "word conjunction" is not said, then it will be shown as establishing what has not yet been established. If "one's own entity" is not said, then it will be too much for the unestablished subject to become the thesis. Because there are no other faults than these, therefore, stating "self" for that purpose becomes meaningless, because it will become the meaning of abandoning what is not a fault. Then, why is it said with "uneliminated"? If eliminating also makes something there as the thesis, then it will become a fault of the reason, because it will be prevented by itself, if it is said like that, that is not right, saying it together with the word "uneliminated" is for the purpose of preventing reversals, think like that.