Tibetan
ལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱས། །དེ་ལ་ཅིར་འགྱུར་དེ་མི་ནུས། །ཅི་ལྟར་རྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར། །འདི་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ་ཅི། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་སྐྱོན་འདོད་མིན་དེ་ལྟ་ན། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཡང༌། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འདོད་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་བ་བཞིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་མ་བསལ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། འོན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ན། ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ནི་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡང་སྐྱོན་ཉིད་དེ་འགྲུབ་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་སྐྱོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཉིད་འགྲུབ་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་གང་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་སྲིད་པ་དེར་ནི་མིག་གིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་ རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་གཞན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ། །སྲིད་པའི་རང་གི་བསམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཚད་མས་གནོད་ན་མི་སྲིད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་འདི། །ཅི་ག་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་སམ། །འོན་ཏེ་དེ་རང་ལ་གནས་ཡིན། །དེ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཡིན། གལ་ཏེ་རྟགས་དང་འབྲེལ་པས་སྐྱོན། །དེར་འགྱུར་དེ་ཉིད་རྟགས་སྐྱོན་ཉིད། །དེ་ནི་རང་རྟེན་སྐྱོན་མིན་ཏེ། །མཐོང་
Chinese
如果将有法作为所立宗，那么对于它会变成什么，这是不可能的。因为如何能有因的无有后行呢？这些不是过失吗？如果认为依赖于后支是宗过的，那么，因等过失也会变成宗的过失，因为一切都损害宗。因此，与仅仅这些相关联，认为宗过不是其他的，如同与现量等相违一样。如果认为所要成立的本身，没有被与相违之义所排除，就是宗，那么这不是宗的定义吗？如果，如果将有法本身作为宗，有什么过失呢？然而，有法本身是不可能成立的，因为它的自相不是所要成立的。如果成立有法，就会变成成立它的自相，那么，一切因就没有差别和后行了。如果这样，那么因为没有例子，所以因本身在那里是不可能的，因此，不应该说其他的过失就是其他的过失。或者，这本身就是宗的过失，因为不可能成立。如果是这样，那么一切因的过失都会变成宗的过失，因为它的过失使得宗本身不可能成立。或者，例如在“声音是无常的”这样的例子中，在任何地方，存在着其他的因来成立，例如“因为是被眼识所取”等等，这是因的过失。像这样，宗本身并没有不可能成立的过失，因为其他的因可以成立。在任何地方，如果没有任何因，那就是宗的过失。如果用宗的词语来表示存在的自己的想法，那么，如果它被量所损害，就像不可能存在一样，即使是它自己的自相，也是存在的，因此，应该认为这本身就是宗的过失。在这里说，宗的不可能存在，是依赖于因呢？还是存在于它自身呢？这两种情况都是可能的。如果因为与因相关联而有过失，那么，那本身就是因的过失。那不是自立的过失，而是可见的。
English
If the subject is taken as the proposition, then what will it become for it, this is impossible. Because how can there be the absence of subsequent concomitance of the reason? Are these not faults? If it is thought that dependence on the later limb is a fault of the subject, then, faults such as the reason will also become faults of the subject, because everything harms the subject. Therefore, being related to just these, considering the fault of the subject as not other, just like being contradictory to direct perception etc. If it is thought that the very thing to be established, not being excluded by the meaning of contradiction, is the subject, then is this not the definition of the subject? If, if the subject itself is taken as the subject, what fault is there? However, the subject itself is impossible to establish, because its own characteristic is not what is to be established. If establishing the subject, it will become establishing its own characteristic, then, all reasons will have no difference and subsequent concomitance. If so, then because there is no example, the reason itself is impossible there, therefore, it should not be said that the faults of others are the faults of others. Or, this itself is the fault of the subject, because it is impossible to establish. If that is the case, then all the faults of the reason will become the faults of the subject, because its fault makes the subject itself impossible to establish. Or, for example, in an example like "sound is impermanent," in any place where there exists another reason to establish, such as "because it is apprehended by the eye consciousness" etc., this is a fault of the reason. Like this, the subject itself does not have the fault of being impossible to establish, because other reasons can establish it. In any place where there is no reason at all, that is the fault of the subject. If one's own thought of existence is to be expressed by the words of the subject, then, if it is harmed by valid cognition, just like being impossible to exist, even if it is its own characteristic, it also exists, therefore, it should be thought that this itself is the fault of the subject. Here it is said, does the impossibility of the subject depend on the reason? Or does it exist in itself? Both of these are possible. If there is a fault because of being related to the sign, then, that itself is the fault of the sign. That is not a self-established fault, but is visible.
Tibetan
བ་ཡིས་ཀྱང་འགྲུབ་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར། །མི་རུང་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འོན་རེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དེ། དེར་ཡང་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱོགས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ལུང་གི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། སྤྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་རྗེས་སུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་འདི་ལ་ཡང་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལུང་གིས་དེ་གྲུབ་ན། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་དགོས། །ལུང་གིས་གྲུབ་པ་མིན་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་ལུང་གིས་གྲུབ་ཅེས་བྱ། །འོན་ཏེ་གཞན་མ་གྲུབ་ཀྱང་རང་ཉིད་ནི་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལུང་ནི་ཚད་ཡིན་ན། །ཕ་རོལ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད། །དེ་སྟེ་ལུང་ནི་ཚད་མིན་ན། །རང་ཉིད་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་རང་ལ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་མེ་ཡང་ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དེས་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་གཞན་གྱིས་ནི་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། འདི་ལྟག་རྨེན་བསལ་བ་ན་མིག་འབྲས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་ལ་ཕྱོགས་མེད་ན། དེའི་ཚེ་ངེས་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་
Chinese
也因词而成立。如果自性不成立，那么现量也不会成立。如果说不能以比量成立，那么，这只是比量本身的过失。因此，如果建立未成立的法，那么那里也是因的过失。因为在那里也没有因的随行。在已成立上建立的过失，是在以比量成立上，那是宗的过失。因此，自己以比量成立的，是观待于他者的宗。以教证成立的不是宗，如果现量成立的自相不是因的过失的宗，难道不是吗？以教证成立的，如何教证的境是总相，总相也有随行，那如何是宗的过失呢？难道不是说，因的过失不是宗的过失吗？那么是什么呢？只是从那之上转变而已，这之上也有从那之上转变。比如，如果以教证成立，那么因需要什么呢？如果不是以教证成立，那么怎么说是以教证成立呢？如果他人不成立，自己是从教证成立的，也不是，比如，如果教证是量，那么对他人也成立。如果教证不是量，那么对自己也不成立。因此，自己 比量是宗。如果自己现量成立的火，为什么不是他者的宗呢？不是，因为自性不是宗的缘故。那是总相的方式是宗，但以差别的方式则不是。自己不是由他者现量成立的。因此，说在现量成立上没有比量，这是成立的。如果那样，比如切除后颈腺会生出眼珠，如果现量成立的没有宗，那时对未决定的也会变得非常没有，因为比量是现量
English
It is also established by words. If self-nature is not established, then neither will direct perception be established. If it is said that it cannot be established by inference, then this is only a fault of the inference itself. Therefore, if one establishes a dharma that is not established, then there too is a fault of the reason. Because there too there is no concomitance of the reason. The fault of establishing on what is already established is on what is established by inference, and that is the fault of the subject. Therefore, what is established by one's own inference is a subject that depends on others. What is established by scripture is not a subject, if the self-character established by direct perception is not the subject of the fault of the reason, is it not? How is it that what is established by scripture, the object of scripture is the general characteristic, and the general characteristic also has concomitance, how is that the fault of the subject? Is it not said that the fault of the reason is not the fault of the subject itself? Then what is it? It is only a transformation from that, and there is also a transformation from that on this. For example, if it is established by scripture, then what need is there for a reason? If it is not established by scripture, then how can it be said to be established by scripture? If others are not established, but oneself is established by scripture, that is also not the case, for example, if scripture is a valid cognition, then it is also established for others. If scripture is not a valid cognition, then it is not established for oneself either. Therefore, for oneself, inference is the subject. If the fire that is established by direct perception for oneself, why is it not the subject for others? It is not, because self-nature is not the subject. That is, the way of the general characteristic is the subject, but not in the way of the particular characteristic. Oneself is not directly perceived by others. Therefore, it is established that there is no inference on what is established by direct perception. If that is the case, for example, cutting off the back neck gland will cause the eyeballs to appear, if what is established by direct perception has no subject, then at that time it will become very non-existent for the undecided, because inference is direct perception.