Tibetan
ལ་དོན་ཅན་གྱི། །རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཟློག་པ་དོན་ཉིད་དེ། དགོས་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདོད་འཇུག་དོན། །འོ་ན་དོགས་འདི་གང་ལས་ཡིན། །དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་མེད་ན། །འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང༌། །ཚིག་ལས་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ནི། །རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་འཐོབ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་པོ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་ན་བརྟག་པ་དེ་ཉིད་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྟག་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་པས་ན་འདོད་པས་འཇུག་པ་གལ་སྲིད། འདི་ལྟར། རྟོག་པ་སྔོན་བྱས་བྱེད་པ་ནི། །འདོད་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་དཔྱོད་བྱེད་སྐྱེས་བུ་ནི། །བློ་བཟང་གིས་ནི་དང་པོའི་རྟེན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ལྡན་མིན་ན་ནི། །འདོད་ཉིད་དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། །དེ་ཡི་དང་པོ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། །དེས་ནི་གཉིས་པ་གསུམ་པ་ཡང༌། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་དེ་དོན་དུ་སློབ་ན། །མི་འདོད་པར་ནི་བསབ་བྱ་ཡིན། གལ་ཏེ་སྔ་མ་བཞོན་འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདོད་པས་བཟུང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་སྨོས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བརྟགས་ནས་ཁས་བླང་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པས་འཇུག་པ་དང་འགལ་བའི་རིགས་པ་བསྟན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། རང་ཉིད་སྨོས་པ་མི་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སྤངས་ནས་རྣག་ཉིད་འདོད་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང༌། གལ་ཏེ་ཚད་མས་གནོད་ན་དེ་ལས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་གནོད་དོ་ཞེན་ཡང་རང་ཉིད་འཇུག་པས་ན་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཅི
Chinese
具有“等”意义的， “自己”这个词也会变得没有意义。因为“自己”这个词是由于论典已经承诺，为了论典作者的意愿成为所要证明的事物，而阻止这种情况发生才是目的本身，没有其他的必要。如果那也成为需要证明的事物，那么它本身就变得没有意义了，这样一来，宗的特征就因为与意义无关了。如果论典是为了意愿而进入（学习），那么这种疑惑从何而来？如果它没有被量所阻碍，那么凭借什么来阻止执着？即使被量所阻碍，又凭借什么词语进入（学习）？那些以前的宗派，也是凭借自己的意愿而执着。那么之后又会怎样，为什么不能像其他（宗派）一样执着呢？如果领悟者是由于事先进行思考，那么思考本身就是他承诺论典的原因，因此为什么说为了对论典产生意愿而进入（学习）才说“自己”呢？所有的论典都不是可以被检验的，因此对于没有完全消除量所损害的论典，不进入（学习）才是正确的，因此凭借意愿进入（学习）是有可能的。像这样，事先进行思考的行为，不是仅仅凭借意愿而进入（学习）。进行辨别的士夫，最初的依据是聪慧。如果不是具有领悟力的人，那么意愿本身就是他的理由，因为他最初承诺，仅仅凭借那个就进入（学习）。因此，第二个和第三个也同样会变成那样。如果那些是为了那个意义而学习，那么不想要的东西就应该被消除。如果之前的论点也是因为你的意愿所执持，因此论典是被意愿所执持的，如果需要用这种方式来证明，那么就应该经过考察后再承诺，因为仅仅是意愿在这里是不适用的，应该显示与凭借意愿进入（学习）相违背的道理。因此，如果从论典中看到的成为需要证明的事物，那么说“自己”就是不合理的。这样一来，那么放弃论典的意义，即使是为了证明脓疮本身意愿的意义，如果被量所损害，那么也不会发生任何改变，仍然会进入（学习）。如果认为没有损害，那么也是自己进入（学习），那么说“自己”有什么用呢？
English
For those with the meaning of "etc.," the word "self" also becomes meaningless. Because the word "self" is due to the treatise already being promised, in order for the intention of the treatise's author to become the thing to be proven, preventing this from happening is the purpose itself, and there is no other necessity. If that also becomes something that needs to be proven, then it itself becomes meaningless, and in that case, the characteristic of the subject is irrelevant because it is unrelated to the meaning. If the treatise is for entering (learning) with intention, then where does this doubt come from? If it is not obstructed by valid cognition, then by what will clinging be prevented? Even if it is obstructed by valid cognition, by what words will one enter (learning)? Those previous schools of thought also cling to their own intentions. Then what will happen later, why can't one cling like other (schools of thought)? If the one who understands is due to thinking beforehand, then the thinking itself is the reason for his promising the treatise, therefore why say "self" because one enters (learning) with the intention to have intention towards the treatise? Not all treatises can be examined, therefore for treatises that have not completely eliminated the harm of valid cognition, not entering (learning) is correct, therefore entering (learning) with intention is possible. Like this, the act of thinking beforehand is not just entering (learning) with intention. The individual who distinguishes, the initial basis is intelligence. If one is not someone with understanding, then intention itself is his reason, because he initially promises, and enters (learning) solely by that. Therefore, the second and third will also become like that. If those are learning for that meaning, then what is unwanted should be eliminated. If the previous argument is also held by your intention, therefore the treatise is held by intention, if it is necessary to prove it in this way, then it should be promised after examination, because intention alone is not applicable here, and the reasoning that contradicts entering (learning) with intention should be shown. Therefore, if what is seen from the treatise becomes the thing to be proven, then saying "self" is unreasonable. In that case, then abandoning the meaning of the treatise, even if it is to prove the meaning of the intention of the abscess itself, if it is harmed by valid cognition, then nothing will change, and one will still enter (learning). If one thinks there is no harm, then one is also entering (learning) oneself, so what is the use of saying "self"?
Tibetan
་བྱ་ཞེ་ན། ལན་དུ། འདོད་གནོད་མེད་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ན། །ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་པའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བྱས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ནི་གནོད་ཀྱང་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པའི་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་ནི། །ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་གྲགས་པའི། །ཆོས་ཅན་དག་ནི་གཟུང་དོན་དུ། །གཞན་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བརྗོད་ཟེར། །གཞུང་གིས་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤྱི་ནས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རང་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ན། །རབ་གྲགས་རྟེན་ནི་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །རབ་འདོད་ བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། །དངོས་རྣམས་ལ་རྩོད་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་དཔྱོད་པ་བྱེད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། །ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ན་སྒྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྒྲའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མ་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་བླངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་རྒོལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཉན་པོ་དེར་འདོད་མེད་ཕྱིར་ཏེ།། དེ་ལས་དེ་འགྲུབ་མིན་པའི་ཕྱི
Chinese
问：为什么这样做？答：因为没有想要的损害和不是要证成的，因为显示了没有穷尽，为了遣除邪执，所以这里说了自性。一切论典都是为了遣除邪执，因此这里也是要证成从论典中见到的，这样就没有邪执了。以什么方式呢？因为对所欲没有损害，并且不是要证成的，以及显示了没有穷尽。从论典中见到的即使有损害，但对所欲没有损害。如果不存在就不会产生，这本身也不是要证成的，如果不存在就不会产生，即使如此，如果要证成它，那么就会陷入没有穷尽的过失，这是用理性的自性来说明的。因此，这不是的。经论所作的差别是：完全舍弃后极著名的，法性是为了抓住意义，其他则说自性之声。经论安排的差别是，舍弃了以虚空的功德本身作为特征的法性，因为自性极度成立的论典不是要证成的，所以为了从总体上抓住不是要证成的法性，所以说了自性，例如，某种法性是自性存在的，不是由其他所作的，那是法性，不是其他的，这暗示了这一点，如果这样说，那不是的。例如，就考察本身的情况而言，极著名的所依会成立，极想要考察的差别是，因为对事物没有争论。对某些法性进行常与无常等的考察，是对已成立的自性进行的。它的自性本身是要证成的，暂时应该考察它本身。因为法性不成立，所以不可能证成。或者，声音的自性本身是要证成的，那么应该将它本身作为法性的自性来接受。接受不成立的差别有什么用呢？或者，辩论者想要证成那样的事物是无常的，那不是的。例如，因为听者不想要那样，因为不能从那之中成立那样。
English
Question: Why is this done? Answer: Because there is no desired harm and it is not to be proven, because it shows no exhaustion, in order to dispel wrong views, therefore the self-nature is spoken of here. All treatises are for the sake of dispelling wrong views, therefore here too, what is seen from the treatise is to be proven, so there is no wrong view. In what way? Because there is no harm to what is desired, and it is not to be proven, and it shows no exhaustion. What is seen from the treatise, even if there is harm, there is no harm to what is desired. If it does not exist, it will not arise, and this itself is not to be proven, if it does not exist, it will not arise, even so, if it is to be proven, then it will fall into the fault of no exhaustion, which is explained by the nature of reason itself. Therefore, this is not so. The difference made by the scriptures is: having completely abandoned the extremely famous, the dharmata is for grasping the meaning, others say the sound of self-nature. The difference arranged by the scriptures is that the dharmata, which is characterized by the qualities of space itself, is completely abandoned, because the treatise in which self-nature is extremely established is not to be proven, so in order to grasp the dharmata that is not to be proven from the whole, the self-nature is spoken of, for example, a certain dharmata is self-existent, not made by others, that is the dharmata, not others, this implies that, if it is said so, it is not so. For example, in the case of the examination itself, the extremely famous basis will be established, the difference of extremely wanting to examine is, because there is no dispute about things. Examining certain dharmatas for permanence and impermanence, etc., is done on the established self-nature. Its own nature is to be proven, and for the time being, it should be examined itself. Because the dharmata is not established, it is impossible to prove it. Or, the nature of sound itself is to be proven, then it should be accepted as the nature of the dharmata itself. What is the use of accepting the difference that is not established? Or, the debater wants to prove that such a thing is impermanent, that is not so. For example, because the listener does not want that, because it cannot be established from that.