Tibetan
འ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །འབྱུང་ཆེན་དེ་ལས་གཞན་དག་ཏུ། །བསྙད་པ་ཚད་མ་དང་ལྡན་མིན། །འདིས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཁྱབ་ལ་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པར། །རྟོགས་མིན་གཞན་པ་ལས་མ་ཡིན། །དེ་ལ་གཞན་འགོ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཤར་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་གནས་པའི་ནུབ་ཏུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེ་ལས་རང་བཞིན་གཉི་ག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཉི་གར་ རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་གསལ་བྱེད་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་ལས་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཕ་དང་བུལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དག །བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་གསལ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ནི། །གཞན་གང་ལས་ནི་གསལ་འགྱུར་བ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སུ། །དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་རིགས་པར་འགྱུར། །གང་ལས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ་ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་པ་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་ནུབ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན། སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཤར་གྱི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་ཤར་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉི་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཕྱོགས་མངོན་པར་གསལ་བར་ཡིན་ན། ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། དེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་འབད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་འདི་ནི་དྲང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེར་ཡང་དྲང་ཞེས་ལྟོས་བྱ་བའི། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཕྱི་ནས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ན། །གཞན་མེད་པར་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས། །འདི་ལ་ཁྱོད་ལ་དྲང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ཕྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། གཞན་དུ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་བ་ལས་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ
Chinese
说“啊”之后，从彼大种之外的其他处，称说为量是不具足的。此亦是说方，然亦非是唯由周遍而分位等。如此，于周遍，于西方等处，若非由其他而了知，则于彼无有他起，以彼成无有之故。若谓周遍之境即是东方，则从彼之外所住之西方如何成耶？然若是从彼二者自性，若是如是，则应成二者皆了知。然若谓由各别决定之显现，从境之多种自性中，显现某种自性，譬如父与子等之自性。如观待于子等而父等显现一般。此亦非是，如此：境之自性决定者，从何其他而显现耶？即从彼东方，诸物应成自性之理。从何处方之差别，彼东方与西方等观待于所住之士夫而成西方等，何不许彼处事物亦如是成耶？士夫等观待于他境，以住于东方之境故，即是东方也。彼亦是观待于太阳之故，以观察方有何用？若谓从太阳等处方显现，则太阳等之东方之太阳等亦，以彼所成之故，此乃互相依赖之过失也。仅由彼即能极成名言之故，以观待于他之勤作有何用？若谓纵不观待，此亦成正直之名等，故是其他境义，此亦非是，如此：于彼亦有见正直之观待差别。从后极串习故，无他亦如是了知。于此，于汝是正直也，如是世间有安立名言。从彼亦由极串习故，后随彼而行，纵不观待亦成也。此从何处耶？于其他亦由随彼行与还之随行故，为因与有因之事物。
English
After saying "Ah," it is not sufficient to call something a valid measure from anything other than that great element. This also speaks of direction, but it is not just about distinguishing positions by pervasiveness. For example, in pervasiveness, in the West, etc., if it is not understood from something else, then there is no other origin for it, because it becomes nonexistent. If it is said that the realm of pervasiveness is the East, then how does the West, which dwells outside of it, become so? But if it is from both natures, then if it is like that, it should be understood by both. But if it is said that from the manifestation of each determination, some nature is manifested from the many natures of the realm, like the nature of father and son, etc. Just as father, etc., appear clearly in relation to son, etc. This is also not the case, like this: The nature of the realm is determined, from what else does it appear? From that very East, things should become the reason for their nature. From where the distinction of direction, that East and West, etc., become West, etc., in relation to the person who dwells, why not allow things to become like that there as well? The person, etc., in relation to another realm, because they dwell in the realm of the East, are the East itself. That is also because it depends on the sun, so what is the use of examining the direction? If it is said that direction appears clearly from the sun, etc., then the sun, etc., of the East of the sun, etc., also, because it is made by that, this is the fault of mutual dependence. Since the name is perfectly accomplished by that alone, what is the use of striving in relation to others? If it is said that even without dependence, this also becomes the name of being upright, etc., so it is another object of meaning, this is also not the case, like this: There is also a difference in seeing the dependence of being upright there. Because of being extremely accustomed to it later, it is understood as such without others. Here, it is upright for you, so there is an establishment of name in the world. From that also, because of being extremely accustomed to it, later following it, it also becomes without dependence. From where is this? In other places also, because of following it and following the return, it is the cause and the caused thing.
Tibetan
་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྒྱ་མཚོའི་དཀྱིལ་ན་གནས་པའི་མི། །འཁྲུལ་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དག །གཟའ་དང་སྐར་མ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ངེས་པར་འགྱུར། །སྐར་མ་ལ་སོགས་དང་འབྲེལ་ལས། །ཕྱོགས་གཞན་པ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །རང་གི་ ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི། །དེ་རྟོགས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །འདི་ལྟར་ཤར་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉི་མ་བཞིན་དུ་མཐོང་ཡང་ཕྱོགས་ལ་རྨོངས་པ་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་སྔར་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱི། ཉི་མ་འཆར་པའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཉི་མ་འཆར་བ་ཡང་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། །གང་ལ་མ་འཁྲུལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །ནུབ་དང་འབྲེལ་འདོད་གྱུར་པ་ལ། །ཀུན་དགའ་གྲོང་སོགས་ཀྱིས་མཚན་པའི། །ཡུལ་དེར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་གོམས། །གྲོང་དང་ཀུན་དགའ་རབ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་སྔོན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉི་མ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་མཚོན་བརྟག་པར་རྒྱུན་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་གོམས་པས་ཉམས་བའི་ཕྱིར་ཉི་མ་འཆར་བའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་གི །འོན་ཀྱང་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བག་ཆགས་བརྟེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སེམས་རྣམས་ཀྱི། །དེ་ནི་དོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡིན་ནོ།། ཤིན་ཏུ་སེམས་གཏད་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་གཡིང་བ་ཐག་གཅད་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་མེད་པ། སོང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིད་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཅི་བྱར་ཡོད། གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་ཕྱིར་བདེན་ན། །མེད་པ་པ་ཡང་བདེན་པར་འགྱུར། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ཡང༌། །ཐོག་མ་མེད་ཕྱིར་ཅིས་མི་བདེན། །དེས་ན་ཕྱོགས་སོགས་གནས་པ་ཡི། །ལུགས་འདི་ལེགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བསྟན་བཅོས་ངན་གོམས་ལས།། ཉེར་འོངས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད། །ཐོག་མ་མེད་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འགྱུར་མིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་གནོད་བྱ་དང༌། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རྣམས་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ཤར་རོ་ནུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དུ
Chinese
是也。 如此， 处于大海中央之人， 产生错觉者， 见到星宿， 便能确定方向的差别。 由于与星宿等相关联， 看不见其他的方向。 自己 显现的自性， 如何述说才能了悟？ 如此， 所谓东方， 必定与太阳升起相关联。 那不是的， 即使像太阳一样看见， 但对方向产生迷惑的有情众生， 会认识到先前了悟的方向， 而不是因为太阳升起。 如此， 太阳升起也应了悟为依赖于西方。 如果这样说， 那么也要对它说， 对于未迷惑的心识， 想要与西方相关联， 以具喜城等命名的， 习惯于那个地方就是那个地方。 城镇和具喜苑等， 无论哪些在先前的状态中， 依赖于太阳升起， 经常专注于对西方等进行近似的指示和观察， 因为习惯而衰退， 所以不跟随太阳升起。 然而， 通过与依赖于近似指示的习气相关联， 才进行那是方向的称谓。 因此， 与无始的习气相关联， 对于明显趋向的心识来说， 那是因为与意义相分离， 所以仅仅是了悟。 非常专注，并且具有趋向、专注、决定的心识， 也没有确定方向等自性， 然而， 因为缺乏思择， 那个世界的自性是不确定的， 以追随过去的方式， 仅仅因为心识衰退才进行称谓， 所以在这里有什么可做的呢？ 如果因为无始而为真， 那么无有者也应为真。 自在等了悟， 因为无始，为何不为真？ 因此， 方向等存在的这种方式， 并不是好的。 这仅仅是由于恶劣的论典习惯， 接近而来的称谓而已。 并非因为无始，所有的论典都应为真， 因为互相矛盾，具有所害和能害的体性。 因此， 诸法互相依赖，才有东方或西方等名称。
English
It is so. Like this, people who live in the middle of the ocean, those who have arisen in delusion, by seeing the planets and stars, will surely determine the differences in direction. Because of the association with stars and so on, other directions are not seen. One's own nature that appears, how can it be spoken to be understood? Like this, the so-called east is surely and certainly connected with the rising of the sun. That is not so, even if one sees it like the sun, those sentient beings whose minds are confused about direction will recognize the direction they understood before, but not because of the rising of the sun. Like this, the rising of the sun is also understood to depend on the west. If you say that, then it should also be said to that, for the mind that is not confused, that wants to be associated with the west, that is named with towns like Kundga, it is accustomed to that place being that place. Towns and Kundga gardens, etc., whatever in the previous state, relying on the rising of the sun, constantly focus on the approximate indication and observation of the west, etc., because of habit, they decline, so they do not follow the rising of the sun. However, through association with the habit of relying on approximate indication, it is called that direction. Therefore, associated with beginningless habits, for the minds that are clearly inclined, that is only understanding because it is separated from meaning. Even those who are very focused and have a mind that is inclined, focused, and determined do not have a definite nature of direction, etc., however, because of the lack of discernment, the nature of that world is uncertain, in the way of following the past, it is only because the mind declines that it is called, so what is there to do here? If it is true because it is beginningless, then the non-existent should also be true. Understandings such as independence, etc., why are they not true because they are beginningless? Therefore, this way of existing of directions, etc., is not good. This is only a term that comes close due to bad treatise habits. It is not that all treatises should be true because they are beginningless, because they contradict each other, they have the nature of what is harmed and what harms. Therefore, things themselves depend on each other, and there are names such as east or west.