Tibetan
པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཚིག་ལས་ནི། །རྟོགས་འགྱུར་དེ་ལས་འདོད་པ་ནི། །ངེས་པ་ཉིད་རྟོགས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྐབས་ལས་རྟོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཚིག་ལས་ནི་འདོད་པ་ཙམ་རྟོགས་སོ། །སྐབས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གིས་རྟོགས་པ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་སྐབས་ཉིད་འདོད་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །སྐབས་མེད་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་རིགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིན་བརྗོད་དེ། །འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །མེད་ན་མི་འགྱུར་མིན་འདོད་ལ། །གནོད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །འབྲས་བུ་ཚིག་གམ་རྒྱུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ཡང་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མེད་དེ་དེ་ལ་རྒྱུ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཚིག་དེ་ཡང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་ཁྱོད་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲས་བུའི་རྟགས་མེད་པར་འདོད་པར་བརྗོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་བའི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་གནོད་ན་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་གི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཏེ། །རྩོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་རང་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་དེའི་དོན་གནོད་ན་ངེས་པར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །དེས་གྲུབ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལྟོས་མ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ། བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ལུང་ལ་ལྟོས་སམ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ལུང་ལ་ལྟོས་སམ་ཅི། ཅི་སྟེ་བདག་ཅག་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་ནི་ངེས་པར་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་གིས་གནོད་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །ལྷའི་མིག་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་ནི་བདག་ཅག་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བས་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་མཐོང་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ་གལ་ཏེ། ལྷ་ཡི་མིག་ཅན་ཚིག་ཀུན་གྱི། །བྱེད་པོ་ཡིན་ན་ཚིག་འདི་རིགས་པ་ཡིན། དེ་འདི་འགའ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་བདག་ཅག་གིས། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་གསལ་བས་ངེས་མ་ཡིན། །ཚིག་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱེད་ཅག་པས་ཀྱང་གཞན་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ལུང་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་སྤངས་དགོས་ན་དོན་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཉིད་སྤང་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བརྟགས་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་མ་སྤངས་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་ཉིད་པས་ འགལ་བ་སྤངས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེས་གྲུབ་བའི་བསྒྲུབ་པ་བྱ་བ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །གྲུབ་པ་ནི་ཕྱིས་མ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བའི་ལུང་ཁས་བླངས་པས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་དོ། །ཁས་བླངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ན་ཞེ་ན། ཁས་བླངས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། བརྟག་ནི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བརྟག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རང་གསད་པའི་ཕྱིར་གཤེད་བྱེད་སློང་བའི་ཚུལ་དུ་འདི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཚད་མས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་རྩོད་པ་དོར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཚེ་རྩོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་མིན། །འདི་ནི་ཁས་བླངས་ཐབས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མིན། །བསྟན་
Chinese
为了什么缘故说由它自己证悟呢？这里说，它自己能力从词句中，能够证悟，从那证悟想要的是，确定性证悟，为了那个缘故，从语境中说证悟。从词句中仅仅证悟想要的。语境是原因的缘故，不是使想要被理解。因此，词句证悟的能力，在没有阻碍的语境中，分别确定地使想要被理解的缘故，说是它自己。即使没有语境，说“你的想要是这个”，对于这个，什么道理也没有。因此，没有果的相状说，由于错乱而损害。没有则不转变，不想要，损害也对其他有什么损害？果是词句或者使原因被理解，原因也是语境。虚空的功德自己没有使之被理解，因为对于那个，那个原因没有的缘故。果词句，对于虚空的功德也没有。即使那样，说“这是你想要的”，没有果的相状而说想要，由于错乱而损害。要成立的，总的方面一个差别的自性等等，不是想要的果，也不是能力没有阻碍的原因。如果损害没有则不生起之义，因为没有周遍，周遍的事物不生起的缘故。成为能立和所立等的过失。 虚空的功德自己不是没有则不生起之义。如果损害不是没有则不生起的，从那之外的所立有什么损害？如果论典承诺了，不是进入辩论吗？因此，自己安住于论典，如果它的意义损害，必定成为过失吗？不是的，因为已经说了的缘故。对于气味，地的功德颠倒了，也成为过失等等。比量在自己的行境中，说是没有依赖于教证。由那成立，那是善成立。那时没有依赖论典。关系依赖力量的比量，在自己的境中，没有依赖于论典，因为如同现量是量。稍微见到什么
English
For what reason is it said to be realized by itself? Here it is said, that its own power is from words, it can be realized, from that realization what is wanted is, certainty is realized, for that reason, it is said to be realized from the context. From the words only the wanted is realized. The context is the reason, it is not to make the wanted understood. Therefore, the power of words to realize, in the context without hindrance, separately and certainly makes the wanted understood, so it is said to be itself. Even without context, saying "your want is this", for this, there is no reason at all. Therefore, without the sign of the fruit, it is said that due to confusion it is harmful. If there is no change, do not want, what harm does it do to others even if it harms? The fruit is the word or the cause is understood, and the cause is also the context. The merit of the void itself does not make it understood, because for that, that cause does not exist. The fruit word is also not in the merit of the void. Even so, saying "this is what you want", saying what you want without the sign of the fruit, it is harmful due to confusion. The nature of one difference in the general aspect to be established, etc., is not the fruit of what is wanted, nor is it the cause without hindrance of power. If it harms the meaning of not arising without, because there is no pervasiveness, the pervasive thing does not arise. It becomes the fault of the establisher and the established, etc. The merit of the void itself is not the meaning of not arising without. If it harms what does not arise without, what harm is there to what is to be established other than that? If the treatise is promised, is it not entering into debate? Therefore, if one abides in the treatise oneself, if its meaning is harmed, will it necessarily become a fault? No, because it has already been said. For the smell, the merit of the earth is reversed, and it also becomes a fault, etc. Inference in its own sphere of activity, it is said that there is no reliance on scripture. Established by that, that is well established. At that time there is no reliance on the treatise. The inference of relationship relying on power, in its own realm, does not rely on the treatise, because it is valid like direct perception. What is seen a little
Chinese
那么一切都依赖于圣言吗？或者同样地，推论也依赖于圣言吗？如果像我们这样的现量必定依赖于圣言，那么如果圣言相违，那就是错谬。具有天眼者的言辞，不会被像我们这样的现量所违害，就像患有眼翳者所见，不会违害另一人的所见一样。如果是这样，那是真实的，如果： 具有天眼者一切语的 作者如果是，此语即合理。 此中虽有某些，然我等 如是明了故，非决定。 仅仅因为言辞互相矛盾，就认为所有圣言都不合理，这是可以理解的。即使不是一切知者，但即使那样，你们也不是其他的。如果是那样，那么如果必须避免与所有圣言相违，那将毫无意义。因此，推论根本不会产生。然而，如果必须避免与自己所承诺的圣言论典相违，那么就应该在考察之后再承诺。即使在理解的时候，推论也不是量，因为没有避免与论典相违。那时，由于根本没有承诺论典，那么避免相违又有什么用呢？如果是那样，那么由此成立的论证就是完美地成立的。已经成立的，之后也不会变成不成立。如果承诺了与之相违的圣言，就会变成不成立吗？如果是那样，那么就避免与所有论典相违。依赖于承诺而改变，如果不是那样呢？为什么不是所有的承诺呢？考察是能够忍受的。如果是那样，那么考察就是量，但它本身也被它所违害，因此这变成了为了自杀而招来刽子手的行为。正因为如此，论典本身与量相违，因此那时不应该依赖它。因此，它不是违害者。如果那时不应该依赖论典，那么就会变成放弃争论。那时会放弃争论吗？ 那时无承诺故，非也。 此乃承诺之方便， 那时虽有亦非支分。论
English
Then, does everything depend on the scriptures? Or similarly, does inference also depend on the scriptures? If direct perception, like ours, must depend on the scriptures, then if the scriptures contradict, it is indeed an error. The words of those with divine eyes are not contradicted by direct perception like ours, just as what is seen by someone with cataracts does not contradict what is seen by another. If that is the case, it is true, if: The speaker of all words with divine eyes, If he is the author, this word is reasonable. Although there are some of these, We are not certain because it is so clear. It is understood that just because words contradict each other, it does not mean that all scriptures are unreasonable. Even if one is not omniscient, even then, you are not different. If that is the case, then if one must avoid contradicting all scriptures, it is meaningless. Therefore, inference will not arise at all. However, if one must avoid contradicting the scriptures that one has committed to, then one should commit to them after examination. Even at the time of understanding, inference is not a valid cognition, because it has not avoided contradicting the scriptures. At that time, since there is no commitment to the scriptures at all, what is the use of avoiding contradiction? If that is the case, then the proof established by it is perfectly established. What has been established will not become unestablished later. If one commits to a scripture that contradicts it, will it become unestablished? If that is the case, then avoid contradicting all the scriptures. It changes depending on the commitment, if not? Why not all commitments? Examination is tolerable. If that is the case, then examination is a valid cognition, but it itself is also contradicted by it, so this becomes like inviting an executioner to commit suicide. For that very reason, the scriptures themselves contradict the valid cognition, so at that time one should not rely on them. Therefore, it is not a contradictor. If one should not rely on the scriptures at that time, then it will become abandoning the debate. Will the debate be abandoned at that time? At that time, there is no commitment, so no. This is the means of commitment, Even if it exists at that time, it is not a limb. Treatise