Tibetan
་དུའང་སྐབས་ཅིས་མིན། །གལ་ཏེ་འདིར་ཆོས་ཅན་སྐབས་ཡིན་ཡང༌། དེ་ནི་ཆོས་དེའི་གཞི་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེ་དང་བསྟན་བཅོས་གཅིག་གིས་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མཚུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཆོས་དེའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ཆོས་ཅན་ཆོས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི། །ཅི་སྟེ་རྒོལ་འདོད་ཡིན་བརྗོད་ན། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། སྐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་འདོད་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་འདོད་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དག་གིས། །ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་དཔྱོད་པ་ཡིན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཙམ་ནི་འདོད་པ་འཇུག་པར་བྱེད་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་ན་ཡང་འདོད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་བ་འཇུག་པ་རྟག་ཏུ་མི་འཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའང་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདོད་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།། དེས་ན་རྩོད་པའི་གནས་ཉིད་ལ་འདོད་པ་འཇུག་གི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐབས་ལས་འདོད་པ་འབྱུང་བས་སྐབས་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ། རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། དེའི་འབྲས་བུ་ཚིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འབྲས་བུ་ཚིག་ཉིད་ལས་རྟོགས་ཀྱིས་སྐབས་ལས་མ་ཡིན་
Chinese
难道不是因为场合吗？如果这里是作为有法（藏文：ཆོས་ཅན།）的场合，那是因为那是该法的依据。如果说是通过论著的门径，也是其他法的所依呢？如果是这样，那么，这样一来，那和论著用一个词表达，也因为是有法和其他有法相关的关系，所以过失相同。如果又是因为作为该法依据的有法是场合，其他的法也属于所立宗的方面，因为对方也这样认为。说那个本身是：有法、法等是能立的，如果说是对方想这样说，那么，虚空的功德本身也是对方所认可的，因为是作为所立宗的有法所持有的法，就像无常本身一样。同样，如果说是作为所立宗的总体方面的一个特点等等，那么，对于那个，说仅仅是作为要成立的总体方面的一个特点，并不是对非场合产生认可，就像这样：有些时候会改变意愿，理解那个也是通过那些。强行说“你认可这个”，这清楚地是自在天的思辨。仅仅是要成立的总体方面的一个特点，并不是使认可产生。即使产生，那么认可和要成立的产生就会总是不断绝，这会成为过失。如果想要说是因为认可作为要成立的总体方面的一个特点，如果是那样，那么那个认可本身既是要成立的，也是能成立的，因此会变成要成立的意义本身成为能成立的。因此，在哪个场合，认可就产生在哪个场合，如果不是那样，就会太过分。因此，认可只会在争论的处所产生，而不会在虚空的功德本身产生。如果说因为从场合产生认可，所以场合是它的原因，因此这样从原因产生结果。原因的能力没有阻碍，是使结果被理解的，那么，怎样才能那样理解呢？如果说是由于看到它的结果是词语，那么，这样一来，就从结果词语本身理解，而不是从场合理解。
English
Isn't it because of the occasion? If this is a case of a subject (Tibetan: chos can), it is because that is the basis of that dharma. If it is said that it is also a support for other dharmas through the gateway of treatises, then, in that case, that and the treatise are expressed by one word, and because it is a relationship related to other subjects, the fault is the same. If, again, because the subject that is the basis of that dharma is the occasion, other dharmas also belong to the side of what is to be established, because the opponent also thinks so. Saying that itself is: subject, dharma, etc., are the means of proof, if it is said that the opponent wants to say so, then, the qualities of space itself are also recognized by the opponent, because it is a dharma held as a subject to be established, just like impermanence itself. Similarly, if it is said that it is a characteristic of one of the general aspects to be established, etc., then, for that, saying that it is merely a characteristic of one of the general aspects to be established does not cause acceptance to arise for what is not an occasion, like this: sometimes the intention changes, and understanding that is also through those. Forcibly saying "You accept this" is clearly the speculation of Ishvara. Merely a characteristic of one of the general aspects to be established does not cause acceptance to arise. Even if it arises, then the arising of acceptance and what is to be established will always be continuous, which would be a fault. If you want to say that it is because of accepting it as a characteristic of one of the general aspects to be established, if that is the case, then that acceptance itself is both what is to be established and what is capable of establishing, therefore it will become the meaning of the proposition itself becoming capable of establishing. Therefore, acceptance arises in the occasion that it is, if it is not so, it would be too extreme. Therefore, acceptance only arises in the place of dispute, and not in the qualities of space itself. If it is said that because acceptance arises from the occasion, the occasion is its cause, therefore, in this way, the result arises from the cause. The power of the cause is unobstructed, it is what makes the result understood, then, how can it be understood in that way? If it is said that it is because its result is seen as words, then, in that case, it is understood from the result words themselves, and not from the occasion.