Tibetan
ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས། །ཆོས་རྣམས་དུ་མ་རྣམ་གཞག་ཀྱང༌། །བདག་ཉིད་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་པས་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཞེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་པའི་བཤད་པ་ལས། དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་ཏེ། ལུང་གི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ལུང་ཞེས་བརྗོད་དེ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། གཞན་དུ་ནི་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དམ་བཅའ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། དེ་ཉིད་ནི་ལུང་གི་དོན་གཞན་ལ་སྟོན་པས་ན། ལུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡང་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ས་མ་གཏན་ཚིགས་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལྟར། དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མི་རྟག་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེས་བསལ་བས་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྐད་ཅིག་དེ་མ་ཐག་འཇིག་ན། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་བརྫུན། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་འཇིག་ན་ཡང༌། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་བརྫུན། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གི་མོད་ལ་འཇིག་ན་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་མ་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་ཡང་རྒྱུའི་ དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་གྱིས་ཅི་བྱ། འོན་ན་དེ་རྟེན་གྱི་དབང་གིས་དུས་གཞན་དུག་གཞན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། མི་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྟེན་གྱིས་ཅི་བྱ་གང་གི་རྟེན་མེད་ན་ལྷུང་བར་འགྱུར་བ་སྒྲ་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ནམ་མཁའ་ཡང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་ལྕི་བ་དག་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྕི་བ་ལྟུང་བ་འཛིན་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལ་ཡོད་མིན།
Chinese
对于一个有法者，经论中说：虽然诸法有多种分类，但“自身”是需要实现的，因此“自身”这个词被提及。有些人说，在经论中看到的就是需要实现的，因为对它的损害会导致论证和承诺的过失。正如理性的解释中所说：承诺就是圣教，因为它是为了展示圣教的意义而被称作圣教，否则就不是。在《释量论》中说：否则，圣教是量，而承诺是产生怀疑的，如何能成为一体？正是因为它向他人展示了圣教的意义，所以它是圣教的意义。因此，承诺就是圣教，如果损害了它的意义，那就是论证的过失，因为损害了经论。与经论相违背的论证不能实现需要证明的。这也是承诺的过失。无常性本身也需要被证明与虚空的性质是同一的，就像经论或其他一些论证需要证明虚空的性质一样。承诺的意义就是这样的无常性。如果它被否定了，那就是承诺的过失。例如：如果刹那间立即毁灭，那么虚空的性质就是虚假的。如果在其他时间毁灭，那么虚空的性质也是虚假的。如果声音的自性因为没有原因而在刹那间毁灭，那么它怎么会成为虚空的性质呢？“所依”的意思是存在的因，但刹那不是存在的。一个刹那是由它自己的因产生的。或者，如果它存在于其他时间，那么它就是由它自己的因产生的，因此，那时它也是依靠因的力量而存在的，那么要所依做什么呢？或者，如果它依靠所依的力量而存在于其他时间和地点，那么它不是以不毁灭的方式存在的吗？要所依做什么呢？如果没有所依就会坠落的东西，声音不是沉重的，也不依赖于虚空所具有的保持的性质。虚空不是保持沉重的东西的。保持沉重之物坠落的性质，并不存在于虚空中。
English
Regarding a single dharma-possessor, the scriptures say: Although there are many classifications of dharmas, "self" is what needs to be realized, therefore the word "self" is mentioned. Some say that what is seen in the scriptures is what needs to be realized, because harm to it will lead to faults in reasoning and promises. As it is said in the explanation of reasoning: A promise is scripture, because it is called scripture for the purpose of showing the meaning of scripture, otherwise it is not. In the Commentary on Pramāṇasamuccaya, it says: Otherwise, scripture is valid cognition, and a promise is what produces doubt, how can they become one? Precisely because it shows the meaning of scripture to others, it is the meaning of scripture. Therefore, a promise is scripture, and if its meaning is harmed, it is a fault of reasoning, because the scriptures are harmed. Reasoning that contradicts the scriptures does not accomplish what needs to be proven. It is also a fault of the promise. Impermanence itself also needs to be proven to be the same as the nature of space, just as the scriptures or some other reasoning need to prove the nature of space. The meaning of the promise is such impermanence. If it is negated by that, it is a fault of the promise. For example: If it immediately perishes in an instant, then the nature of space is false. If it perishes at other times, then the nature of space is also false. If the nature of sound perishes in an instant because it has no cause, how can it become the nature of space? "Support" means the cause of existence, but an instant is not existence. A single instant is from its own cause. Or, if it exists at another time, then it is born from its own cause, therefore, at that time it also exists by the power of the cause, so what is the use of support? Or, if it exists at other times and places by the power of support, then is it not existing in a non-perishing way? What is the use of support? Sound, which would fall if there were no support, is not heavy, nor does it rely on the nature of holding that space has. Space does not hold heavy things. The nature of holding falling heavy things does not exist in space.
Tibetan
།ལྕི་མིན་ལྟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །རླུང་གིས་བསྐྱོད་པར་གྱུར་པ་ཡི། །སྒྲ་དེ་དེ་ཡིས་འཛིན་འདོད་དེ། །གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་འཛི་མིན་ན། །དེ་ནི་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ལྟོས་ནས་འཇིག་འགྱུར་དེ་ལྟ་བུ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། །འཇིག་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་བར་དུ་དེ། །གནས་པའི་ཕྱིར་ན་རྟེན་གཞན་མེད། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་མེད་པར། །གནས་འགྱུར་འདི་ནི་ངེས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གནས་པ་དང༌། །དུས་གཞན་གནས་ལ་ཡོད་མིན་ལ། །རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་ཡོད་མིན་ན། །རྟེན་ཉིད་དེ་ནི་དོན་མེད་ཡིན། །དེ་བདེན་དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི། །རྟག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རང་བཞིན། །འདི་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་མིན་ཞེས། །བྱ་བར་ཡང་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བརྟེན་གྱིས་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་གཟུང་བས་དེ་གཅིག་ལ། །རབ་ཏུ་གནོད་གང་གཏན་ཚིགས་དང༌། །དམ་བཅའ་བ་དག་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན། །དྲི་ཟའི་ཡོན་ཏན་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་འགལ་འགྱུར་སྐབས་མིན་ཕྱིར། །མིན་ན་དེ་ཡི་གཞན་ལ་འང་མཚུངས། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་བཀག་པ་བཞིན་དུ་དྲི་ཟའི་ཡོན་ཏན་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཆོས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ བསྟན་བཅོས་དེ་བྱེད་པའི་འདོད་པ་དྲིའི་ཆོས་ཅན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དང་བསྟན་བཅོས་དེས་བསྒྲུབ་པར་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཀག་ན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དྲི་ནི་སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡང་སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་འདིར་སྐབས་ཡིན། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་དོན་གནོད་ཉིད། །བསྟན་བཅོས་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཅན་གཞན
Chinese
因为不重且不坠落，执持它有什么用呢？那声音想要执持被风吹动之物，如果虚空不被执持，它就会坏灭。观待而坏灭就是那样的，那就是它的自性。在没有坏灭之前，因为它存在，所以没有其他的所依。因此，它不存在，这种存在变化是确定的。如果只存在一刹那，在其他时间存在与不存在，对于常法来说，存在与不存在，那么所依本身就是无意义的。那是真实的，即使那样，这也是常时一同产生的自性。这个也不应该分析，对于所作也是证悟。因此，以无常的自性的意义为依据，因为没有意义，所以成立无常，那是因为所依本身所损害的缘故，是理由的过失和承诺的过失。对此进行陈述：如果因为论典的承诺，全部被抓住，对那一者，极度损害，哪个理由和承诺成为过失呢？在成立声音是无常时，为了遣除乾闼婆的功德，理由相违，因为不是场合，如果不是，那么对于其他的也相同。如果仅仅因为论典的承诺就损害论典，成为理由和承诺的过失，那么，那时声音是虚空的功德被遮止一样，对于从乾闼婆的功德中遣除的成立也会变成那样。因为，如何以它所说的那样的法的虚空的功德本身和相关的无常本身是所要成立的，同样， 论典做出的意愿，与具有气味的法相关的其他功德相关联本身，以及论典所要成立的也会变成那样。即使遮止它，因为与论典相关联不合理，所以会变成承诺的过失。因为气味不是场合，所以如何也就不应该说，因为虚空的功德也不是场合。两者之间也没有差别。如果这个有法是场合，那么对于它，论典的意义会损害。因为论典的意义已经承诺。其他的有法。
English
Because it is not heavy and does not fall, what is the use of holding it? That sound wants to hold what is moved by the wind, if the sky is not held, it will be destroyed. To be destroyed by dependence is like that, that is its nature. Until there is no destruction, because it exists, there is no other support. Therefore, it does not exist, this change of existence is certain. If it only exists for a moment, and exists and does not exist at other times, for permanent dharmas, existence and non-existence, then the support itself is meaningless. That is true, even so, this is also the nature of being born together constantly. This should not be analyzed either, it is also realized for what is done. Therefore, relying on the meaning of the nature of impermanence, because it is meaningless, therefore establishing impermanence, that is because of the harm done by the support itself, it is a fault of reason and a fault of commitment. To this, it is stated: If because of the promise of the treatise, everything is grasped, to that one, extremely harmful, which reason and promise become faults? When establishing that sound is impermanent, in order to remove the qualities of the Gandharva, the reason is contradictory, because it is not the occasion, if not, then it is the same for others. If merely because of the promise of the treatise, the treatise is harmed, and it becomes a fault of reason and promise, then, at that time, just as the quality of sound being space is prevented, it will also become like establishing the removal from the qualities of the Gandharva. Because, how the impermanence itself related to the quality of space itself of that dharma as it is said by it is to be established, similarly, the intention made by the treatise, the connection itself related to other qualities related to the dharma with smell, and what the treatise is to establish will also become like that. Even if it is prevented, because it is unreasonable to be related to the treatise, it will become a fault of promise. Because smell is not the occasion, so how should not be said either, because the quality of space is also not the occasion. There is no difference between the two. If this subject is the occasion, then for it, the meaning of the treatise will be harmed. Because the meaning of the treatise has been promised. Other subjects.