Chinese
于分别念亦非显现，自显现无有，于异体上，施设种种，甚为稀奇。相似无碍串习与，关联之相分别念，若以遍计所执性，彼体性中彼非有。以与事物相关故，此能成办作用名，由是相似性而成，然亦未曾见有义。若谓内别有性者，于彼何故不生觉？由何能作彼义而成似，由唯显现似有性，不能获得彼义故，如由水牛等物类，获得牛乳等作用。然由彼有内在差别，故由不似而成不似，然非即是彼作用，若谓如是，则于牛等互相间，亦定有其内在别，故无顺于不似之作用，是故定无不欺诨。复次，为生起不似之觉故，不似是他处所有，如是说者即成过。若谓彼唯由无有相似而成者，则相似亦唯由无有不似而成者。若谓相似即是无有不似者，云何事物成为非事物？唯由无有不似，何故不成不似耶？不似性乃是二诤者所共许，仅由无彼，相似之名亦得圆成故，则觉知他者相似性，即成无意义。是故近取非是余量。若谓以至教成立所立义故，说为成立所立者，如是则于所立有何用耶？如云：若以至教即成义，则立宗有何用处耶？若以至教不能成，立宗又有何用耶？若无至教量，云何能成义？有至教亦仅以立宗，不能成办其义也。若谓由极串习故，仅由立宗与因，即能于彼成立觉悟，故立宗之语乃有义者。尔时亦以极串习故，五支之语有何用？以唯由宗即能显示故，尔时立宗彼亦
English
It is not manifest even in conceptualization, and since self-manifestation is absent, it is very strange to establish various things on different entities. Through the conceptualization of unobstructed habits and associations, if one thoroughly examines the nature of what is imputed, then it is not present in that very nature. Because it is related to objects, this can accomplish the designation of function, but even from similarity, no meaning is seen. If it is said that there is an internal difference, then why is there no awareness of it? What makes it similar by performing that function? It is not possible to obtain that meaning merely by desiring to appear similar, because one obtains the function of milk, etc., from buffaloes, etc. However, there is an internal difference from that, so it is dissimilar from the dissimilar, but it is not that very function. If it is said that this is the case, then there is indeed an internal difference even among cows, so there is no function that agrees with the dissimilar, and therefore there is no non-deception. Furthermore, in order to generate the awareness of dissimilarity, it would follow that the dissimilar exists elsewhere. If it is said that it arises merely from the absence of similarity, then it would follow that similarity also exists merely from the absence of dissimilarity. If it is said that similarity is the absence of dissimilarity, how can a thing become a non-thing? Why does the mere absence of dissimilarity not become dissimilarity, since dissimilarity is established for both opponents, and merely by its absence, the name of similarity is also completely fulfilled, so perceiving another similarity becomes meaningless. Therefore, immediate apprehension is not another valid cognition. If it is said that because the established meaning is established by scripture, it is said to establish the established, then what is the use of the established? As it is said: If the meaning is established by scripture itself, then what is the use of establishing a thesis? If the meaning is not established by scripture, then what is the use of establishing a thesis? If there is no valid scripture, how can the meaning be established? Even with scripture, the meaning is not accomplished merely by establishing a thesis. If it is said that because of extreme familiarity, awareness is established merely by the thesis and reason, so the words of the thesis are meaningful, then at that time, what is the use of the five-membered statement because of extreme familiarity? Because it is shown only by the thesis, then at that time the thesis is also
Tibetan
མེད། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་སྐད་ཅེས། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་བསྟན་མེད་པར་ནི། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་བསྟན་པ་དག་ཉིད་ལས་ནི། །ནུས་པ་གྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན། །བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ལས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། གང་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པ་མི་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་དམ་བཅའ་གཞན་ཉེ་བར་བླང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་ཀྱང་བླ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་དག་འདི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མ་བསྟན་ན་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་མ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དང༌། དམ་བཅའ་བ་དང༌། ཕྱོགས་ཞེས་མིང་གཞན་བྱས་པས་ལེགས་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་དེ་ནི་ཟུར་ཟེར་ལ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་དེར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ནུས་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཡུལ་བསྟན་དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་ནི། །སྔོན་འགྲོ་ཅན་གྱི་ཚིག་གམ་ནི། །གཞན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་གཉི་གའང་ལེགས་པ་མིན། །དམ་བཅའ་བས་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ། ལྔ་པས་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ལ་ཡིན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། ཁྱབ་སྔོན་ཅན་ལ་དེ་མེད་ཀྱང༌། །སྒྲ་ནི་བྱས་ཡིན་འདི་འདྲ་ཀུན། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པས་ཀྱང༌། །དོན་གྱི་དེ་ནི་འཇིག་བློར་འགྱུར། །གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་ཁྱབ་པ་བསྟན་ན། དེས་ཁྱབ་པའི་བྱས་པ་ཉིད་དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཏེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་པས་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་གིས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཡུལ་གཞན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་ངེས་ཤེ་ན། ཉེ
Chinese
无。那么，如何这样说呢？依我看来，所说的宗（ཕྱོགས།），并非是能立（སྒྲུབ་པར་བྱེད།），然而却是论式的境（ཡུལ།）呢？如果这样问，那么就回答说：如果境没有指示，因为论式无法进入。如果认为从指示境本身就能成立作用，仅仅说“因为是所作”就能说明是无常，如果不知道无常已经成立，因此就需要另外提出“声是无常”的宗。那么，无论是取论式的境本身，还是取其他的，都是多余的，因为在任何情况下，这都是成立的。如果不指示境，论式就无法进入，所以必须指示境。因此，在成立所立之前，必然存在的就是能立，如果不是这样，能立本身就不存在了。如果说这是为了安立量（ཚད་མ།）的果，那么，指示作为量的果，或者说作为宗，或者用其他的名称，都不能获得好的结果，这就像把车辐说成车轮一样。因此，如果从指示境本身就能成立它的作用，那么，对于这一点，疑惑等等也同样会成为原因，这已经说过了。指示境的周遍如果是具有前行（སྔོན་འགྲོ།）的词句，或者用其他的方式来表达，这两种方式都不好。应该考察“必须用宗来指示境”这句话，是指周遍前行的陈述，还是指用五支来指示论式？这会有什么不同呢？即使没有周遍前行，仅仅说“声是所作，像这些都是无常”，也能让人理解其中的含义。如果说“凡是所作都是无常”，那么，通过总结一切来指示周遍，通过这种方式来指示周遍的所作，就能让人明白“声是无常”，既然如此，宗的词句还有什么用呢？因为境已经在其他地方完全成立了。如果说没有宗的词句，如何确定论式是相违的呢？
English
None. Then, how can it be said like this? In my opinion, the stated subject (ཕྱོགས།), is not the means of proof (སྒྲུབ་པར་བྱེད།), but rather the object (ཡུལ།) of the argument? If asked this way, then it is answered: If the object is not indicated, because the argument cannot enter. If it is thought that the function can be established from the indication of the object itself, and merely saying "because it is made" can explain impermanence, if it is not known that impermanence has been established, then another statement of the subject, "sound is impermanent," is required. Then, whether taking the object of the argument itself or taking something else is superfluous, because in any case, this is established. If the object is not indicated, the argument cannot enter, so the object must be indicated. Therefore, what necessarily exists before establishing the thesis is the means of proof; if it is not so, the means of proof itself will not exist. If it is said that this is to establish the result of valid cognition (ཚད་མ།), then indicating it as the result of valid cognition, or as the subject, or using other names, will not achieve good results; it is like calling a spoke a wheel. Therefore, if its function can be established from the indication of the object itself, then doubts and so on will also become causes, which has already been said. The pervasion of indicating the object, whether it is a sentence with a prior occurrence (སྔོན་འགྲོ།), or expressed in another way, neither of these methods is good. It should be examined whether the statement "the object must be indicated by the subject" refers to the statement with prior pervasion, or to indicating the argument with the five limbs? What difference does it make? Even without prior pervasion, merely saying "sound is made, like these are all impermanent" can make people understand the meaning. If it is said, "Whatever is made is impermanent," then by summarizing everything to indicate the pervasion, and by indicating the made in this way, people can understand "sound is impermanent." In that case, what is the use of the words of the subject? Because the object has already been completely established elsewhere. If it is said that without the words of the subject, how can it be determined that the argument is contradictory?
Tibetan
ས་པ་འདི་ནི་མེད་དོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་འགལ་བ་ནི། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་སྙམ་པས། །དམ་བཅའ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གནོད་པ་ལ་ཅི་ལྟར་བརྩོན། །དམ་བཅའི་ཚིག་མ་སྦྱར་ན། ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། གཞན་དག་གིས་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའི་རྒོལ་བ་འདི་སུ་ལ་ཡིན། རྒོལ་བ་ལའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་པ་ཉིད་ཐོག་ཏུ་བབ་སྟེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་མ་ཤེས་མོད་ངེས་དེ་ལ་བདེ་བླག་བསྒྲུབ་བས་ཅི་བྱ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་བར་བསྟན་པ་ལ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒོལ་བ་ལ་ཕན་པ་ཆེན་པོས་བྱས་པས་ན་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྒོལ་བ་ལ་གནོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་སྡང་སྟེ་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་སྒྲ་ནི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདིར་འགལ་བ་བརྩད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྨྱོན་པ་མ་ཡིན་པ་སུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་ལས་འགལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་དམ་བཅའ་བའི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་འམ་འོན་ཏེ་དམ་བཅས་པ་མེད་པར་གློ་བུར་ཐོར་ཐུངས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན། གང་གི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པས་སྐབས་ཀྱི་དོན་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་སྐབས་མེད་པར་ནི་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་གློག་བུར་ཐོར་ཐུངས་ཉིད་དོ། །ཕྱིར་རྒོལ་པས་སྐབས་ བྱས་སོ་ཞེ་ན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གི་བྱ་རྒྱུ་བྱས་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་བ་མེད་ན་སྒྲུབ་པ་མ་ཚད་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་གང་མང་རུང་བ་ཅིག་དང་བྲལ་ན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ན། མ་ཚང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་བཟློག་པ་ཉིད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བར་འགྱུར་ན། དམ་བཅས་པར་ནི་
Chinese
此地不存在。反驳者们认为完全了解矛盾之处，才进行立宗（dam bca'，梵文：pratijñā，梵文罗马拟音：pratijna，汉语字面意思：誓言），但并非如此。为何要努力自害呢？如果不加上立宗之词，如何能让其他人知道这个理由是矛盾的呢？这种指责是谁的过失呢？如果说是反驳者的过失，那是不正确的。即使反驳者不了解，但如果善巧地将真理摆在眼前，又何必费力去证明呢？既然已经说明了造论者应该先行普遍周遍的论证，那么由于没有矛盾，对反驳者有很大的帮助，因此也不是造论者的过失。因为造论者不是为了损害反驳者的利益而造论的。如果说应该顺应反驳者，那么为何要憎恨他人呢？这又是什么呢？此外，如果说“声音是常，因为它是所作”这句话中存在矛盾，那么任何不是疯子的人都不会在立宗“声音是常”的同时，去证明它与无常相周遍。如果证明它与常相周遍，那么就会因为周遍颠倒而认识到矛盾。此外，在“声音是常，因为它是所作”的情况下，是根据立宗的论证来指出矛盾，还是因为没有立宗，突然说出一些不连贯的话而感到疑惑呢？因为立宗是为了理解场合的意义而接近它，所以如果在这个没有场合的陈述中说出立宗，那也只是突然说出一些不连贯的话而已。如果反驳者制造了场合，那么立宗之词的作用就已经完成了，可以停止赘述了。如果说没有立宗，论证就不完整，难道不是吗？正如所说：“如果缺少立宗等任何一个部分，都是不完整的。”如果这是论证的支分，那么缺少它就会变得不完整。立宗是论证的支分，这本身就是一种矛盾。如果论证的支分变得不完整，那么立宗就……
English
This place does not exist. The opponents think that they will fully understand the contradictions, and then make a proposition (dam bca', Sanskrit: pratijñā, Romanized Sanskrit: pratijna, literal Chinese meaning: vow), but it is not. Why strive to harm yourself? If the word of proposition is not added, how can others know that this reason is contradictory? Whose fault is this accusation? If it is said to be the fault of the opponent, that is not correct. Even if the opponent does not understand, if the truth is skillfully presented, why bother to prove it? Since it has been explained that the author should first carry out a universally pervasive argument, since there is no contradiction, it is of great help to the opponent, so it is not the fault of the author. Because the author is not writing for the purpose of harming the opponent's interests. If it is said that the opponent should be followed, then why hate others? What is this? Furthermore, if it is said that there is a contradiction in the statement "sound is permanent because it is made", then anyone who is not a madman will not, at the same time as proposing "sound is permanent", prove that it is pervasive with impermanence. If it is proved that it is pervasive with permanence, then the contradiction will be recognized because of the inverted pervasiveness. Furthermore, in the case of "sound is permanent because it is made", is the contradiction pointed out according to the argument of the proposition, or is it because there is no proposition, and suddenly some incoherent words are said that cause doubt? Because the proposition is to understand the meaning of the occasion and approach it, so if the proposition is said in this statement without occasion, it is just suddenly saying some incoherent words. If the opponent creates the occasion, then the function of the word of proposition has been completed, and it can be stopped. If it is said that without the proposition, the argument is incomplete, isn't it? As it is said: "If any part of the proposition, etc., is missing, it is incomplete." If this is a branch of the argument, then it will become incomplete if it is missing. The proposition is a branch of the argument, which is itself a contradiction. If the branch of the argument becomes incomplete, then the proposition...