Tibetan
་ཚེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་རྗེས་དཔག་ཉིད། །དྲན་པ་ལོག་པར་འཇུག་པ་ནི། །འབད་རྩོལ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལ། །ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ཉིད་ལས་སྔར་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལ་མ་ཡིན། དོན་ལ་ཡང་མ་ཡིན། འབད་རྩོལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཚིག་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ད་ལྟར་འདས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དེས་ ད་ལྟ་ནི་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །དེས་ན། ཚད་མ་ལས་སྐྱེས་དྲན་པ་ནི། །བཏགས་ནས་ཚད་མ་ཇི་ལྟར་མིན། །ཚད་མ་མིན་ལས་སྐྱེས་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད། །དྲན་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནམ། དྲན་པ་དེ་ཡང་དྲན་པ་གཞན་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྐྱེས་པར་གལ་འགྱུར། དྲན་འདི་བརྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །ལོག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་དམ་ཅི། །དོན་ཐོབ་ཕྱིར་ན་ལོག་མིན་ན། །དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉེར་གཞག་ཉིད། །འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་དེ། འདི་ནི་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་མཁོ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས་བརྟན་པ་ཡིན་པ་ངེས་ན་འདི་ཚད་མ་ལ་སོགས་པར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྟན་ཉིད་དེ་ནི་ཐོབ་བ་ལས། །བརྟེན་ནས་གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན། །གཞན་གོམས་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི། །བརྟན་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་སྙད་གོམས་པ་ཉིད་མེད་ན་ནི། དེ་ཅི་ལྟར་ཐོབ་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་བརྟན་པར་འགྱུར། གཞན་གོམས་པས་གཞན་དུ་བརྟན་པར་འགྱུར་ན་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་ཚད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་མི་འཇུག་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་བཞེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་སྐད་དུ། རང་ཉིད་ངེས་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་སྐྱེད་པར་འདོད
Chinese
ཚེ། །那是自己比量之本身。使忆念颠倒者，由勤作亦生。是故于若干之相，由极观察之先，是已决定量之自性也。故词非量。非量，于义亦非，于勤作亦非。于隐蔽之义，唯是比量本身为量，词是由彼之门也。设若执持关系之量，以现在已逝故，云何由彼关系，现在是有忆念耶？若是，则非量耶？以彼量所生故，是量本身也。是故，量所生忆念者，假立云何非量？何者非量所生，彼即许为非量。此是忆念从量所生也，如是说者，此中忆念本身非因耶？彼忆念亦由他忆念而全净，以是所依故，若谓生决定者。若谓此忆念是坚固者。不依于倒错耶？若谓为得义故，则非倒错者。彼是已成之重述也。于此亦应说者：此是从自己了知自己之体性。从名言是量本身。如是已于最初宣说竟。名言亦是唯于得义之相而作意，异此则非具有所需。设若决定若干忆念是从自己坚固者，此是决定为量等，而非从名言耶？彼非是，如此：坚固性彼是从获得，依于串习本身而有。异于串习之外，坚固性不生。设若无得义之相，名言串习本身者，彼云何成为近于获得所需之坚固耶？若谓由他串习而坚固者，世间之名言彼即成为量矣。是故轮回者之理，以此为尽故。于一切处，以名言之量不容有故，是无过失也。是故词是比量之因故，是比量也，如是说者，此是安住也。设若论师方之词，岂非是许耶？如云：自己如实决定已，欲于他等，生起决定。
English
Tshe. That is the very inference itself. Causing memory to be inverted is also born from effort. Therefore, regarding some signs, the nature of validity is determined before thorough examination. Therefore, words are not valid. Not valid, also not in meaning, also not in effort. For hidden meanings, only inference itself is valid, and words are the gateway to it. If the valid means of holding the relationship is now past, how can that relationship have memory now? If so, is it not valid? Because it is produced by that valid means, it is the valid means itself. Therefore, how can memory born from valid means not be considered valid by imputation? Whatever is born from non-valid means is considered non-valid. This is to say that memory arises from valid means, is not memory itself the reason for this? That memory also depends on being completely purified from other memories, therefore, it is necessary to give rise to certainty. If this memory is stable, does it not depend on error? If it is not error because of obtaining the meaning, then it is an established reiteration. It should also be said here: This is understanding one's own nature from oneself. From terminology is the valid means itself. This has already been explained in the beginning. Terminology is also focused on the characteristic of obtaining meaning, otherwise it is not useful. If it is certain that some memories are stable from themselves, then this is certain as valid means, etc., but not from terminology? That is not so, like this: Stability comes from attainment, depending on habituation itself. Other than habituation, stability does not arise closely. If there is no characteristic of obtaining meaning, the habituation of terminology itself, how can it become stable and necessary for obtaining closely? If it becomes stable by other habituation, then the terminology of the world itself becomes valid. Therefore, the ways of those in samsara are exhausted by this. Because the valid means of terminology is not allowed everywhere, there is no fault. Therefore, because words are the cause of inference, they are inference, as it is said, this is abiding. If the words of the teacher's side are not accepted, as it is said: Having truly determined oneself, one wants to generate certainty in others.
Tibetan
་པ་ཡི། །ཕྱོགས་ཆོས་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དག །བརྗོད་པ་ལས་གཞན་སྤང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས། །ནུས་མེད་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བཤད། །ཇི་སྐད་དུ། རྗེས་དཔག་བྱ་དེར་བསྟན་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ།། ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྤངས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་དེ་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང༌། འབྲེལ་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་བསྟན་པར་ཁས་ལེན་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དག་བརྗོད་པ་སྟེ། གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ཁྱབ་པའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་གཉིས་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པས་ནི་ཚུལ་གཉིས་འཕངས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལའང་ནུས་ཡོད་དེ། །གཏན་ཚིགས་ཚིག་ནི་འཇུག་ཕྱིར་ན། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཤེས་པར། །འདོད་པས་སྐབས་ལ་བསྟེན་པ་ཡིན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་ན་ཡང༌། །དེ་མཚུངས་ཕྱིར་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་མ་དཔྱད་པར་ཐོབ་བབས་པ་དང་འདྲ་པར་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་ཅིང༌། དེ་ལས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། ཤེས་པར་འདོད་པ་དང༌། སྐབས་དང་དེའི་རྟོགས་པ་དང༌། འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་པས་དག་གི་ཡན་ལག་བཅུར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ནི་འདི་ཉིད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐབས་ནི་འདི་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ངས་རྟོགས་པའོ། །འདིར་ནི་ང་འདོད་
Chinese
的。 পক্ষ ধর্ম 关联 成立之法。 舍弃言说之外。 如是说，若问：非也。 如此。 理由意义之境即。 无能彼乃言说所说。 如是说。 随念所作彼处指示者。 理由意义之境所欲。 如是说。 我等看来，随念所作指示为何，彼乃理由意义之境即是。 成立之法则非也。 故而真实成立之法舍弃，成立之法言说，彼乃无能之指示即是。 若是，如何 पक्ष 之法性与。 关联与成立之法言说指示承认耶？ पक्ष 之法与关联及成立之法亦言说之义非也。 关联成立之法等言说，凡所作者彼乃无常也，如是包含于周遍之中，成立之法乃言说，然立宗之自性则非也。 成立之法乃于成立之法周遍而作，无疑必须亲近指示。 故而支分二者指示则非也。 关联乃舍弃二法之故，理由三法性即是。 故而声无常也，如是最初与最后亦指示则非也。 仅二法性即可成立之故。 若彼亦有能，理由之词乃入之故。 彼乃以疑惑而知，以欲而依于时机。 不顺品承认亦，彼等同故成无尽。 若复次若 पक्ष 之词无，理由之词未经观察而得，如获至宝般，以无关联而将不入，由是理由之词入之故，彼亦成立之法即是耶？ 非也。 疑惑与，欲知与，时机及其证悟与，欲等亦将成成立之法，彼等将成十支。 此乃于此疑惑也。 汝欲知者乃此即是。 汝之时机乃此即是。 此乃我所证悟。 于此乃我欲
English
of. pakṣa dharma relation to establish the law. Abandon what is beyond words. It is said, if asked: No. like this. The very realm of the meaning of reason. The powerless one is said to be spoken. As it is said. What is shown there to be remembered. The realm of the meaning of reason is desired. It is said. As we see it, what is shown to be remembered is the very realm of the meaning of reason. The law of establishment is not. Therefore, the very act of establishing is abandoned, and the law of establishment is spoken, which is the very indication of powerlessness. If so, how about pakṣa's dharma and. Do you admit that the relationship and the law of establishment are expressed? The meaning of pakṣa's dharma and relationship and the law of establishment is also not the meaning of saying. The law of association is said, whatever the author is, it is impermanent, so it is included in the pervasiveness, and the law of establishment is said, but the nature of the proposition is not. The law of establishment is to be made pervasive to the law of establishment, and it must be approached and indicated without doubt. Therefore, the two branches are not indicated. The relationship is the very third dharma of reason because it abandons the two dharmas. Therefore, the sound is impermanent, so it is not indicated at the beginning and the end. Only the two dharmas can be established. If it also has the power, the word of reason is the reason for entering. He knows by doubt, and relies on the occasion by desire. Even if the non-compliant product is admitted, it will become endless because they are the same. If, again, if the word pakṣa is missing, the word of reason will be obtained without investigation, like a treasure, and it will not enter without association, so the word of reason enters, is it also the law of establishment? No. Doubt and, wanting to know and, the occasion and its realization and, desire, etc. will also become the law of establishment, and they will become ten branches. This is the doubt here. What you want to know is this. Your opportunity is this. This is what I realized. Here is what I want