Chinese
若在此处做了，因为在那里也会变化，所以没有过失。如果说为什么不在那里做呢？在那里做了或者在这里取用，有什么相违背的？在这里做是有必要的，比如这样：由了知等所作的某些论证，不为了自己的目的而了知。谁会从自己的显现欲望中，欺骗自己呢？而且，为了他人的利益而极力努力，为了显示对这位大士的极大努力，所以在这里也说了意义。究竟而言，由分别念假立的论证是不确定的。比如这样：分别念和语言作者的，仅仅是意愿和随后的关联，以及从事物变为其他，所以考察都是错误的。由分别念假立是不与所证实的物体相关联的，因为仅仅是与习气相关联。如果那样，因为不关联本身就不是论证吗？关联是由此引发的。在任何地方都没有直接显示关联。因此说了意义。与宗派相符的任何一方，对于常与无常等，不是确定于一者的，因为取决于将什么作为宗派，因此会转变为那个。像这样的不能成立事物，如果想要表达的变为其他，就会成立其他。如果宗派是依赖于所要证实的，因为其他不是宗派，那么对于那个与宗派相符的一方，所谓的那个法不是从不相符的一方中返回的吗？那么怎么不是论证呢？确定于与宗派相符的各方的法，对于所要证实的不会有错乱，如果这样说。那不是的，比如这样：与宗派相符的事物，对于任何一个也没有确定。仅仅无常不是宗派，因为其他也可能存在。如果说从与宗派相符的各方中任何一方的缘故，这个意思是指，声音和瓶子的无常本身的共相，具有不迷惑的法，如果是这样，那么那个法仅仅是所作性等的特征，是不迷惑的
English
If it is done here, there is no fault because it will also change there. If you ask why it is not done there, it is done there or taken here, what contradicts? It is necessary to do it here, like this: Some arguments made by understanding, etc., are not understood for one's own purpose. Who would deceive themselves from their own manifest desires? Moreover, one should strive to the utmost for the benefit of others, and to show the great effort for this great being, so the meaning is also stated here. Ultimately, the argument fabricated by conceptualization is uncertain. For example: The conceptualization and the speaker's, only the intention and the subsequent association, and because things change into others, the investigations are all wrong. The fabrication by conceptualization is not related to the object to be proven, because it is only related to the habit. If so, is it not an argument because of the unrelatedness itself? The connection is caused by this. Nowhere is the connection directly shown. Therefore, the meaning is stated. Any one of the parties that is in accordance with the sect is not determined by one of the permanent and impermanent, because it depends on what is taken as the sect, so it will be transformed into that. Things like this cannot be established, if what is intended to be expressed becomes other, it will establish other. If the sect is dependent on what is to be proven, because the other is not the sect, then for that party that is in accordance with the sect, is not the so-called dharma returning from the non-conforming party? Then how is it not an argument? The dharma that is determined in each of the parties that are in accordance with the sect will not be confused with what is to be proven, if you say so. That is not the case, like this: Things that are in accordance with the sect, there is no certainty for any one. Only impermanence is not the sect, because others may also exist. If it is said that for the sake of any one of the parties that are in accordance with the sect, the meaning is that the generality of the impermanence of sound and vase itself has the dharma of not being confused, if so, then that dharma is only the characteristic of being made, etc., is not confusing.
Tibetan
་ཆོས་དེ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དེ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལས་ཕྱོགས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སུ་འགྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ལ་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་དག་གིས་ཕྱོགས་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དང་དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ཁས་ལེན་པ་ནི་ཚད་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་རྣམ་པར་འཆད་པའི་གསལ་བ་གཅིག་དང་འདྲེ་བས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པས་ཅི་ལྟར་དེ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཞེས་ཁས་བླངས་པར་རིགས། མངོན་སུམ་གྱི་དངོས་པོ་དུ་མ་བཟུང་ན་ཡང༌། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་འམ་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་ཁས་བླངས་པར་མི་རིགས་ སོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ན་ནི། །གསལ་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གསལ་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ལ་མ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་ན་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོས་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཤིང༌། ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐལ་པའི་དོན་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་གཏན
Chinese
是为了显示任何一种法的声音。不欺骗的法，仅仅是造作等的体性。如果是这样，那么那个理证就是事物本身，而不是考察。然而，如果仅仅是因为想要表达而设立宗，那是不行的。如果因为想要表达无常而设立宗，即使是那样，也不能仅仅因此就成立无常，因为想要表达常恒在那时就会消失。如果事物以无常作为宗而成立，就会变成已成立之上的成立。因此，考察之法不是能立。对于自己已经成立的意义的能立，那也是具有三相的真理之相。因此，显示具有三相之相，就是随顺他人的比量。因此，如果有人承认宗是普遍的，那么就必须以现量和以其为首的量来成立，因为承认是具有量之理由的缘故。如何能承认以对境和时间进行辨别的清晰显现与一个混合，从而认识到未分别的自性与他性相离是周遍的呢？即使没有执取众多的现量事物，因为没有从那之中认识到差别或其他。不认识是不应该承认的。如果说所缘的相就是普遍，那是不对的，因为相没有周遍的缘故。如果缘取周遍性，那么一切显现都将成为所缘。如果是那样，那么就成了必须认识对境和时间不同的所有显现。如果相的清晰显现在一个究竟处没有周遍而成立，那么所立法不成也同样被舍弃了。那么，这如何是确立反驳呢？因为对方已经承认相就是普遍，或者因为周遍而确立反驳。或者，因为周遍，不会缘取在一个清晰显现的究竟处，这就是反驳的意义，而反驳是根本理证。反驳是确立根本理证的周遍性的意义。其他的人说，因为自性与他性相离，这是根本的理
English
It is to show the sound of any dharma whatsoever. The non-deceptive dharma is merely the nature of being made, etc. If that is the case, then that reason is the thing itself, not the examination. However, if it is merely because one wants to express it that one establishes the subject, that is not permissible. If it is because one wants to express impermanence that one establishes the subject, even so, it is not established as impermanence merely by that, because the desire to express permanence will disappear at that time. If a thing is established as the subject by impermanence, it will become establishing what is already established. Therefore, the dharma of examination is not the establisher. The establisher of the meaning that is established for oneself is also the mark of the three aspects of truth. Therefore, showing the mark of the three aspects is following the inference of others. Therefore, if some people accept that the subject is universal, then it must be established by direct perception and the pramana that begins with it, because acceptance is the reason for having pramana. How can one accept that the clear appearance that distinguishes objects and times is mixed with one, thereby realizing that the unseparated nature is separate from otherness, as being pervasive? Even if one does not grasp many directly perceived things, because there is no recognition of difference or other from that. Not recognizing is not something that should be accepted. If one says that the aspect of the object of perception is universal, that is not correct, because the aspect does not have pervasiveness. If one perceives pervasiveness, then all appearances will become objects of perception. If that is the case, then it follows that one must recognize all the appearances that are different in object and time. If the clear appearance of an aspect is established as not being pervasive in one ultimate place, then the unestablished subject is also abandoned. So how is this establishing refutation? Because the opponent has already accepted that the aspect is universal, or because of pervasiveness, one establishes refutation. Or, because of pervasiveness, one will not perceive in the ultimate place of one clear appearance, that is the meaning of refutation, and the refutation is the fundamental reason. Refutation is the meaning of establishing the pervasiveness of the fundamental reason. Others say that because the nature is separate from otherness, this is the fundamental reas
Tibetan
་ཚིགས་ཡིན་ལ། ཐལ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡང་རྩ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་པ་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ན་དེ་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཆོས་ཅན་ན། །དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མིན་ཉིད་སྒྲུབ།། གཏན་ཚིགས་དངོས་མེད་ཙམ་ཡིན་ན། །གང་དུ་ཅི་ཞིག་གང་གིས་སྒྲུབ། །མེད་པ་ཙམ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡིན། །གང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྤྱི་བློ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་མེད་པར་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་ཉེས་ཀྱང་སུན་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་འདི་ལྟར། ལྡོག་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །ཡོད་སྲིད་དངོས་པོའི་རྗེས་འགྲོ་མེད། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་བྲལ་འགྱུར་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་རུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་གཅིག་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་ཏེ། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འདི་ན་གང་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོ
Chinese
是论式，而过失是需要认识的。此处的陈述也是为了显示根本的究竟。所谓“分离的缘故”的理由，其自性是否定不存在，即使总的物体不存在，也是成立的。对于理由物体不存在，则不应承认具有物体的自性之法，因为如果这些不存在，则那个也不存在。从言说中也能理解这一点。这是不正确的，如果总的是有法，那么就证明了它不遍及。如果理由仅仅是非物体，那么在哪里用什么来证明什么？仅仅不存在就是理由，因为没有任何关联。如何能成立所要证明的？然而，如果显现是与他者关联且分离的，那么也必须确定那是什么。因此，确定会存在于由他者所说的总的意识中。如果不包含方面的法，那么理由就不能成立所要证明的。如果以排除他者的特征的总的善逝来成立，那么就变成了他者的观点，因为他者所承认的即使是过失，也希望被驳倒。此外，以排除他者的特征的总的仅仅希望是遍及，就像这样：反过来相同，可能没有实物的随行，因为会分离进入等等。如果对于总的非存在，也存在分离的特征的理由，那么也不是，因为对于不存在，理由是不允许的。如果对于成立不存在是允许的，那么也不是，如果没有关联，则因为一个不存在而理解到另一个不存在。关联是执着于随行，因此，以它的力量，凡是没有遍及者，那里就没有所要遍及者，仅仅显示了没有不一致的方面，而不是根本的理由。如果为了成立分别确定的物体的境不存在，也接受不现见的遍及者，如果是这样，那么就像“这里没有夏巴树”一样，以量成立的法
English
It is the argument, and the fault is what needs to be recognized. This statement is also to show the ultimate of the root. The reason called "because of separation" is the nature of denying non-existence, and even if the general object does not exist, it is established. For the reason that the object does not exist, one should not admit that it has the nature of an object, because if these do not exist, then that does not exist. From the statement, one can also understand this. This is not correct, if the general is the subject, then it proves that it is not pervasive. If the reason is only non-object, then where and with what to prove what? Just non-existence is the reason, because there is no connection. How can what is to be proven be established? However, if the appearance is related to and separated from others, then it must also be determined what that is. Therefore, the determination will exist in the general consciousness spoken by others. If the dharma of the aspect is not included, then the reason cannot establish what is to be proven. If it is established by the general Sugata with the characteristic of excluding others, then it becomes the view of others, because what is admitted by others, even if it is a fault, is hoped to be refuted. Furthermore, the general with the characteristic of excluding others only hopes to be pervasive, like this: Conversely, it is the same, there may be no following of real objects, because it will separate into entering and so on. If for the general non-existence, there is also the reason of the characteristic of separation, then it is not, because for non-existence, the reason is not allowed. If it is allowed to establish non-existence, then it is not, if there is no connection, then because one does not exist, one understands that the other does not exist. Connection is clinging to following, therefore, by its power, wherever there is no pervasiveness, there is no what is to be pervaded, it only shows that there is no inconsistent aspect, not the fundamental reason. If in order to establish that the object of separately determined objects does not exist, one also accepts the non-appearing pervader, if so, then like "there is no Shapa tree here", the dharma established by valid cognition