Tibetan
མ་ཡིན་ན་མེ་ཡང་དུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་རྒྱུར་མ་མཐོང་བས་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །ཐ་དད་མིན་ཕྱོགས་ལ་ཐ་དད། །ཅེ་ན་རྣམ་པའང་ཐ་དད་ཉིད། །ཐ་དད་ལས་དབྱེ་མེད་ཐ་དད། །གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་མི་འགྱུར། །ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །རྣམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང༌། རྣམ་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་ཡོན་ཏན་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་དད་ནི་འདི་བརྗོད་པར་རིགས། །གཅིག་པ་ལས་ནི་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །འདི་འདིར་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་ལས་བྱུང་ཡིན། །འོ་ན་ཐ་དད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་བྱིས་པའི་རྩེད་མོར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཕྱོགས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། །ཕྱོགས་གཞན་ལ་ནི་རྟེན་པའི་ཕྱིར། །དེར་ཡང་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །སླར་ཡང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། དེའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཁོ་ན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། གནས་སྐབས་དེ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པས་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་དམ་ཅི། །འོན་ཏེ་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་ཚད་མ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་དུ་ཟད། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལས་ནུས་པ་ཡིས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་གང༌། །དེ་ནི་གཙོ་བོ་འགྲོ་བ་ཀུན། །དེ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་དང་རྟག་པར་ནི། །གནས་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ལ། །གསལ་བ་གསལ་བ་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །འདིར་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
如果不是，那么火也将变成具有烟的关系。如果说因为没有看见所以不是那样，那么即使具有关系，因为没有看见作为因，也不应当考察为因。在不是他异的方面成为他异，如果这样说，那么相也是他异的。从他异中没有区分的他异，否则没有他异就不会转变。黑色等等不是与相具有者他异，因此，如果说从他异者中不是他异的任何事物也是他异的，因此与相具有者是他异的，那么，相也与它不是他异的，因此应成他异。相也不是与相具有者他异，因此，他异和他非他异是从与相具有者之外，也从相中变成他异。相是非他异的自性，成为功德的相与黑色等等的功德没有关系，因为功德互相不聚集，那些功德聚集在功德具有者上，如果这是正理，那是不合理的，因为应当说这个他异，因为从一者中没有区分。因为认识到这个不是这个，是从他异中产生的。如果说那么他异会转变，这会变成孩童的游戏。完全抛弃他异的方面，因为依赖于其他的方面。在那里也因为看见过失，再次依赖于前者。因此相的体相也不是总的。这也能明晰主体的体相，如果那也是随行者，因为执持它的所有状态，一切将会看见一切。因为那唯一没有其他的缘故，因为那个状态是主体的自性。或者，在胜义谛中，一切都是显现的自性。如果说是由于错乱而不显现，那是错乱的分别，那也是不合理的，就像这样：一切都没有显现吗？或者，即使显现也是错乱的？这里没有量，只是唯有认识而已。一切从因中以能力，以自性而安住的，那是主体，一切行者，是从那中产生的。如果说是周遍和常恒的，安住的那就是总的，明亮和明亮互相之间，看见是他异的。这里这相违背。
English
If not, then fire will also become related to smoke. If it is said that it is not so because it is not seen, then even if it has a relationship, since it is not seen as a cause, it should not be examined as a cause. In the aspect of not being different, it becomes different. If you say so, then the characteristic is also different. The difference that is not distinguished from the different, otherwise without difference it will not change. Black and so on are not different from the one with characteristics, therefore, if it is said that whatever is not different from the different is also different, therefore the one with characteristics is different, then the characteristic is also not different from it, therefore it should become different. The characteristic is also not different from the one with characteristics, therefore, the different and the non-different are different from the one with characteristics, and also become different from the characteristic. The characteristic is the nature of non-difference, the characteristic that becomes a quality is not related to the qualities of black and so on, because the qualities do not gather together, those qualities gather on the one with qualities, if this is the correct reasoning, it is unreasonable, because this difference should be said, because there is no distinction from the one. Because recognizing that this is not this, it arises from difference. If you say that then difference will change, this will become a child's game. Completely abandon the aspect of difference, because it depends on other aspects. There also, because seeing faults, again rely on the former. Therefore, the characteristic of the characteristic is also not general. This also clarifies the characteristic of the subject, if that is also a follower, because holding all its states, everything will see everything. Because that is the only one without others, because that state is the nature of the subject. Or, in the ultimate truth, everything is the nature of appearance. If it is said that it is not apparent due to confusion, that is a confused distinction, that is also unreasonable, like this: Is everything not apparent? Or, even if it appears, is it confused? Here there is no valid cognition, it is only mere recognition. Everything from the cause with ability, whatever abides in nature, that is the subject, all beings, are born from that. If it is said to be pervasive and constant, that which abides is the general, the bright and the bright are seen as different from each other. Here this is contradictory.
Tibetan
།ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་ཏེ། །སྒྱུར་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་གང༌། དེ་གསོག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་ནི། །གསོག་འགྱུར་རྒྱུ་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཉིད་དེ་འབྲས་སྔར། །ཡོད་སྨྲ་བ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་མིན། །དེའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མི་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དུས་མཚུངས་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཁྱབ་པ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དུས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གསལ་བ་ཁྱབ་པ་མི་འཛིན་ན། །སྤྱི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་འགྱུར་མ་ཡིན། །ར་དཀར་པོས་ལྷག་གསོལ་ཅིག་བྱས་པ་ན་སྔར་ལྷ་གསོལ་བ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །སྙམ་པས། རིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་གསོལ་བའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་དེ་སྤྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་དེའི་རིགས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་གསལ་བ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང༌། མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་མེད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་གཉིས་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་འདི་ནི་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཡོད་མ་ཡིན། །གསལ་བ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལའང༌། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གང༌། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་སྐྱེ། །དེ་ཡི་གཟུང་བ་སྣང་མེད་ཕྱིར། །སྔོན་ དང་ཕྱི་མ
Chinese
功德诸自性，非是见道行，何者成见道，如幻极增长。如是说。何之故？ 由果门观察者，彼增长性彼亦尔，增长之因彼之，自性即是有故。若谓彼异于果先，有说者则成过失。何者不见之，事物彼即非胜义。是故主之体性亦非总。然又于前后事物不现故，设若时之差别各异之显现，不执持周遍之总，如是，同时异处之周遍乃执持者，若谓是者，彼亦非也。此如是，时各异而成者，显现周遍不执持，总有必要亦非有，如是名言不成也。以白山羊作祭祀时，谓先前见祭祀者即此也。如是思惟，以类随行故，为祭祀之义，名言者等彼许为总也。一时所见者，于名言不近需，二者亦随先前故，以彼之类而了知故。于前后者亦前后之显现，明显现与不明显现之相状等，无从了知各异之总也。如是同时者等亦唯有二显现之相状也。若尔云何此二相似耶？如是了知者，此了知于前后生者等亦相似也。此如是，于彼相似之相状，非以现量见有，显现同时者等亦，非以现量见有。总名为词之余。前后之显现如是，于同时者等亦，相状相似性，无从了知各异也。彼乃唯是了知尔尔，以所了知者不见故。无所了知之相状者，任何了知皆非了知也。于相似之相状了知者，彼乃无所缘而生，彼之所取不显现故，先前与后
English
The very nature of all virtues, it does not go on the path of seeing. What becomes the path of seeing? It greatly increases like an illusion. Thus it is said. Why? Whatever is examined through the door of the fruit, that very growth is also that. Because the nature of the cause of growth is present. If it is said that the other itself exists before the fruit, then the speaker will be at fault. Whatever is unseen, that thing itself is not ultimate. Therefore, the characteristic of the chief is also not general. However, since it does not manifestly apply to the former and latter objects, if it does not hold the general that pervades the distinct differences of time, even so, if it is thought that it does hold the pervasiveness of different places at the same time, that is also not so. Like this: It has become different times. If it does not hold the pervasiveness of clarity, then there is no need for the general. Such a term is not changeable. When a white goat is used to make an offering, it is thought that the one who saw the offering before is this one. Thinking like this, because the class follows, the term-users consider it to be general for the sake of the meaning of the offering. Seeing at one time is not nearly needed for terminology, because both follow the previous one, and because it is understood as its class. Also, in the former and latter, the appearance of the former and latter clarity, the aspects of appearing clearly and not appearing clearly, etc., there is no understanding of a different general. Likewise, for those who are simultaneous, there are only two aspects of clarity. If so, how is it understood that these two are similar? This understanding is also similar to those that occur before and after. Like this: The aspect of similarity in that is not seen by direct perception. Those who are clear and simultaneous are also not seen by direct perception. The term "general" is the remainder of the word. The appearance of the former and latter is like that, and for those who are simultaneous, there is no understanding of the similarity of aspects as different. That is only understanding, because what is to be understood is not seen. Without the aspect of what is to be understood, no understanding is understanding. Whatever understands the aspect of similarity, that arises without an object. Because its object does not appear, before and after.