Tibetan
བླངས་ཀྱང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གྲངས་ཅན་གང་ཡིན་པས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འགའ་ཡང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་འགའ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ནི་ལུང་ཡང་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལུང་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ལས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་རྨོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་གཞན་གྱི་རྨོངས་པ་མ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་ལྟར་སྣང་བ་མི་ཤེས་ན་གཞན་ཇི་ལྟར་རྨོངས་པ་མ་ཡིན། མི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་ན། །དེ་དོར་ཡན་ལག་ཚད་མ་མིན། །གང་གི་ཚེ་འདི་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ལུང་དེ་མི་བདེན་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་ནི། །དེ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྨོངས་ན་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྨོངས་པ་བསྐྱེད་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན། རྒོལ་བའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དུག་ཀྱང་སྦྱིན་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒོལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་གསལ་པར་སྟོན་པ་ནི་སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་ཡིས། །ཚད་མ་དང་ལྡན་དངོས་པོ་ནི། །སྟོན་བྱེད་སྨྲ་ལ་བཟོ་བར་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་སྟེ། །རྒྱལ་བར་འདོད་པས་གཞན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བས་བཟློག་པས། གཞན་དག །གཞན་དག་གིས་གནས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་བརྗོད་པས་ཀྱང་གཞན་རྨོངས་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཉན་པ་པོ་རྟོགས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམུས་ལོང་གིས་མ་མཐོང་བས་ནི་ཉི་མས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། སྐལ་ལྡན་ཡང་ནི་རྟོགས་མིན་ན། །སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་ཚིག་དེ་ལས། །དོན་རྟོགས་མེད་པས་དེ་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་བརྗོད་པས་མི་རྟོགས་ན། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་དད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་ནི་ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་འདོན་པའི་མཁན་པོའི་ཁང་པར་ཞུགས་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་མཁས་པ་དག་ལ
Chinese
即使已经接受，如果具有那个圣言，那么无论数论者是否接受，都同样成立。如果因为没有接受而不这样，那么没有任何人具有那个圣言，因此对任何人都不成立。那也不会成为圣言，因为受到量（ प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण）的损害，那只是像圣言一样显现。如果从相似量中理解，那就是愚痴，因为那不能消除他人的愚痴，所以不是辩论者。如果不了解相似量，又怎能消除他人的愚痴？也不是不了解，就像这样：如果承认与它相违背，那又怎能成立？如果承认与它相违背，那就舍弃它，肢分就不是量。当承认这个与它相违背时，也就理解到那个圣言是不真实的，因为承认与它相违背，就不会没有它。如果说因为愚痴所以没有过失，如果愚痴，那么就已经说过不是能显示者。如果产生愚痴后消除它，辩论者的果实就成立了吗？不是的，因为会变成也给予毒药。如果说以言语的技巧使人愚痴就是辩论者，不是的，因为完全清净的事物清晰地显示才是言语的技巧。就像这样：以简略和广大的方式，显示具有量的实物，智者们认为那就是言语的技巧。无论如何，如果想要胜利而消除他人，不是的。
English
Even if accepted, if it possesses that scripture, then it is established for both those who are Samkhyas and those who are not. If it is not so because it is not accepted, then no one possesses that scripture, so it is not established for anyone. That will not become scripture either, because it is harmed by valid cognition (pramāṇa). That is only appearing as scripture. If one understands from what appears to be valid cognition, then that is ignorance, because it cannot dispel the ignorance of others, so it is not a debater. If one does not understand what appears to be valid cognition, how can one dispel the ignorance of others? It is not that one does not understand, like this: If one accepts what contradicts it, how can it be established by that itself? If one accepts what contradicts it, then abandon it; the limb is not valid cognition. When one accepts that this contradicts it, at that very time one also understands that the scripture is not true, because accepting what contradicts it means that it cannot be without it. If one says that there is no fault because of ignorance, if one is ignorant, then it has already been said that one is not a revealer. If one generates ignorance and then dispels it, is the fruit of the debater established? No, because it would follow that one also gives poison. If one says that making someone ignorant by the skill of speech is the debater, it is not, because clearly showing a completely pure object is the skill of speech. Like this: By brevity and extensiveness, showing the object that possesses valid cognition, the wise consider that to be the skill of speech. In whatever way, if one wants to win by refuting others, no.
Tibetan
་ནི་དེ་ལྟ་བུའི། སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཁས་པ་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྐྱོན་འབྲེལ་པར་མེད་པ་ཉིད་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རིན་དང་རིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕུར་མ་འཆིང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གླེན་པའི་གཏམ་འདིས་ངའི་སློང་ཕོར་དུ་ཆང་འཐུངས་ཏེ། ངས་འདིའི་སློང་ཕོར་དུ་གཅིན་འཐུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་མི་རྟག་པ། །ཉིད་ལས་སེམས་མེད་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེས་ན་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ནི། །རིག་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་འགྱུར། །གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་རྟོགས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་དོན་དེ་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པ་རང་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། རང་རྟོགས་གང་ལས་བྱུང་གྱུར་པའི། །སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་ཅིས་མི་བརྗོད། །རང་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཅི་སྟེ་ཉེ་བར་མི་དགོད་དེ། ནམ་མཁའ་བལྡད་པའི་རལ་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གཏན་ཚིགས་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡོད་བཞིན་དུ་དཀའ་བ་བྱེད་པའི་དོ་བོ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲངས་ཅན་ལ་དེ་ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་མ་བཀོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ ལྟར་རྟོགས། དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་ཡང་ཅི་སྟེ་འདི་ལས་ཁས་ལེན་ངེས་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། རིགས་པ་གང་གིས་ལུང་འཛིན་པ། །དེ་ནི་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ལུང་གྲངས་ཅན་གྱིས་ཚད་མར་འདོད་པའི་རིགས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་དེས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་འོ་ན་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན། རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྲིད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པས
Chinese
是那样的。不应安立能立，因为是为了向不精通者显示的缘故。因为那也是为了解释无过失关联的缘故。如果说，就像价格和价格一样，本身没有束缚，这就像愚人的话，用我的乞讨钵喝了酒，我用这个乞讨钵喝尿一样。另外，数论自己是无常的，不能从自身了悟无心。因此，数论自己，对于有知觉来说，会有其他的量。以对他人成立的能立，自己所要成立的，以了悟是不合理的。因此，此事的意义是，成立者自己会有成立者。如果说，那是存在的，那么，从自身了悟所产生的，能立为什么不说呢？以自身完全成立的理由所成立的那个，为什么不安立呢？用其他来做什么舔舐天空的头发？明明有明确的理由，做困难的事情是不好的。如果说，对于数论来说，那是从圣教成立的缘故，所以没有安立自己成立的能立。那个圣教难道不是也能成立其他的吗？如果说，不是，因为对于其他来说不是量。如果说，不是量，那么自己又是如何了悟的呢？如果说，因为对于那个来说是量。如果说是量，为什么不是对于一切呢？如果说，因为没有承诺。如果说，数论又为什么从此承诺决定呢？如果说，如果是那样，对于其他也会变成那样，就像这样。以什么道理执持圣教，那为什么不以这个执持呢？以什么道理完全考察的圣教，数论以量来承许的道理，对于佛教徒来说为什么不是那样呢？如果说，因为没有承诺，如果是那样，那么，因为无常所以没有心识的道理，又是如何承诺的呢？以道理获得的，必定要承诺。如果说，论典对于承诺也是相同的。如果是那样，在两者都能成立的成立者存在的情况下，安立其他的成立者。
English
It is like that. The proof should not be established, because it is for the purpose of showing it to those who are not proficient. Because that is also to explain the faultless connection. If you say that, just like price and price, it is not bound by itself, this is like the words of a fool, drinking wine with my begging bowl, I will drink urine with this begging bowl. Furthermore, the Samkhya itself is impermanent, and the mindlessness cannot be realized from itself. Therefore, the Samkhya itself, for the sentient being, there will be other measures. With the proof that is established for others, what one wants to establish oneself is not reasonable with realization. Therefore, the meaning of this matter is that the establisher will have an establisher for himself. If you say that it exists, then why not say the proof that arises from self-realization? Why not establish that which is established by the reason that is completely established in oneself? What is the use of other hairs licking the sky? It is not good to do difficult things when there is a clear reason. If you say that for Samkhya, it is established from the scriptures, so the proof that is established for oneself is not established. Isn't that scripture also able to establish others? If you say no, because it is not a measure for others. If you say that it is not a measure, then how does one realize oneself? If you say, because it is a measure for that. If it is a measure, why is it not for everything? If you say, because there is no commitment. If you say, why does Samkhya also commit to this decision? If you say, if that is the case, it will also become like that for others, like this. With what reason do you hold the scriptures, why don't you hold it with this? With what reason is the scripture fully examined, why isn't the reason that Samkhya accepts as a measure the same for Buddhists? If you say, because there is no commitment, if that is the case, then how do you commit to the reason that there is no mind because of impermanence? What is obtained by reason must be committed to. If you say that the treatise is the same for commitment. If that is the case, when there is an establisher that can be established for both, establishing another establisher.
Tibetan
་བདག་ཉིད་ངལ་བར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་དོན་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་རུང་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བརྗོད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང། བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་དག་གི །ཐ་མལ་པར་འགྱུར་རྟོགས་པ་དང༌། །དབང་པོ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་དེ་དག །དེའི་དོན་ནུས་ཤེས་ལ་ནུས་ཡིན། །རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད་ཅེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མལ་པར་གྱུར་པ་ལས་ཕྱིས་ཐབས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པས། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་དག་གིས། །དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྟོགས་པ་དང༌། ཐབས་དེ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལས་དབང་པོ་འབྱུང་བ་སྟེ། དོན་དེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་ཕོ་འམ། ཡང་ན་དེ་འདྲ་བའི་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་དབང་པོ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་སྟེ་མཐུ་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣལ་འབྱོར་ པས་རྟོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་ནའོ། །དེས་ན་མེད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཉེ་བར་དགོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་རྣལ་འབྱོར་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདིར་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་འཐོབ་པོ། །གང་གི་ཕྱིར། གང་ཡང་རྗེས་འགྲོ་རྣམ་ཆད་ཅན། །སྤྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི། །དོན་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང༌། །སྒྲུབ་བྱེད་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དོན་གང་ཞིག་སྤྱི་ཉིད་དམ། སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་སེམས་པ་ནི། རེ་ཞིག་ངེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པ་དང༌། དེས་དོན་འདི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་
Chinese
自己徒劳无益做什么呢？如果这件事是瑜伽士所要证悟的，那么让其他人来证明。无论如何都要证悟，如果说：“这件事是瑜伽士所要证悟的”，那么其他人不也能对自己所要证明的事情这样说吗？也不能说那位瑜伽士没有量。因为，像这样：以前的那些能成为证明的，会变成平凡的证悟，以及感官产生的那些证明，对于那件事，能力知晓者是有能力的。本来就成立的瑜伽士是没有的，因为没有量。即使那样，即使无常，也已经说过没有量了。因此，从变成平凡的人之后，通过后来的方法来随之证明，才能变成瑜伽士，不是吉祥所能证明的。像那样，以及那些能成为证明的，证悟那成为证明的方法，以及从随之证明那个方法而产生的感官，或者说，对于证悟那个事物的自性之现量感官，或者对于像那样的证悟的证明的感官本身来说。那些成为证明的，是能成为方法的那个事物的感官，是能证明的能力，也就是对于神通的知晓者来说是有能力的。或者认可那位瑜伽士所证悟的事物。那么，把不存在的事物拿来作为证明有什么用呢？就像善逝所说的瑜伽士的证明那样，其他人也应该那样说。如果不能通过瑜伽士存在的途径来接受那个证明，那么此时就只能不说话了。因为，凡是后行完全断绝的，连共相也不是行境的，对于那些事物，没有丝毫的所证和能证的思辨。对于能够通过共相本身或者共相的差别来证明而随之证悟的事物，才会有所证和能证的思考。对于那个共相的思考是：暂时，我们的瑜伽士是存在的，并且他已经见到了这件事，这也是有可能的。或者
English
What's the point of tiring oneself? If this matter is to be realized by a yogi, then let others prove it. No matter what, it must be realized. If one says, "This matter is to be realized by a yogi," can't others also say that about what they want to prove? One cannot say that that yogi has no valid cognition. Because, like this: Those that were formerly proofs, will become ordinary realizations, and those proofs arising from the senses, for that matter, the capable knower is capable. There are no yogis who are established by nature, because there is no valid cognition. Even so, even if impermanent, it has already been said that there is no valid cognition. Therefore, from becoming ordinary, by later proving it through subsequent methods, one becomes a yogi, not by auspiciousness proving it. Like that, and those that can become proofs, realizing the method of that which proves, and from subsequently proving that method, the senses arise, or rather, for the self-nature of the direct perception of realizing that thing, or for the senses of the proof of such realization itself. Those that become proofs are the senses of that thing that has become the method, it is the ability to prove, that is, for the knower of magical power, there is ability. Or acknowledge the things realized by that yogi. Then, what's the point of taking non-existent things as proof? Just as the Sugata spoke of the proof of the yogi, others should also say that. If one cannot accept that proof through the path of the existence of the yogi, then at that time, one can only not speak. Because, whatever is completely cut off from subsequent actions, even the universal is not an object of experience, for those things, there is not the slightest speculation of what is to be proven and what can prove. For the things that can be subsequently realized by proving through the universal itself or the difference of the universal, there will be the thought of what is to be proven and what can prove. The thought of that universal is: for the time being, our yogi exists, and he has seen this matter, this is also possible. Or